دیروز نهم دویی‌های پارسال اومده بودن دیدنم. این پوشش و تیپ این هفته‌م و نداشتن پارسال‌. خیلی به‌چشم‌شون اومد. امروز که حال‌ندار بودم و مدیرم فهمیدن، گفتن دیروز نهم دویی‌ها چشم‌تون کردن. مامانم هر زنگ تماس گرفت و حالم و پرسید. بخیر گذشت شکر خدا. الآن تهوعم خوب شده اما خسته‌ام. خسته‌ای که انگار کوه کنده. وَ این در حالیه که کوهِ کار دارم و فقط میلِ خواب! تو راه صلوات فرستادم خدا نیرو بهم بده، خستگیم و رفع کنه، به جسم و اعصابم برکت بده و کمکم کنه به کارام برسم. این وسط یه اتفاقای ریزی برام خیلی ارزشمنده؛ صبح به هیچ‌کس نگفتم حالم بده. از این‌که مرکز توجه باشم وقتِ بیماری، عصبی می‌شم، چون هرکس یه تجویزی می‌ده و این برای منِ علم‌گرا و منطقی خیلی غیرقابل تحمله. فقط چون همه‌ دل‌وروده‌م تو دهنم بود، شارژ و پرانرژی مثل هر روز صحبت نمی‌کردم‌. نشستم انتهای دفتر و تا کلاس، ژوری‌هام و نوشتم. مامانِ مدرسه متوجه شدن و پرسیدن امروز سرِ حال نیستین. باز کامل نگفتم. گفتم کمی معده‌م به هم ریخته. همین. زنگِ اول یکی از بچه‌ها دل‌درد بود. گفتم بره چای‌نبات بگیره. این‌قدر حالم بد بود که وقتی با چای‌نبات برگشت کلاس، تو دلم گفتم کاش می‌شد منم زنگ تفریح برم چای‌نبات بگیرم. زنگ تفریح اومدم دفتر کیف بذارم، دیدم مدیرم گفتن خانوم فارسی، مامان برای شما چای‌نبات جدا آوردن روی میز منه. بردارید میل کنید. وَ از اونجا فهمیدن ناخوشم. اون چای‌نباته و این‌که تو سرشلوغی حواسشون به من بوده این‌قدر برام ارزشمنده که حد نداره🌿

اون‌شب سرِ کارِ شب‌کاریم هم یهو و بدونِ هیچ پیش‌گفتگویی، همکارم تو ساعتِ کاریِ من، کوبیده بود از خوابگاه که از اتاقِ کارم دوره، اومده بود پیشم که یه لیوان قهوه بهم بده. گفتم چرا صبر نکردی ساعتِ تعویض شیفت خودم بیام؟ گفت امشب اومدی معلوم بود خسته‌ای، برات قهوه آوردم شارژ شی. من دو سالی می‌شه نمی‌تونم قهوه‌ی نازنینم رو بخورم، قندم و می‌ندازه و سِرُم‌لازم می‌شم. اما اصلا نگفتم و وقتی رفت یه جرعه از محبتش نوشیدم و متأسفانه مجبور بودم بقیه رو دور بریزم‌. اما این محبتِ بدون حرفش چقدر برام لذت‌بخش بود...🌿 به آدما فرت‌وفرت نگید من دوستت دارم، برات می‌میرم، تو جون بخواه،... واقعی طرف و دوست داشته باشید، تو عمل‌تون میاد. وَ اینه که رابطه‌ها رو حفظ می‌کنه. من اگه واقعی دخترام و دوست نداشتم و این و تو عملم نمی‌دیدن و به سرِ بقیه معلما نمی‌زدن، امروز نمی‌تونستم این‌قدر باهاشون تلخ باشم! چون اینا همون دخترایی‌ان که هفته‌ی پیش با یک کلمه‌ی خانم مطالعات، شستنش... پهنش کردن... علیهش شورش کردن... وَ الآن حرف‌شون و به کرسی نشوندن و دبیر رو هم سرِ جاش!

