بعد از تبیینِ عقلانی، مختصری هم اشاره‌ی دینی می‌کنم که لعن ثوابش از سلام و تحیّت بیشتره. که از اعمالِ شبِ قدر لعن فرستادن به قاتلِ امیرالمؤمنینه. که زیارتِ عاشورا اول صد لعن داره که چشم‌مون به دشمن باز شه و بشناسیمش، بعد تازه تشخیص بدیم حق کدوم‌وره که به امام سلام بدیم. کمی سکوت و یکی‌شون برای پرت کردنِ موضوع، سؤالی دیگه رو می‌پرسه... من تمامِ تنم درد گرفته... زانوهام... انگشتای دستم... کمرم... قلبم... روحم... مغزم... چطور می‌شه آفتاب بالای سرت بتابه و تو بگی شبه؟! دارم فکر می‌کنم کاش قبول نشه... وَ همون‌لحظه مطمئنم تحتِ مهربانیِ آقا امام حسینه... تو ذهنم محمود کریمی بالای سِن ایستاده تو امامزاده علی‌اکبرِ چیذر و هی فریاد می‌زنه لا یوم کیومک یا اباعبدالله... دلم گوشه‌ی امامزاده از هوش رفته و دیگه جون نداره سؤالای همکاراش و جواب بده... @sarbehrah

خود مدعی که نمرهٔ انصافِ اوست صفر در امتحانِ صبر دهد نمره؛ بیستم @sarbehrah

«مذهبی» بسیااااااااااااار داریم وُ «عبد الله» نادر... گفت آنچه یافت می‌نشود؛ آنم آرزوست... @sarbehrah

برگه‌های تصحیح‌نشده تمام نشد؛ امتحاناتِ مانده طراحی نشد؛ نمراتِ ماهانه محاسبه نشد؛ «ترگل» برای مسابقه خوانده نشد؛ زیپِ خرابِ کوله‌پشتی درست نشد؛ تست‌های کلاس‌خصوصی پیدا نشد؛ هوای ابری، بارانی نشد؛ غنچه‌های کراسولا یشمی، گُل نشد؛ دانش‌آموزی بدونِ ارفاق، بیست نشد؛ چشمانِ خسته‌ام خواب نشد؛ دانشجوی آزاده‌ی آمریکایی آزاد نشد؛ خان‌یونس آباد نشد؛ او که طرف‌دارِ آسترازنکا بود، شرمسار نشد؛ برهنه‌ی توی خیابان محجبه نشد؛ مذهبیِ بی‌بخار، عبد الله نشد... این میانه، تنها چله‌ی زیارتِ عاشورا خوانده شد؛ اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیایَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد وَ مَماتی مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد... که نوشداروی نشدن‌ها شمایید. + لینک @sarbehrah

آهای دختری که ندیدمت اما جمعه‌ها برام صلوات می‌فرستی، اسمم و بارها زیارت نیابتیِ کربلا دادی، تو حرمِ حضرتِ شاهچراغ علیه السلام دعام می‌کنی، پیام‌هات و که می‌خونم و سین می‌خوره اما اغلب جواب نمی‌دم، صبوری می‌کنی! چند ساله نمازای یکشنبه‌های ذیقعده رو مسجدِ گوهرشاد به‌جا میارم، اما امسال یادم نبود... دلم شرحه‌شرحه می‌شد اگه یکشنبه می‌گذشت و نماز رو از دست می‌دادم... تو این عکس و فرستادی و یادم انداختی! تو دوستِ مجازی که عکسای قشنگت از سالادشیرازی‌های غرقِ آبِ نارنجت رو خی‌لی دوست دارم! یه دور تسبیحِ تربت، صلوات هدیه می‌کنم به امام زمان ارواحنا فداه از طرفِ خودت... با چاشنیِ دعای عاقبت‌بخیری... آهای دخترشیرازی؛ دیدار به ظهور😎 @sarbehrah

گفتم هفته‌ی آخرِ کلاس‌هاست، برای دخترام تیپ بزنم. با شلوار جین اومدم و سر تا پا روشن و قرتی، از گزینش اومدن با من صحبت کنن...😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

بازم هدیه گرفتم😊 دکتر شریعتی😍😍😍 #روز_معلم @sarbehrah

مدیرم امروز می‌گن دیروز بازرسِ گزینش بهشون گفته این خانم فارسی‌تون رو باید عروس کنین! بعد جدا از پرونده‌م و کارش، نشسته آمارم و درآورده که چند تا بچه‌ایم و مامان و بابا چه‌کاره‌ان و شرایطِ ازدواجیم چیه... قشنگه که آموزش و پرورش با من در تناقض گیر کرده! العزّة لِله✌️ @sarbehrah

