🔰 آستان مقدس امام حسین علیه السلام برگزار می‌کند: 📌هجدهمین جشنواره بین المللی ربیع الشهادة 🔻کنفرانس «امام حسین علیه السلام میراث دار انبیا و از تبار اوصیا» 🔸محورهای کنفرانس: محور اول: زیارت وارث محور دوم: شخصیت امام حسین علیه السلام در زیارت وارث محور سوم: وراثت عام محور چهارم: وراثت خاص محور پنجم: نهضت امام حسین علیه السلام در زیارت وارث محور ششم: ابعاد کلامی موجود در زیارت وارث محور هفتم: فروع دین از دیدگاه زیارت وارث محور هشتم: مفاهیم تاریخی در زیارت وارث محور نهم: آثار و فواید زیارت وارث محور دهم: مفاهیم مشابه زیارت وارث در دیگر زیارات محور یازدهم: مفاهیم معرفتی و شناختی موجود در کلمات زیارت وارث 🔰ارسال آثار: ارسال مقاله ها همراه با چکیده و (C.V) نویسنده آنها، به زبان عربی، فارسی و یا انگلیسی به صورت فایل WORD و PDF از طریق: 🌐 پست الکترونیکی: Rabee.conf@warithanbia.com ♦️آخرین مهلت ارسال مقالات: 9 آبان 1403 🗓 زمان برگزاری: 14 بهمن ماه 1403 🕌 مکان برگزاری: کربلای معلی صحن مطهر امام حسین علیه السلام ●➼‌┅═❧═┅┅───┄ 🌐 کانال نشریه معارف🔻 https://eitaa.com/maarefmags_ir @tanhaelaj

من تو مقاله نوشتن افتضاحم! اما می‌خوام بنویسم😍 بفداک یا بوسجّاد❣

بهم نمیاد ولی من عاشق حجاب دوره‌ی قاجارم! اگه همگانی بود و جلب توجه نداشت، حتما چادرقجری داشتم با روبنده‌ی سفید😍

اونایی که چادرقجری می‌پوشن الآن، اغلب‌شون خیلی بد می‌پوشن... خیلی بد می‌پوشن! کاش یا چادر نپوشن یا مثلِ آدم بپوشن!

از غم‌انگیزترین اتفاقای دنیا؛ یکی‌یکی خشک شدنِ تاولای اربعینه...

داشتم آماده می‌شدم بخوابم که برادرم اومد اتاقم. از این‌در و اون‌در حرف زد و یهو گفت: می‌خوام نماز بخونم. من ایستاده بودم. یهو خشکم زد. نشستم روبروش. پرسیدم چی؟! خندید و گفت: می‌خوام نماز بخونم. از اینترنت یه چیزایی گرفتم ولی چند تا سؤال دارم ازت. خانواده خوابیدن و من و اون تو اتاقم مسائل اولیه‌ی نماز رو مرور می‌کردیم. تا تونستم به خنده و شوخی و سهل‌گیری گذروندم. گفتم طرف گفته نمازخون می‌خواد، ها؟ می‌خندید. گفتم خیالت راحت! تو فقط سه سال قضا گردنت داری، منِ بدبخت از ۹ سالگی حساب می‌شه! می‌خندید. گفتم تو وصیت‌نامه‌م نوشتم وسایلم و بفروشید بدید برام قضاهام و بخونن، خدا رو شکر دیگه نمی‌خواد، وسایلم برای تو و کتابام مناطق محروم، تو قضاهام و می‌خونی. می‌خندید و می‌گفت خدا نکنه. خنده‌خنده گفتم فردا یه نمازت و تونستی برو حرم بخون، خودت و بسپار دستِ امام رضاجان... خنده‌خنده گفتم تو اولین قنوتت دعام کن. می‌خندید. جدی جدی گفتم نخند! تو اولین صحبتِ رسمیت با خدا، برای من دعا کن! خب؟ پرسید چی دعا کنم؟ خجالت نکشیدم. دقیق گفتم: دعا کن عاقبت بخیر شم. ظهور رو ببینم و یار امام زمان علیه السلام باشم. نورِ نمازِ تو به منی که خواهرتم می‌رسه. دعام کنی ها! گفت باشه... نمی‌دونم اثر دعاهای تو مشّایه‌مه یا دونه‌های قهوه‌ای که از مشّایه براش آوردم... یا حتی ترس از کنکور و حسِ نیاز به قدرتِ مطلق... اما وقتی رفت، از شدتِ شُکر و شوق، سجده کردم و خدا رو حمد گفتم... من عمرم به غفلت تباه شد... جوونیم به گناه... ولی اون هنوز وقت داره... هنوز می‌تونه... وسطِ اشک و سجده دعا کردم امام زمان علیه السلام تربیتش رو بر عهده بگیرن... دعا کردم عاقبت بخیر شه... شهید شه... علی‌اکبرِ امام زمان شه... خدایا هزار هزار هزار شکرت... یا صاحب‌الزمان از شما تشکر... برادرکم...😭❣ بیست شهریور ۱۴۰۳🌿

