قطعه ای که امروز قراره پا به دنیاش بذاریم، یکم متفاوته. و صد البته خیلی بزرگتر از دو آهنگ قبلی.

امروز، میریم به سراغ یک سمفونی. سمفونی مورد علاقه ی من، سمفونی شماره ی نه بتهوون.

(اسم اینجا از همین سمفونی الگو‌ گرفته شده)

سمفونی نهم، از نظر خیلی از بزرگان موسیقی، بهترین اثر بتهوون شناخته میشه. بتهوون در هنگام ساخت این اثر، در ناشنوایی به سر میبرده و کسی نبوده که این شاهکار رو‌ گوش کنه. همچنین توی اولین اجرای این قطعه شاهکار، به حدی هیجان و شور هم توی سالن و هم توی دل بتهوون زیاد بود، که اون در آخر اجرا از شدت هیجان بی هوش شد.

همچنین، سمفونی نهم، تنها سمفونیه که داخل اون از صدای انسان استفاده شده.

و حتی خود بتهوون ساخت این اثر تاریخی رو هدیه به پیشگاه الهه هنر توصیف کرده.

اما چیزی که این قطعه رو بیشتر خاص میکنه، چیزیه که بین هنرمندان و آهنگسازان بهش معروفه. نفرین سمفونی نهم.

خیلی از آهنگسازان، درهنگام ساخت نهمین سمفونیشون، یا بعدش به استقبال مرگ رفتند، مثل بتهوون، شوبرت، دوژاک و خیلی های دیگه

و حتی مالر هم، بعد از نوشتن موومان اول سمفونی دهم خودش، بر اثر عفونت خون فوت کرد. البته سال های بعد، یک اهنگساز دیگه به اسم دریک، نسخه ی اجرای سمفونی دهم رو با پیدا کردن نوشته های مالر تکمیل کرد. البته خیلی ها معتقدن که فقط موومان اول این سمفونی واقعا برای مالر بوده.