یکی از رموز موفقیت در معلمی رو «مکتوم بودنِ اطلاعاتِ شخصیِ معلم» می‌دونم. دخترای نهمِ من که پارسال با من بودن و با هم صمیمی هستیم، حتی اسم کوچیکِ من و نمی‌دونن و همین هفته‌ی پیش از روی ژوریِ روی میزم متوجه شدن و مثل ارشمیدس، یافتم یافتم‌گویان کللللللللل مدرسه رو با ذوووووووق پُر کردن! چه برسه به تولد و چیزای دیگه! من آمار همه، حتی همکارام و دارم، اما هیچ‌کس هیچی از من نمی‌دونه😎

العلمُ سلطان! العلمُ سلطان! شاگرد اوّلِ مدرسه و دانشگاه بشید، بعد شهید! رتبه‌ی برترِ کنکور بشید، بعد شهید! بهترین نیروی محیطِ کارتون بشید، بعد شهید! متخصص بشید، بعد شهید! کلاس‌های درسی‌تون رو برید، بعد دفتر بسیج! درستون و خوب بخونید، بعد برید اردو جهادی! در درس موفق و صاحب‌نظر بشید، بعد برید این هیئت و اون یادواره! به شهادت فکر کنید و براش دعا، اما بهترین و کامل‌ترینش و بخواید! چقدر اینا رو نوشتم و گفتم؟ اینم قرآن! حرفِ من نیست... دو دو تا چهار تای عقلی ثابتش می‌کنه... اینم قرآن! مذهبی‌های عزیزم! به نماز و روزه و حجابت نیست چون اینا وظیفته! انجام ندی باید تعجب کنیم! شهادت به ورای وظایف می‌رسه... دانشمند، به همه فکر کرده نه فقط به شغل و درآمدِ خودش! شهید به همه فکر کرده که از خودش مایه گذاشته! نماز و روزه و حجاب که هنر نیست... افتخار نداره... عزیزم وظیفته(!)

برای تک‌بیستِ مدرسه عروسک هدیه گرفتم و با کاغذکادوی ادبیاتی کادو شد و صبحِ صفِ روز دانش‌آموز با سخنرانی، می‌دم مدیر بهش هدیه بده😍 برای روز دانش‌آموز هم فرفره خریدم بهشون هدیه بدم که نمی‌دونم خوشحال می‌شن یا نه🙄 شما دانش‌آموز بودید، معلم ادبیات بهتون فرفره هدیه می‌داد، خوشحال می‌شدید؟ آماده‌ی پاسخ‌های تلخِ صادقانه‌تون هستم...🥲

سلام خواهش می‌کنم چقدر خوبه که هنوز من رو آدمی مغرور نمی‌بینید پس😂 واقعا از این بابت خوشحالم😍 چون همه می‌گن من این‌قدر مغرورم که هیچ‌کس جز خودم برام مهم نیست، اما این‌طور نیست. من چیزی از دیگران نمی‌پرسم نه چون برام مهم نیستن، چون این‌قدر خودم اولویت و ضرورت دارم به بقیه نمی‌رسم. از چهار دوستی که با هم هستیم و کلی سفر با هم رفتیم، من فقط همه‌چیز رفیقم و می‌دونم و دو تای دیگه حتی رشته‌شون و یک بار نتونستم درست بگم😂 خیلی هم از این اخلاقم شاکی‌ان ولی من ذهنم این‌قدر شلوغه که واقعا فرصت پرداختن به کسی رو خارج از دایره‌ی اولویتم ندارم، نه این‌که مغرور باشم😂 بنابراین صادقانه بخوام بگم در محیط کار نیمی به این علت، نیمی به دلیل غرورم که کسی و آدم حساب نمی‌کنم، من سوالی از کسی نمی‌پرسم! حتما باور نمی‌کنید اما حقیقت رو پاسخ می‌دم: هم در محیط مدرسه، هم در محیط شب‌کاریم، هم در محیط بسیج و حوزه و کارهای فرهنگی، هم در محیط سکولار و مدرن دانشگاه، هم در خانواده و فامیل و همسایه، هم در خانم‌ها، هم در آقایون، همه خودشون همه‌چیز خودشون رو می‌گن!🙄 حتی وقتی می‌گی بهش علاقه‌ای به شنیدن نداری😫 عزیزم سه‌شنبه من مشغول امضای بخشنامه‌م بودم و دبیر علوم داشتن عیب تازه‌کشف‌شده‌ی همسرشون رو به همراه ریشه‌یابی در پدرشوهرشون می‌گفتن...! من حتی تو گفتگو نبودم، اما همه‌ش و فهمیدم😁 علاوه کن تیزی و حواس‌جمعی و جزئی‌نگری و تحلیل رو😎 من وقتی برای رسیدگی ندارم، همه خیلی رسوا شدن😁 همکارای شما هم بی اون‌که بپرسی کلی حرف زدن که یا شما نگرفتی... یا چون داشتی از خودت اطلاعات می‌دادی متوجه نشدی😒 الآن شفاف شد برات؟😊

به این نکته هم معتقدم.

دوستانی دارم بهتر از آب روان😐

مثلا نقّاره‌ی صبحِ ظهور❣

دو روزِ پیش آموزش و پرورش اعلام کرده بود برای کشورهای خارجی، می‌خواد دبیر زبان فارسی اعزام کنه. خی‌لی خوشحال شدم و گفتم آزمون این یکی رو یه جوری می‌خونم که قبول شم. از خارج رفتن هم همین شاخ‌بازیاش و دوست دارم. واقعا دوست دارم چون اونجا تشتّت آرا بیداد می‌کنه و این‌که تو دلشون پرچمت و ببری بالا خی‌لی خفنه. مدام یاد «خاطرات سفیر» خانم شادمهری بودم. وقتی هم برگردی، یه خارج‌رفته‌ای که می‌تونی بزنی تو سرِ خودتحقیرها و این خی‌لی فرق داره با ما نرفته‌ها. با کلی امید بخشنامه‌ش و باز کردم چون رشته‌ی ارشدم دقیق متناسب با این مورده، اما امیدم همون شماره‌ی پنج و شش خشکید چون از نخستین شروطش، تأهل بود!😒

فقط اون ابرویی که تو ثانیه‌ی شونزده_هفده برای اسرائیلی‌ها بالا می‌ندازه✌️😎