كل يوم بعينيك مشغول : )

عزیزانتان را تماشا کنید ، طولانی . نه با عجله ، نه از روی عادت . با نگاهی که انگار اولین‌باره می‌بینیدشان و شاید آخرین‌بار . . چشم‌هاشان را ببینید نه فقط رنگ‌شان را ، که آن‌چه در پسِ آن پنهان است ؛ خستگی‌هایی که چیزی ازشان نگفتند شادی‌هایی که توی سکوت قسمت‌تان کردند و ترس‌هایی که شب‌ها بی‌صدا با خودشان بردند زیر پتو . دست‌هاشان را ببینید ، پُر از کارهای ناگفته مهربانی‌های ساده و فشاری که به شانه‌ی زندگی آورده‌اند تا شما سبک‌تر راه بروید . بنشینید کنارشان بی‌نیاز از حرف‌های مهم فقط بودن را تمرین کنید ، فقط نگاهشان کنید طولانی . چون آدم‌ها نمی‌مانند نه برای همیشه ، نه همیشه همان‌طور . و روزی می‌رسد که دلتان برای همین تماشای بی‌کلام ، تنگ می‌شود ؛ نه برای گفت‌وگو فقط برای دیدن .

-

شبی دادم من آن دل را ' شاید هم که دزدیدی ! مگر چی دارد آن چشم‌ها ' که دل ، آن را پرستیدی که رَه گم کرده ای آن شب ' که نابود گشتی از بعدش که غم آغوش را باز کرد ' و تو رفتی به آغوشش .

هیچ جای دنیا ، خونهٔ بابا نمیشه . . ‌

در نجف بودیم و باز از او نجف می‌خواستیم عقل حیران بود از آنچه عشق با ما می‌کند .

دلم به یادِ تو صد پاره باد و هر پاره هزار ذرّه و هر ذرّه در هوای تو باد .

سر ها به نیزه رفت ، انگشت و انگشتر دزدیدند قلبِ خواهر شکست ، آری چهل روز گذشت !

از اول سفر تا آخرش ، هی تو دلم می‌گفتم چجوریه که این همه آدم ، از هر جا و با هر حال و روزی ، هم‌قدم شدن توی ی کشور و طریقِ پسرای امیرالمومنین ‹‌ علیه‌السلام › توی گرمای پنجاه درجه ، با همه‌ی سختی‌ها و کم‌و‌کاستی‌ها ، با جیب‌های پر یا خالی ، با پاهای تاول‌زده و دل‌های بی‌قرار ، پیر و جوون یا بچه و نوزاد هم نداشت ، ولی فقط ی چیزه که میتونه این دل‌ها رو اینجوری بکشه تا شهرهای آشفته ی عراق ؛ اونم عشقیِ که اسمش حسینِ ‹ علیه‌السلام › . عشقیِ که خستگی رو آب میکنه ، اشک رو قاطیِ لبخند میکنه تا وقتی برسی و دستتُ حلقه کنی دورِ اون ضریح های نقره‌ای عراق که برقش از این دنیا نیست . و خداروشکر در هیاهوی جهان عشقِ علی ‹ علیه‌السلام › و اولادش بر سر ما سایه شده .

-