این همه درماندگی را نیست درمانی ولی یار اگر آغوش بگشاید مداوا میشویم ..

از این فرارهای نصفه شبی از دنیای ملت ، پلن خنده و گریه و شوق وصال و درآمیختن آرزوها باهم ، از اون پلن‌های اشک‌ولبخند قاطی*

-

قلب منم مثل ریشه‌های این آبی‌ِ لاجوردیِ نشسته توی حرمت ، با بلعیدن عطر عمیق بودن کنار شما ژیگولی‌پیگولی‌و اکلیلی شد و من الان هزار کیلومتر از غمام دورم و خیالم تخته چیزی نیست کنارشما که اذیتم کنه و من اینجا عجیب احساس [ امنیت ] میکنم.

-

ای قربونت آقای عزیز ِما که مهرت همنشین دل آدما شده.

قیافش اینجوریه که : اَاا ، چه حرم خوشملی داریااا آقاا :))))))))))))))

-

چای میخوردم که چشمم افتاد به این بیت [ سلیمانا ! بیا بردار بار از شانه‌ی موری مرا باری‌ست از غم‌ها که سنگین است بر دوشم ] یهو کنار شما اصن یادم رفته بود که آخ من یه خونه‌ و زندگی و تعلقاتی دارم تا این که یه چندتا از پیام‌هامو دیدم و اینجوری بودم که وا ، اینجا داره احوال شکلاتی میگذره واسه چی من برگردم :)))))))))))) این چایخونه اون آخرای حرم تهِ بوی عراق بود ، سلیمانا ، همه‌چی کنارشما خفن و باحاله.