این جمله‌ها این خط‌ها این واژه‌ها تکرار میشه ، البته نه برای من برای‌‌تک‌تک زائرهایی که الان کنارتن و تو آغوشت ، الآن راستشو بخوای هرچیز و همه‌چیز درتلاشن تا این غم‌نشسته توی دل‌آدما دلتنگی‌ها و مضطر بودن‌هاشون توی حرمت تموم‌شه ؛توی خنکای‌سنگای حرم ، با جرئه‌جرئه قهوه‌ی عراقی و چای‌تلخ ، پنکه‌های مه‌پاش و .. منم رسیدم بهت ؛ تو خیال‌اما ؛ مثل هرشب و هرروز ، و بازم برات میگم [ مارو برسون به اون سرزمین .. به خنکای‌حرم ، به نقطه‌ی صفر زمین. ]

آدما دارن میان کنارت تا کوله‌بار یک‌سال سختی‌ زندگی‌رو بزارن تو باب‌القبله و قوتِ زنده‌موندن تا سال دیگه رو از حرم بردارن و بیان دیار خودشون ، اما خودمونیم آقا قوتِ آدمایی که قراره هرسال نیان و بیشتر ازت دور بمونن رو محکم‌تر بزار توی کوله‌هاشون.

من طولانی مینویسم زیاد می‌نویسم و شاید حوصله‌ی خوندن نداشته باشید یا حتی محتوای جالب و قشنگی نباشه ولی خلاصه‌ی تموم این خط‌ها .. دلم‌‌گرفته‌برایت.

و برید ماه‌امشب رو ببینید ، عمیق ، طولانی و بی‌وقفه.

-

قهوه میریزم برایت نیستی آن‌سوی میز ؛ هی شکر میریزم و هی تلخ‌است جای‌ خالی‌ات.

ازتو دور شدن به‌من ابداً نیومده.

-

راستش‌‌را بخواهی ، اینجا جز دوریِ‌تو ، هیچ‌چیز به‌ما نزدیک نیست.

من ای‌صبا ره رفتن به کوی‌دوست ندانم تو می‌روی به سلامت سلام ما برسان..