خیلی‌ممنون‌میشم به‌نیت‌ شفا برای عزیزدلم بخونیدش.

-

دنیا روزای خوبشو ریخت تو کوله‌ش و جمع‌کرد و رفت و انگار ظرفیتش رو خیلی بیشتر از توان دستای‌کوچیک من کرد. دیگه نمی‌دونم خوشحالی‌ها کی برمیگردن دیگه نمیدونم قدرت‌قلم کی برمیگرده، دیگه نمی‌دونم محتوای‌قشنگ ذوق تولید محتوا و یا و اون رنگی محتوا پخش میشه روی صحبتام و کدوم دستمال میتونه خاک چندسانتی نشسته رو طاقچه‌ی سبزمبهم عزیزمو پاک کنه. امروز اولین تولد این‌کاناله که هر روز کنارش خوندید و خندیدید و مثل‌من پیدا میشن کسایی که دوستش‌داشته باشن. و همه‌تون دیدید که مدت‌هاست اون فعالیتمو ندارم دیشب یه پیامی رو دیدم و برام حق‌مطلب رو ادا کرد گفتم برای شما هم بفرستم.

از من به ممبرینم‌؛ من‌ بیعتم‌ رو از شما برداشتم. چراغ‌هارو خاموش می‌کنم، هرکی دلش با ما نیست بره، هرکی هم موند بدونه‌ که قرار نیست اتفاق خاصی بیفته، شاید همون روال قبل رو ادامه بدم، شاید جدی باشم، شاید از احوالاتم‌ بگم، شاید از ذوق ازدواج بگم، شایدم بیام اصن فحش بدم. کی می‌دونه؟ علی‌ایها‌الحال بدونین که این چنل دفتر‌چه خاطرات‌ منه و اگر ظرفیتت‌ اونقدر پایینه که نمی‌تونی شریک غم، شادی، ذوق، دلتنگی و جمیع احوالات خوب و بدم باشی، با نخوندن اینجا خودتو راحت کن. والسلام‌علیکم‌والرحمه‌الله‌و‌برکاته‌.

اون قسمت مشکی اون قسمت پررنگ شده حرفی بود که میخواستم تو سالگرد تاسیس این خونه‌ی سبزکوچولو بهتون بگم. اگه دوست‌داشتید بمونید که درخدمتتونم و اگر نه ممنونم که خوندید و تحمل‌کردید و اگر نمی‌تونید و ناامیدتون میکنه لطفا و لطفا برید هدف از تاسیس اینجا کاشتن یه جوونه از امید تو قلب‌آدما بود وسط سختی‌های روزمره اما حالا ماهیتش رو از دست داده ، من هستم ولی اینجا شاید مثل تمام احوالات زندگی متغییر باشه چون دوست‌ندارم پاکش کنم و پر از خاطره‌ست‌. خدا بهتون اجر و توفیق بده ان‌شاءالله.

و بدونید این بنده‌ی‌ کوچولوی‌خدا خیلی بیش از اینها به‌‌دعاهاتون محتاجه.

-

اردیبهشت داره میاد و من خوشحالم از اینکه قراره ازش استقبال کنم از بچگی همیشه ماه موردعلاقم اردیبهشت بوده و همیشه لبخندو طراوتو مهمون روحم کرده. آره حالا میفهمم چرا اون زاده‌ی اردیبهشته و من شیفته‌ی اردیبهشت، اردیبهشت عزیزم ازت میخوام با آدما مهربون باشی و بزاری حداقل تو همین ماه از سال هم که شده طعم عشق‌ و محبتو تازگی رو بچشن و تا همیشه ازت به خوبی یاد کنن.

از عمیق‌ترین نقطه‌ی قلبم دلم برای مشهد لک‌زده.

حالا آقای‌عزیزم اکنون تا به ابد در جای‌جای مناسب‌های تقویم جای‌خالی‌ات درد می‌کند و ما به‌یاد بودنت کمر خمر کرده‌ایم ، روز دختر است و حالا نمیدانم این دخترکان که اینگونه گرد تو جمع شده‌بودند اکنون و امشب را چگونه با بغض به سر می‌کنند و با یاد خاطرات‌شما عیدشان را می‌گذرانند. جمع‌‌، جمع فرشتگان است اما تنها فرشته‌ی جمع بالا شما بودی ، پرکشیدی ، رفتی. برخیز و باز این‌ روز را به دخترکانت تبریک بگو و در آغوششان بگیر اینبار اما به جای تمام ملت ایران که دلتنگی قوت قالب‌شان شده.