درمدح امام حسن علیه السلام» فَرمانروای مُلک قَضا و «قَدَر» حَسَن مُحتاج یک نگاه تو جنّ و «بَشَر» حَسَن کُشتی گَرفتَن دو بَرادَر عَجیب بود عالَم حُسین گُو شد و «خیرُالَبشَر» حسن با چلچراغ اَشک به معراج میرَوَد هَر کَس که گریه کرده پای عزاخانه «بَر» حسَن بایک اشاره خاک سیه را طَلا کُنَد بَر خاک تیره گَر که کند یک«نَظَر»حَسَن آئینه دار آیهٔ قالوا بَلا حُسین هَمچون حُسین پادشَه«بَحر و بَر»حَسَن عالَم نشَسته بَر سَر خوان کرامَتَش اَز هَر چه با کرامت است در عالَم تو«سَر حسن» حَتّی جُزامیان ز دَرَش فیض می بَرَند گَر که کند ز کوی جُزامی«گُذَر»حَسَن «حافظ» که فیض بُرده چنان اَزدَم سَحَر بانی وفیض بخشی صُبح و «سَحَر» حَسَن در آسمان خلقَت اَگَر خوب بنگَری خورشید عشق عَلّی و «قَمَر» حَسن گریه کُن غَریبی بابا بُود حسین وَ روضه خوان کوچه ودیوار و«دَر» حَسَن باغ بهشت قَبضَه ای اَز خاک تُربَتَت اَز باغ خُلد تُربَت تو«خوبتَر» حَسن شام ولادَتَت که شَب قَدر ما بُوَد جان علی و فاطمه ما را«بخَر» حَسَن ماتشنه ایم تشنهٔ شش گوشهٔ حُسین ما را بیا و کَربُبَلایَت«ببَر»حسن قُرآن بخوان دوباره به صوت حجازی ات دل بُرده اَز حُسین صوتت «دگَر» حَسَن ای رَهنمای موسی عمران به کوه طور اَز تو شده مَسیح صاحب «اَثَر» حَسَن با تو خَلیل راهی بُتخانه می شَود نام تو بُرد و زَد به بُت کین«تَبَر»حَسَن موسی که رَفت به طور به لُطف تو تکیه کَرد بااو سُخن گفته خدا اَز «شَجَر» حسَن ماه مَدینه ای و ز خورشید بَرتَری ای نوربَخش عالَم جنّ و «بَشَر» حَسَن راه بهشت را تو نشان داده ای به او هَرکَس که گَشت با تو دَمی«هَمسَفَر» حَسَن شاه کَرم توئی و کریمان به پیش تو چون ذَرهّ اند و اَز همگی«خوبتَر» حَسَن امشَب بیا و خَطّ اَمانی به ما بده ای نور چَشم حَضرَت «خیرُ البَشَر» حَسَن چشم انتظار آمَدَنَت وَقت مُردَنَم یکدم بیا به روی سَر «مُحتَضَر» حَسَن این «خُسرَوانی» اَست گدای دَر شُما ای اَز ضَمیر این دل من با «خَبَر» حَسَن خسروی فَر