از علایق جدیدم: زاویه دید چرخشی و چندصدایی بودنِ داستان😍😍😍 تابستون یادم بندازید روش کار کنم و «حرکت در مه» رو شخم بزنم. باااااااااید یه داستانِ این مدلی بنویسم. بااااااااااید. #وِل_مَعطَلی (اوقات فراغت) #نویسندگی

«هرچی رهبر بگه»ی باورِ ما؛ عاقبت‌مون و مشخص می‌کنه.

سبک زندگیم که شبیه شهدا نیست، اما قند تو دلم آب شد که چهره‌م شبیه تنها خانمِ ایرانیِ شهیدِ راه قدسه... باور نمی‌کنین که بعد از خوندنِ پیامِ دوستم از خوشحالی گریه‌م گرفت... باور نمی‌کنین که واقعا قند تو دلم آب شد... باور نمی‌کنین چون نمی‌دونین من چقدر چقدر چقدر از شهادت دورم... آه!

عکس رو گذاشتم پروفایلم و همکارم این پیام رو فرستاده... باید بشینم یه دل سیر گریه کنم...

خدایا با من از این شوخیا بکن! برا تو که کاری نداره... فقط ظهور و ببینم... سخنرانیِ آقا تو سهله رو ببینم... نمی‌دونم چطور؛ می‌خوای قبلش شهیدم کن و بعد رجعت کنم... می‌خوای ظهور و آقا رو ببینم و بعد شهید شم..‌. نمی‌دونم! اما من ظهور رو می‌خوام ببینم... این‌همه خون شده به دلِ تاریخ که آخرین عادل بیاد و عدالت رو بر جهان امیر کنه... من تشنه‌ی دیدنِ اون عادلم بر مسندِ عدالت... خدایا حُرّم کن؛ پناه‌بَرَنده بر امام؛ عذرخواهِ امام؛ توبه‌کننده محضرِ امام؛ پاک‌شده به گوشه‌نگاهِ امام؛ هم‌مسیرِ امام... هم‌پای امام... پیش‌مرگِ امام... سر بر عبای امام... با رضایتِ امام... با لبخندِ امام... روسفیدِ امام... عاقبت‌بخیرِ دعای امام... والمستشهدین بین یدینِ امام... خدایا با من از این شوخیا بکن! [اشک]

