ای قربونت آقای عزیز ِما که مهرت همنشین دل آدما شده.

قیافش اینجوریه که : اَاا ، چه حرم خوشملی داریااا آقاا :))))))))))))))

-

چای میخوردم که چشمم افتاد به این بیت [ سلیمانا ! بیا بردار بار از شانه‌ی موری مرا باری‌ست از غم‌ها که سنگین است بر دوشم ] یهو کنار شما اصن یادم رفته بود که آخ من یه خونه‌ و زندگی و تعلقاتی دارم تا این که یه چندتا از پیام‌هامو دیدم و اینجوری بودم که وا ، اینجا داره احوال شکلاتی میگذره واسه چی من برگردم :)))))))))))) این چایخونه اون آخرای حرم تهِ بوی عراق بود ، سلیمانا ، همه‌چی کنارشما خفن و باحاله.

اون ماهو اون بالا مادر :))))))))))))))))))

-

*

اینکه پرتو یهو وسط حرم رسید دستم اصن :))))))))))))))

دنبال یه دکمه یا یه چیزی میگردم که این پلن ِ خداحافظی و وداع رو کلا از برنامه‌ها و همه‌چی حذف کنم ..

خیلی وقته رسیدم به این نتیجه که آدم درکنار ِنور ، کنار محبوب هیچ وقت خداحافظی نمیکنه و فقط به یه نوع پایان میرسه. یه پایانی که تا عمر داره وصال رو آرزو میکنه.