هشتما برام کیک پختن😍 خودشون😍 یخمک خریدن😍 کیک چون جلسه آخره، یخمک چون من روزِ دختر بهشون عیدی دادم و خودم دخترم، اونام به من عیدی دادن😍 اینا همونایی‌ان که با شورش کلاس‌شون شروع شد و تازه بعدِ عید اعتراف کردن به صمیمیتم با نهما حسادت داشتن و دوست داشتن با اونا هم صمیمی باشم❣ دخترای من❤️❤️❤️ @sarbehrah

من و نهم دویی‌هام😍 @sarbehrah

فردوس خانم علوم رو آتیش زده! نهمِ دو بهم ریخته... خانم علوم از حرف‌هایی که شنیده، زده زیرِ گریه و رفته دفتر... دفتر ریخته نهمِ دو و داد و فریاده که بلنده... مدیر با بلندترین صدایی که داره فریاد می‌کشه که فردوس بفهمه اشتباه کرده... معاون با تهدید و توبیخ در تلاشه فردوس رو نصیحت کنه... نهم دویی‌ها گُر گرفتن و شدن آتیش‌بیارِ معرکه... کلاس‌های دیگه با نگاه‌های سنگین‌شون فردوس رو له کردن... فردوس با هر بازخوردِ اطرافش بیشتر داد می‌زنه... رکیک‌تر جواب می‌ده... پل‌های بیشتری رو خراب می‌کنه... کدوم گوریه مشاورِ بی‌عرضه‌مون که این بلبشو رو جمع کنه؟! گرچه اگه بود خودش قندش می‌افتاد و همه باید اون رو جمع می‌کردیم(!) چقدر همه‌چیز و همه‌کس نابه‌جاست... فردوس کارِ درستی کرده؟ معلومه که نه! ولی این و کِی می‌شه بهش ثابت کرد؟ وقتی آروم بشه و فکرش برگرده سرِ جاش. چرا نهم دو من و دوست داره؟ چون از جنسِ خودشونم! من عصبانی‌های لجباز رو می‌شناسم، چون خودم بد عصبانی می‌شم و بد لج می‌کنم. بینِ جمعیت جلو می‌رم و می‌رسم روبروی فردوس. فردوس هنوز داره داد می‌زنه و رگباری جواب می‌ده. دو تا دست‌هام و می‌ذارم روی صورتش. ساکت می‌شه و نگاهم می‌کنه. می‌کشمش تو بغلم. یه دستم و می‌ذارم روی سرش و دستِ دیگه‌م و قفل می‌کنم دورِ کمرش. سخت به آغوشش می‌کشم. مدیرمون میاد جمله‌ی بعدی رو با داد بگه که دستم و به نشونه‌ی کافی بودن بلند می‌کنم و روبروی صورتش نگه می‌دارم. ساکت می‌شه. با دست اشاره می‌کنم بقیه‌ی کلاسا پراکنده شن. مدیر می‌ره. معاون می‌ره. همکارا می‌رن. بچه‌ها می‌رن. من می‌مونم و نهم دویی‌ها و فردوسی که تو بغلم نفس‌نفس می‌زنه و محکم بازوهام و گرفته. تا به این سن که رسیدم هیچ‌کس نفهمید وقتی عصبانی می‌شم اول باید آرومم کنه، بعد توجیهم! اول آرومم کنه، بعد توبیخم! اول آرومم کنه، بعد نصیحتم! اول آرومم کنه، بعد طردم! بعد تحقیرم! بعد توهین! بعد ارشاد و اصلاح و تربیت! اول آرومم کنه، بعد حرف بزنه! بعد بزنه! بعد! بعد! بعد! آخ که اگه امام خمینی نبود من این سمت دوام نمی‌آوردم... امام خمینی برای این سمت خیلی زیاده... امام خمینی از سرِ مذهبیا و انقلابیا خیلی زیاده... چه برسه به ضدّ و مقابلاش(!) امام خمینی تو چهل حدیثش شیواتر از هر مشاور و مراقب و معاونی گفته تو خشم، عقل از آدم زایل می‌شه... خدای امام خمینی همه‌ی قسم‌ها و نذرهای در حالِ خشم رو بخشیده و حساب نکرده... اون‌وقت نه مذهبیِ قرآن‌خونده‌ش، نه غیرمذهبیِ غرب‌زده‌ش می‌فهمه که وقتِ خشم نباید همه‌ی ارشاد و اصلاح‌های دنیا رو انجام داد! لعنتی یا آرومش کن، یا صبر کن تا آروم شه! من آدم‌هایی که بعد از خشم هم پای من موندن رو یه طورِ دیگه دوست دارم، اما کسی که موقعِ خشم بلد باشه آرومم کنه یا صبر کنه آروم شم رو زیاد ندیدم...! اون‌قدر زیرِ لب برای آروم شدنِ فردوس صلوات می‌فرستم تا خودش از آغوشم جدا شه. تا لبخندش... وَ برگشتنِ عقلش... وَ اونجا که خودش بهم گفت کارِ اشتباهی کرده... @sarbehrah