دنبال یه دکمه یا یه چیزی میگردم که این پلن ِ خداحافظی و وداع رو کلا از برنامه‌ها و همه‌چی حذف کنم ..

خیلی وقته رسیدم به این نتیجه که آدم درکنار ِنور ، کنار محبوب هیچ وقت خداحافظی نمیکنه و فقط به یه نوع پایان میرسه. یه پایانی که تا عمر داره وصال رو آرزو میکنه.

در حرم آقای رئوف به یاد چنل‌های : آیه ،هیام ،انبارک ،پناهنده ،بیسیمچی‌حاجیا ، معانقه ، مغلق ، سیدلر ، هبوط ، دیگر اشتباه نمی‌کنم ، حرف‌دل ،عموحامد ،سودازده ،Fowad یاس‌هاسبز‌خواهندشد ، خونه‌ی‌پیشولیا، I'm Ok ، گل‌گلی ، مغروق ، طاقچه‌ی‌خاک‌خورده ، سهرا ،فراری‌مسلح‌به‌قلم ، باغ‌خرمالو ، سامیه ، ستاره‌ی‌سبزمن ، روحی ، چیه این آدم ؟ ، نوراعینی ، BKH ، خاطرات یک مریخی ، دلداده‌ی‌متحول ، من‌فی‌الحال ، نمی‌دونم ‌، حنیفه ،بابونه‌ی‌‌مریم کافه‌ماه ،شب‌های‌روشن ، تاسیان ، دموع ، جان‌درد ، خیال‌باف ، کافه‌چکامه گپ‌های : پینترست‌گالری‌ایتی ، گپ‌سین‌ایتی ،دارالمجانین ، خونه‌ی‌مادربزرگه ، ایماسیکس و تمام‌ کسایی که ناخواسته از قلم افتادن.

-

تا ابد بهترین آدما، آدم‌هایی هستن که حس کافی بودن بهت میدن.

-

خلاصه خسته میشیم!

-

ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج را نمیشنوند؛ راستش را اگر بخواهی چه تلخ است قصه‌ی عادت.

صبحت اهل دنیا آتش است ، ابراهیمی باید که او را آتش نسوزد.

قدری بغلم کن ، بغلت راحتِ دنیاست ((: