میخواهم که بنویسم.. اما انگار کلمات را گم کردم.. می‌نشینم که بنویسم.. از غم و رنج دوری ، از تجربه های زیسته جدید.. از اتفاقات عجیب و غریب.. از کتاب های خوانده‌ی اخیر.. از حرفا و صداها ، از شنیده ها و دیده ها... ، شرح بدم احوال این روزهایم را ، غم فراق را ، درد دلتنگی را... تمام سعی‌ام را هم می‌کنم که بنویسم.. اما هر کلمه‌ای که از قلمم بیرون می‌پرد، از نفس افتاده است؛ مثل یک نهنگ چند تنی کرخت و خسته می‌افتد روی ساحل کاغذها... شاید این خودمم که از نفس افتاده و خسته ام.. نمیدانم ، اما میخواهم که بنویسم..

#حضرت‌ِصد‌ُبیست‌ُهشت...

راستش را بخواهید ، سخت دلم میخواست الان در این لحظه روبه گنبد شما بودم... یا حداقل در حوالی شهر شما... یا حتی شاید در مسیر رسیدن به شما... زندگی اینجا به دور از هوای حریم شما سخت طاقت فرساست.. راستش را بخواهید دلم تنگ است برای شما :) خیلی هم تنگ...

« ببین آشفته ام من از آقایی‌ت خیلی جاها گفتم... »

من که همسایتم هر روز دلم برات تنگ میشه...(:

باز با گریه به آغوش تو بر می‌گردم چون غریبی که خودش را برساند به وطن...

میشه لطفاً حمد شفا بخونید

در من کسی آهسته می‌گرید..

:)💔

یا صاحب الزمان :)