برای نوشتنِ قصه‌م میام کتابخونه عمومی. هر روز آروم و فوق‌العاده مناسب برای تمرکز و تخیّل و نوشتنه. امروز از صبح یه دختره اومده که مثلا زبان بخونه. الآن ساعت چنده؟ سه ظهر. تو بگو این تا الآن یه صفحه خونده باشه، نخونده! دمپایی پاش کرده هی خلش خلش می‌ره میاد، می‌ره میاد، میاد می‌ره، میاد می‌ره! یا تلفن جواب می‌ده، یا هندزفری گوششه و کله‌ش متناسب با آهنگِ تو گوشش می‌جنبه، یا می‌ره ناهارش و گرم کنه، یا می‌ره آب‌جوش بیاره، یا می‌ره نسکافه بخره، یا میز عوض کنه جلوی کولر باشه، یا با میز اون‌وری حرف بزنه، یا ببینه من چیکار می‌کنم، واااااای! تمرکز برای من نذاشته هیچی، خودش چیزی نخوند! پراکندگی ذهن نداره ها، ویرانیِ ذهن داره! خب بچه بتمرگ نود دقیقه فیکس بخون، بیست دقه هر غلطی دلت خواست بکن! بعد من به شاگردام می‌گم مثلِ آدم درس نمی‌خونین می‌گن چراااااااا! خانوم خیییییییلی می‌خونیم! ارواح عمه‌تون!

من اینجا خبرِ دسته‌اولِ کابینه‌ی دولت رو می‌ذارم. شما می‌خونی و خبرِ داغ رو متوجه می‌شی. امااااااااا... اماش مهمه! من از ظریف لعنت الله علیه بیزارم. با منطق یا بی‌منطق. درست یا غلط. خبر رو با این نگاه دارم روایت می‌کنم.‌ یعنی خبر، خنثی و بی‌طرف نیست. خنثی و بی‌طرف نباشه یعنی بی‌تحلیل و برداشت نیست. بی‌تحلیل و برداشت نباشه یعنی مجالِ تفکر رو از مخاطب می‌گیره. پس کانال داشتن و اخبار رو از کانال گرفتن، چنین آفتی داره. کانال‌دارها خبرنگار نیستن. اصولِ بی‌طرفی ندارن. اصولا کانال‌دار یعنی کسی که می‌تونسته فکری رو‌ تزریق کنه و ایده‌ای داشته و دست‌به‌کار شده. گرچه خبرنگارا هم الآن بی‌طرف نیستن و اصول مصول حالی‌شون نیست! گرچه من اعتقادی به اصلِ بی‌طرفی ندارم و معتقدم بی‌طرف بی‌شرفه. اما برگردیم به بحث که شما برای این‌که هم اخبار رو بدونی، هم مستقل فکر کنی و جای تحلیل برات بمونه، می‌تونی تو گوگل بزنی اخبار و اون پایین ردیف عکس‌ها رو با ساعت وقوع ببینی. به انتخابِ خودت بر مبنای شناختِ خودت هر سایت و خبری که دوست داشتی باز کنی. شما بر جهان امیر باشی نه جهان بر شما. شما فکر مستقل داشته باشی شما جای تحلیل داشته باشی شما به تنفر از ظریف رسیده باشی نه که سربه‌راه‌نامی از ظریف متنفرت کرده باشه که فرداروزی یکی دیگه عاشقت کنه. ازم پرسیده بودید کانال نداری پس چطور اخبار رو می‌فهمی، گفتم توضیح بدم. این‌طوری ورودیِ ذهن‌تون تو مشتِ شماست. شما در بمبارانِ اطلاعات نیستی، به دانشِ انتخابِ خبر می‌رسی. آدم‌های مطلع، فقط اخبار رو خبر دارن اما آدم‌های عالِم، به‌وجودآورنده یا پایان‌گرِ اخبارن.

