″توهمی پوچ و توخالی، از استعداد و هنری که لازم داشتم″

تموم آرزوها، هدف ها، رویاها، خواسته ها، تلاش ها، شب بیداری ها، شکست ها، ضعف ها و تمام رسیدن ها از یه توهم میاد. از توهم خوشایند چیزی که لازم داری و دوستش داری. اون توهمه اونقدر لابه لای پیچیدگی های مغزت حرکت میکنه، اونقدر روی پرده ی چشم هات خودشو به نمایش میذاره تا آخر اون تو باشی که پا میشی و اون توهم رو، تبدیل به واقعیت میکنی. شروع کننده و تموم کننده ی همه چیز، فقط یک توهمه.

″من هنوز همونم گل رزی جلوی تفنگا″

یه لحظه ای وجود داره، وقتی داری یه اثری از خودت به جا میذاری، حتی تا قسمتی از اونم پیش رفتی و بعدش بوم. یهو به خودت میای، و میبینی اون چیزی که دستات خلق کردن حتی ارزش نگاه یک هنرمند رو هم نداره. و بعد اون اثر برای همیشه میره توی در قفل شده ی سیاهرنگ خاطراتت. و تنها چیزی که اون لحظه باقی میمونه، حسرته.

سیاهترین گربه های انگلستان هم، با کمی باران شانس می‌آورند. اما ما چطور نیمه ی قلبم؟ آیا باران، چمن‌زار شانس مارا هم سرسبز میکند؟