مطمئنم هرچقدر تا حالا از نهم دویی‌های پارسال بهتون گفتم، خیال می‌کردید اغراقه! اما امروز و که بگم ایمان میارید که نهم دویی‌ها چه موجودات خطرناکی هستن! امروز زنگ سوم شخص مؤسس، خودشون اومدن مدرسه. نه مدیر فرستادن، نه تماس گرفتن؛ بلکه خودشون شخصا اومدن مدرسه و در حالی که زنگ تفریح، بعد از کلاسم، بین دخترا گیر کرده بودم و هرکی یه کارم داشت، به همراه مدیرم اومدن و جلوی بچه‌ها بهم گفتن با شما کار دارم، لطفا بیاید بالا. دخترای نهمم بلایی کردن و گفتن اوووووووووو خانوم جلسه‌ها مهم دارن😂 من راستش فکر کردم اون شاگردم که نق زده و دارم آمریکایی باهاش برخورد می‌کنم چالش ایجاد کرده. تو دلم گفتم باز شروع شد... رفتم بالا و زنگ کلاس و زدن و دبیرا رفتن و من و مدیرم و مؤسس تو دفتر موندیم. ایشون هم تعریف کردن که نهم دویی‌های پارسال و دهم‌های امسال، کاری کردن که دبیر ادبیات شعبه‌ی دبیرستان با کلی سابقه و سالْ تجربه و سن، قید تعهد و قراردادش و زده و بدون این‌که چیزی بگه رفته و تلفن هم پاسخ نمی‌ده... ماجرا فقط همینه؟ نه! بلکه با یازدهم‌ها و دوازدهم‌های همه‌ی رشته‌ها کاری کردن که اونام کاری کنن که دبیرِ دیگه‌ی ادبیات هم بره و رفته... حالا از اولِ هفته تمومِ پایه‌های اون شعبه بی‌دبیرِ ادبیاتن و جز من هم کسی رو قبول نمی‌کنن! بله! صادقانه ذوق کردم... خوشحال شدم... تو دلم کلی قربون‌صدقه‌شون رفتم و به این کله‌شقی‌شون خندیدم... اما راستش من و خیلی معذب کردن... عملا نمی‌تونم نه بیارم... نمی‌تونم کاری کنم... چطور بگم؟ من تا از نظر مالی در مضیقه نباشم، سالی یه مدرسه برمی‌دارم و بقیه‌ش و خصوصی. مدرسه خیلی خیلی خیلی خوش می‌گذره اما این‌قدر حواشی ژوری و جلسه و برگه و نمره و ماهانه و طرح درس و گزارش کیفی و شورا و بخشنامه و کارگاه و کوفت و زهرمار داره که جونم و می‌گیره. شکر خدا من یه فارسی‌ام برای همه و بقیه همکارام دو تا سه تان، اما حجم کاری من هم از همه بیشتره و کارم تا تو خونه هم میاد... صادقانه از من تنِ خسته‌ای به خونه می‌رسه که هیچ کار دیگه‌ای ازش برنمیاد جز خوردن و خوابیدن... متوسطه دوم یعنی سال نهایی و کنکور... حجم کارم وحشتناک می‌شه... از طرفی من مدیر اون‌ور و دیدم... دبیراش و... اونا با من به چالش می‌خورن... پس همین و به مؤسس گفتم. گفتم من با این اخلاق و روشم اون‌ور براتون چالش جدید میارم... گفت به مدیر اون‌ور گفتم، گفتم این یه دختر جوانه که تو اداره شارلاتان تهدیدش کرد... اما نمره نداد... مؤسس گفت خانوم فارسی! پیه همه‌چی و به تنم زدم... قرارداد هم هرچقدر بگی قبول می‌کنم... فقط پاشو بیا! ته دلم قرص نبود... بهانه‌ی زمان رو آوردم... گفت یک‌شنبه‌تون؟ گفتم این‌ورم. گفت پس صبر کن زمان رو می‌گم جابجا کنن... گفتم تا زمان حتمی شه من برم کلاس. وَ وقتی ایشون با اون شعبه تماس می‌گرفتن من از دفتر زدم بیرون... حتما خیرمه... حتما خیرمه... نگرانم چون نوشتم این چند روز بدنم کفافِ کارام و نداده... امروز همه‌چیز و جاهای مختلف جا می‌ذاشتم و دخترا برام میاوردن... البته سر برگزاریِ جشن کتاب واقعا تو مدرسه سرم شلوغه و حتی یک زنگ تفریح فرصت نشستن ندارم... وسطش بچه‌ها میان باهام صحبت کنن و حواسم متمرکز نیست... نهمام این‌قدر حواسشون به منه که واقعا امروز دوست داشتم بغلشون کنم... عین پروانه دورم می‌چرخیدن و هی می‌گفتن خانوم آلزایمر گرفتین و می‌خندیدن و وسایلم و از این‌ور اون‌ور جمع می‌کردن... تو این گیرودار یکی اومده می‌گه خانوم دعوام نکنی، با یه مردی دوست بودم حالا بلاکم کرده حالم بده... اون یکی اومده می‌گه بابام ول کرده رفته چهار روزه نیومده... اون‌یکی اومده می‌گه خانوم دو تومن دستی دادم دوست پسرم دیگه غیبش زده... بچه‌های پژوهش حرفام و نصفه و نیمه فهمیدن... لیوان چایم و زیر نیمکت حیاط جا گذاشتم... فلشم و تو نهم یک... دفترنمره‌م و تو هفتم دو... کیفم و تو دفتر... ماژیکم هفتم یک... دیروز تو دفتر برنامه‌ریزی جدیدم که دخترم داده، برنامه‌ریزی کردم و خیلی روی کاغذ همه‌چی مرتبه، اما در عمل خدا داره من و راه می‌بره و من از حجم شلوغی دارم آب می‌شم... البته این وسط دست‌های غیب رو هم باید شاکر باشم... مثلا این‌که حقوقم و خیلی بیشتر ریختن... فکر کردم اشتباه حساب کردن..‌. اما مدیرم گفتن جلسه گذاشتم و گفتم خانوم فارسی دارن بیش از چیزی که باید تو این مدرسه کار می‌کنن... شکر خدا حقوقم بیشتر شده بی اون‌که من حتی بهش فکر کنم... خدا رو شکر... خدا رو شکر... اما از توان کم خودم عصبانی‌ام و ترسیدم...

