آخ از صداهایی که ضبط کردم... آخ...

عاقبت از صد هزاران تا یکی بیش نرسیدند آنجا اندکی عالمی پُرمرغ می‌بردند راه بیش نرسیدند سی آن جایگاه سی تنِ بی‌بال‌وپَر، رنجور و سست دلشکسته، جان‌شده، تن‌نادرست حضرتی دیدند بی وصف و صفت برتر از ادراکِ عقل و معرفت

شاید من بنیان‌گذارِ سفرنامهٔ صوتی باشم، نمی‌دونم! اما عاشقِ ضبط کردنِ صداها هستم از اربعین و مکان‌هایی که دوست دارم. عکس‌ها کافی نیستن، کلمه‌ها فرصت نیاز دارن، اما صداها رو هر لحظه می‌شه استفاده کرد. چون مشغله دارم، تو رفت‌وآمدها و اتوبوس‌ها و مسیرها هندزفری می‌ذارم و صداهایی که ضبط کردم رو گوش می‌دم. صدای پای زائرهای مشّایه تو جاده، صدای باد در نیمه‌شبِ طریق الحسین، صدای روضهٔ زنِ لبنانی پشتِ باب أمّ‌البنین سلام الله علیها تو حرمِ پسرش، صدای گریه‌های مردانهٔ بین‌الحرمین، صدای به هم خوردنِ فنجون‌های مردِ دشداشه‌پوشِ عِراقی، صدای «حلیب حارِّ» پسرکِ وسطِ جاده، صدای «لبّیک یا حسینِ» دستهٔ بچه‌های عِراقی جلوی موکب، صدای «هَلَبیکُم یا زوّارِ بوسجّادِ» موکب‌داری که التماس می‌کرد ازش غذا بگیرم... یا بوسجّاد؛ بنفسی انت... بفداک یا بوسجّاد... بفداک یا بوسجّاد...