تازه ما باز هم باز هم باز هم بر اخبار امیر نیستیم! و اگرنه آقا این‌قدر برای رسانه و فضای مجازی و تحریف و تبیین خونِ جگر نمی‌خوردن😢 دسامبر ۲۰۲۳، حوالی دی‌ماه ۱۴۰۲، در ایستگاه مرکزی فرانسه بمب‌گذاری شده بود. دانشجوها که مؤذنِ جامعه هستن(!) همون بغل‌گوشِ ایستگار قطار تو دانشگاه بودن و باخبر نشدن! بعدها هم به‌طور ویژه تو خبر بیان نشد! کجا؟ فرانسه! مهد آزادی رسانه :) همون سال، چند روز قبلش، تو یکی از جاده‌های فرعیِ ایرانِ خودمون، حوالیِ یکی از شهرستان‌ها، یه مینی‌بوس چپ می‌کنه. خبرش تااااااااااااااا اون سرِ دنیا می‌ره و اتفاقا فرانسوی‌ها برای ناامنیِ جاده‌های ایران ابراز نگرانی می‌کنن و باز به نتیجه می‌رسن نع! این حکومت، به دردِ مردم نمی‌خوره! جمهوری اسلامی اَخ! پیف! بد! :) از این خاطرات زیاد هست: بحران‌ها در دنیای واقعی و به فاصله‌ی چندصدمتری در سکوتِ خبری خاموش می‌شه؛ و در مقابل اخبار حوادث روزمره‌ی کشور در فضای مجازی به اسم بحران به خورد ملت می‌ره!

همین الآن اخبار بزنید تو گوگل و یه رصد کنید. چیزی از تظاهراتِ انگلستان نوشته؟ نهههههه! شما باخبرید انگلستان این‌قدر اوضاعش بحرانیه که به دانشجوهای بین‌المللی از کشورهاشون ایمیل زدن که بیرون از خونه نیان و فعلا دانشگاه نرن؟! معلومه که نه! اصلا خبر دارید بحرانِ انگلیس از یه پسر مومشکی شروع شده که رفته با چاقو چند تا دختر موطلایی رو کشته و بعد مهاجرین و افراطی‌ها درگیر شدن؟! نه! خبر ندارید چون خبرِ بحرانِ کفِ زمین انگلستان قراره خیلی درز پیدا نکنه به لطف رسانه‌های فوق آزادِ اونجا :)) اما عجیبه همممممممه خبر دارن که عملکردِ مأمورین گشت ارشاد ایران باعث شده سر یه دختر که برابر بازداشت مقاومت کرده به یه جایی اصابت کنه! شما فیلم رو دقیق ببینید، دختره با آرنج به سر مأمور می‌کوبه. خارج از کشور به این کار می‌گن resisting arrest و پلیس خارج می‌تونه به تشخیص فردی خودش حتی شما رو بکشه. حتی اگه در تشخیص اشتباه کرده باشه، در فرانسه پلیس می‌تونه برای مهار شما گلوله شلیک کنه. اما با همین یه تیکه فیلم، دوباره کشور رو بردن رو مرز حاشیه و بحران به لطف رسانه‌های بی‌ در و پیکرِ مملکت :) کِی؟ وقتی کابینه دولت داره تشکیل می‌شه... قطعی برق زیاد شده... هم‌زمان تعطیلی داریم... تعطیلی یعنی خوابیدنِ تولید... بانک‌های تعطیل یعنی توقف چرخه‌ی مالی... وَ همه‌ی اینها یعنی... اون‌وقت رئیس‌جمهور درباره‌ی کدوم توئیت می‌زنه؟ گشت ارشاد یا تولید و برق و بانک؟ گشت ارشاد :)) ما توهم توطئه داریم، شما همه خوب😊