متوسطه دوم یعنی درسای تخصصی... ینی اصلِ ادبیات و زبان فارسی... ینی دخترایی جوان‌تر و شور و هیجان و چالش‌های بیشتر... کِیف بیشتر... ینی فنون ادبی... وای خدا عروض و قافیه‌ی قشنگم... ینی گروه اسمی در گروه اسمی... جمله‌های چندجزئی... تست‌های کنکور... متوسطه‌ی دوم یعنی اوووووووج تخصص و ادبیات... دستور زبان... ویرایش... لذت... عشق... هیجان... سرعت... دقت... اما... اما... من خیلی خسته‌ام😭 خدایا ازم سلب نعمت نکن... هرچی تو بخوای خیره... فقط به من توان بده... من و خرج کاری کن که تو راضی‌ای... من نیاز دارم من و غرقِ برکت کنی... نیاز دارم به جبر من و بندازی تو چیزی که خیرمه و من نمی‌فهمم... من نیاز دارم روی ماهت رو ببوسم و در آغوشت اون‌قدر گریه کنم که خوابم ببره... الحمدلله علی کل حال. ماشاءالله و لا حول و لا قوة الا بالله.

یکی از این خانومایی که به لبنان کمک میلیونی کرده و طلاهاش و داده، می‌گفت مکه نرفتم، مکه‌ی من الآن لبنانه... احتمال می‌دم حرفم و متوجه نشید یا حتی اعتراض کنید، اما من وظیفه‌م تبیینه. ماستا رو ریخته تو قیمه‌ها! من فکر می‌کنم مکه رو حدیث و روایت‌ها و احکامش و نخوندید... برای همین همه شُل می‌گیرن... حالا یه سفریه که قبل از مرگ باید رفت دیگه(!) نگاه‌شون اینه... یه بحثی داشتم که مستحب جذاب‌تر از واجبه. یادتونه؟ مستحب دلبخواهه؛ واجب اجبار! مستحب رحمت داره؛ واجب زحمت! مستحب اعتبار و آبرو میاره؛ واجب فحش و طرد! الآنم لبنان وجدان‌درد رو می‌خوابونه؛ مکه حرف مردم داره! اما عزیزم! اونی که اون‌قدر طلا داشته که حج بهش واجب شده و نرفته، خروار خروار کار مستحب هم بکنه، واجبِ زمین‌مونده‌ش اَدا نمی‌شه! مکه واجبه؛ مثل نماز! احکامش و‌ بخونید. با احکام پیش بریم الآن خیلیا مستطیع هستن اما... جدی نمی‌گیرن...

چرا اغلب شهدامون حاجی‌ان؟ چرا وسط جنگ می‌رفتن حج؟ عقل‌شون نمی‌رسیده الآن چه وقت حجه؟ آقا حاجی‌ان. شهید رئیسی حاجی بودن. حاج قاسم سلیمانی. حاج احمد کاظمی. حاج محمدابراهیم همت. اصلا حج رفتن امام خمینی رو بخونید! دم هرکی داره میلیونی طلا کمک می‌کنه به لبنان گرم، ولی اگه حج نرفته یه واجب گنده و بی چک‌وچونه گردنشه که لبنان و فلسطین هم آباد کنه اَدا نمی‌شه!

بیهقی مرد شجاع و راستگویی بوده. آگاه به زمانه وَ باتفاوت.