جیبم به ته‌مانده‌ی سفره‌ی غذا شبیه بود؛ با خرده‌پول‌های مانده داشت زندگی می‌گذراند و صاحبِ حکمت می‌شد. بعد از برکت‌های زیارتِ اربعین که باسِطَ الیَدَینِ بالرّحمه هزینه‌هایش را از راه‌هایی که در فهمم نمی‌گنجید، به‌موقع و سهل‌الوصول رساند، قدرناشناسانه بود که با اولین شِبه‌بحران، معترض باشم و شاکی. صبحِ تازه‌نفس، گوش از ناسپاسی‌های عمومی و قُبح‌شکنانه‌ی نامردمانِ اتوبوس که «گرانی است و پول‌ها بی‌برکت و همگان دزد...» بستم و در دل به خدا گفتم: این دختری که اموالِ توست، طاقتش کم است و توقعش بسیار! اما من ناسپاس و عصیان‌گر نیستم. اصرار دارم بگویم که من عصیان‌گر نیستم و نخواهم بود. می‌دانم هنوز برای واریزِ حقوقِ کلاسِ خصوصی زود است و نامتعارف، اما اگر راه داشت، باز هم وکیلم باش. با کلاس‌ها و آدم‌هایی که قرار باشد برای دستمزدم پی‌شان بدوم، هیچ‌وقت کار نمی‌کنم. هرگز من درخواستِ حقوق ندارم. همه‌چیز را شکیل و منظم می‌طلبم. هرکس نظم‌ها را به هم ریخته، از دایره‌ی کاری و ارتباطی‌ام حذف شده. پس کلاس رفتم و درسم را دادم. وقتی تمام شد، سرِ شاگردم در گوشی فرورفت و من مشغولِ چادر سر کردن شدم. برایم پیامک آمد. داشتم خداحافظی می‌کردم و هم‌زمان پیامکم را باز می‌کردم که دیدم بانک است و پیامِ واریزی. ایستادم و به شاگردم نگاه کردم. تشکر کرد و قدرشناسی. گفتم هنوز از کلاسَت مانده. گفت پدرم برایش سنگین می‌شود، کم‌کم می‌دهد که راحت باشد. لبخند زدم و گفتم خدا برای پدرت رزقِ بی‌حساب ببارد. به رفیق زنگ زدم که بیا خرید برویم. برای مدرسه کفشِ مناسب ندارم. ماجرای واریزی را گفتم و او هم به شکرانه خندید. دلم می‌خواست نامردمانِ اتوبوس را ببینم و اطمینان‌شان دهم که خدا، نفس به نفسِ اعتمادِ ما به خودش ایستاده. تنها اعتمادِ ما به خودش. نه دست‌ها و سازمان‌ها و نامردمان و سهام‌ها و سودها و... . حالا کیف و کفشِ دانش‌آموزکُشی دارم که مطمئنم از شدتِ تناسبِ رنگ‌ها و جوان‌پسند بودن‌شان، تا مدت‌ها انگشتِ اشاره‌شان منم و پچ‌پچه‌هایشان پوششم. بی‌زیرِ پا گذاشتنِ بازارها و ویران شدنِ اعصاب، حتی نوعِ خرید و مغازه و فروشنده و آن تخفیفِ بی‌چانه‌ی عظیم هم برکت داشت؛ برکتِ همان اعتمادِ راستین به او که می‌داند کِی، چطور وَ از چه راهی برساند. ماشاءالله و لا حول و لا قوّة الا بالله. ماشاءالله و لا حول و لا قوّة الا بالله. ماشاءالله و لا حول و لا قوّة الا بالله. هم‌رنگ با کیف و کفشم، کرمِ مرطوب‌کننده‌ی ظریف، زیبا و خوش‌‌نقش‌ونگاری به چشمم خورد. با خودم فکر کردم وقتی با اهدافِ فرهنگی و عقیدتی، میانه‌ی درس دادن، این را از کیفم دربیاورم و بالای سرِ دختری بروم که پوستِ دست‌هایش خشک شده و خودم حینِ خوانشِ شعرِ کتاب، برایش کِرِم بزنم و او حینِ حیرت‌زدگی از کارِ عجیبِ معلمش، این هم به چشمش بیاید که حتی کرمِ مرطوب‌کننده‌ی خانوم‌مذهبیِ ضدِّ اسرائیلم، با کیف و کفشش تناسب دارد، چقدر آن درس به جانش بنشیند و چقدر راهِ نزدیک‌شدن‌ها و هم‌صحبتی‌های بعدی باز شود و چقدر حصارهای ذهنی از میان برود! طرحِ درسِ نگارش کاملا بدیع است. شباهتی به سالِ گذشته ندارد و دخترانِ هشتم و نهم نمی‌توانند حدسم بزنند. طرحِ درسِ فارسی غافل‌گیرانه است. از هر پایه یک تئاتر و یک سرود خواهم گرفت وَ ان‌شاءالله بی‌آنکه بدانند، آماده‌ی دهه‌ی فجرشان می‌کنم. به دخترها با رفاقت‌ها خوش خواهد گذشت و با کلاسورِ جدیدِ محاسباتِ تلاشم، رقابت‌های تازه‌ای را خواهند دید. در جلسه‌ی امیدبخشی که با مدیرم داشتم، برای کتابخانه و نمازجماعت تلاش کردم. بی‌آنکه خودم داوطلب یا پیگیر باشم، از من مشورت گرفتند و تا توانستم به نیّتِ دخترانِ ظهور وَ یاری‌گرِ امام زمان ارواحنا فداه، ایده و ابتکار به خرج دادم. حالا همه‌چیزِ اولِ مهر مهیّاست. همه‌چیز به لطفِ خدا و عنایتِ امام زمان روحی له الفدا متناسب، زیبا و چشم‌گیر است. رزقِ معلمی چه (پناه بر خدا) یک روز باشد و چه (ان‌شاءالله) تا پایانِ سالِ تحصیلی، می‌ارزد! این‌همه دقت و آمادگی به همان یک «آن» که وقوعش در یک جان، محتمل است، می‌ارزد که محسن حججیِ نازنین می‌خواند؛ آسمان فرصتِ پروازِ بلندی‌ست ولی... قصه این است چه اندازه کبوتر باشی!

به سن‌وسال‌تون می‌خوره یا فقط من ذوق کردم؟ ای عمرِ بی‌امام‌ زمانِ من... ای عمرِ بی‌حاصل...