اخبار شرایط المپیک از دزدی و خفت‌گیری‌های وحشتناکِ فرانسه هم هست؟ نهههههه! اما خفت‌گیری‌های تهران و نداشتنِ VAR تو فوتبال ایران و رفتن آبروی کشور به خاطر چمن ورزشگاه نقش جهان و فاجعه لباس تیم ایران تو المپیک و... سرتیترِ خبر همه‌ی شبکه‌ها، خصوووووصا خارجی‌ها :))

قبل از طوفان الأقصی اخبار از غزه چطور می‌رسید؟ نسبت کشته‌های فلسطین به صهیونیست، یک به سیصد! بعد از طوفان الأقصی با اون‌همه لاپوشونی از تعداد کشته‌های صهیونیست، این عدد می‌شه یک به ده! هنوز مونده تا نسبت یک به یک، اما هم‌چنان رسانه به خورد ملت می‌ده که تقصیر حماس هست این‌همه خرابی و کشته! بله! فرآیندهای طبیعی رو بحران می‌کنن، بحران رو طبیعی جلوه می‌دن! خبرنگاری می‌تونه همین‌قدر نکبت و کثافت باشه و پر از لقمه‌های حرام!

عمّ یتسائلون عن النّبأ العظیم الذی هم فیه یختلفون. و اسدالله الغالب علیه السلام فرمود که من آن نبأ عظیم‌م که در آن اختلاف می‌کنند.

بله که هدیه بدید به عراقی‌ها بسیار کار خوبیه! شما فکر کن یه دختربچه یا پسربچه عراقی، هدیه‌ی شما رو ببره با ذوق به مادر و پدرش نشون بده. اونا بپرسن کی داد؟ اونم بگه یه ایرانی :) یا فکر کن بری موکبی یا منزلی عراقی مهمان شی، بعد که بخوای بیای بهشون هدیه بدی. چه کار فرهنگیِ تمیزی؛ یعنی ایرانی‌ها قدرشناسن :) با محبتن :) عراقی رو مثل خواهرشون می‌دونن، مثل برادرشون :) پارسال رفقا خرده‌پارچه داشتن. چهارتایی می‌رفتیم دور هم کشِ مو و پنسِ پاپیون‌دار درست می‌کردیم. یکی برش می‌زد، یکی می‌دوخت، منِ بی‌هنر اتو می‌کردم، یکی هم کش می‌نداخت. ما مخصوص می‌دادیم به اعضای هر موکبی که مهمان‌شون بودیم. حتی اگه موکبِ بزرگ و شلوغی بود، حتی اگه به قدرِ یه دراز کشیدن اونجا بودیم، موقعِ رفتن می‌رفتیم ازشون تشکر و هدیه‌ها رو تقدیم می‌کردیم. سال‌های قبل هم یا می‌خریدیم یا درست می‌کردیم. تا آقای رئیسی هم آستان قدس بودن، می‌شد راحت نمک و نباتِ تبرّک گرفت و برد، الآن باید از هفت خانِ رستم بگذری و صد جا رو بزنی(!) ما امسال جیب‌مون خالیه، وقت‌مون پُر. داریم دست خالی می‌ریم زحمت بدیم به عزیزان عراقی. ان‌شاءالله فقط با روی خوش، تواضع، قدرشناسی و شعور بتونیم میزبانی‌شون رو با کرامت پاسخ بدیم. ولی بله، شما می‌تونید، حتما هدیه ببرید. فقط قربونت! هدیه‌هات نماد یه ایرانیِ مسلمون باشه! عکسِ منجی‌الکی‌های دشمن نباشه... لخت و پتی نباشه... ابزار شبهه‌ناک نباشه که ندونی باهاش گناه می‌کنه یا ثواب (رژ لب مثلا)... کهنه و استفاده‌شده نباشه... صدقه‌طور نباشه... شأنِ میزبان و مهمانِ امام حسین علیه السلام چیه؟ همون شأن امام حسین علیه السلام. هرجا خواستی بدونی با یه عراقی چطور برخورد کنی، تصور کن داری با یکی از هفتاد و دو نفر یارِ آقا برخورد می‌کنی.