هشتگ این تصویر با شما. از این‌جا فقط به یک دلیل عکس گرفتم...❣

همکارم گفت هفته‌ای دو بار می‌ره تراپی؛ پنجاه دقیقه هر بار چهارصد و هفتاد هزار تومان وَ تا اونجاست خوبه اما بعد از چند ساعت... بیست دقیقه نشستم پایین‌پای شهید محراب‌حسینی: بدون سانسور بدون خجالت بدون محدودیت بدون عفّت کلام بدون کنترل خشم همهٔ خستگی‌م و نِق زدم. همهٔ همهٔ همهٔ خستگی‌هام و. حتی ساده‌ترینش؛ صدای سگی که به صدای آهنگ اتاقم اضافه شده... هر غربت‌بازی‌ای دلم خواست کردم. بعد بیست دقیقه تهِ قبرستون کنار اموات تاب خوردم بلند نزدیک به آسمون با بادی که چادرم و به سرش کشیده بود بعد یک لیوان چایی رو خوردم که لیپتونش یادگار نیمه‌شعبان بود وَ دِهینِ تازه‌از‌نجف‌رسیده‌م وَ حالا آماده‌ام که باز هم ادامه بدم. حتی اگر یک نفر بمونم. وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ ۚ وَحَسُنَ أُولَٰئِكَ رَفِيقًا وَحَسُنَ أُولَٰئِكَ رَفِيقًا وَحَسُنَ أُولَٰئِكَ رَفِيقًا.

#رهاورد به‌ترتیب: مرتضی مجتبی مصطفی خدیجه جانم یحیی روح‌الله_شریفه‌ جانم (دوقلوان😍) بچه‌های من هستن که وقتی خدا من رو در عالَم اَلَست بهشون نشون داد و ازشون پرسید می‌پذیرن مادرشون باشم یا نه، عقلی کردن و نپذیرفتن. بهشون افتخار می‌کنم که عاقلانه و عاقبت‌بخیری تصمیم گرفتن و بی‌نهایت عاشقشونم❣ ببخشید که پشت‌شون به شماست؛ دوست ندارم چهرهٔ بچه‌هام و تا به بلوغِ فکری نرسیدن و دامنهٔ تصمیم و انتخاب‌ پیدا نکردن، بی‌اجازه‌شون نشر عمومی بدم. 🙏

ظاهراً ندیدینش :( #مشّایه یه قوطی آب‌مربعی اون رو بود😍 عکس رو ویرایش کردم ببینیدش.

یکی‌تون پرسیده شنیدم #کلیدر شاهکار ادبیات فارسیه. کمی خوندم و دیدم برای خودش یه فیلم آمریکایی زبان اصله... شما خوندید؟ توصیه می‌کنید بخونیم؟ اِروتیک نیست؟ با شرع‌مون منافات نداره؟ من هیچ توصیه‌ای نمی‌کنم عزیزم. فقط می‌خوام از #ادبیات بنویسم. با یه خاطره شروع کنم: سال اوّلی که با رفقای جهادی کاروان راه انداختیم و دخترا رو بردیم اربعین، من هم‌زمان که مسؤول امداد بودم، سفرنامه‌‌م و هم می‌نوشتم. یه بار تو اتوبوس دوستی کنجکاو شد و گفت بده بخونم. منم دادم. شب با عصبانیت بهم گفت تو کلی دروغ نوشتی! جابه‌جا نوشتی! کارای برخی رو به برخی دیگه نسبت دادی! من دوستِ حزب‌اللهی‌م و می‌شناختم. با لبخند پرسیدم قشنگ هم نوشته بودم؟ دوباره با عصبانیت گفت فهمیدی چی گفتم؟! چطوری موضوع به این مقدسی رو با کلی دروغ نوشتی؟ تو چون امدادگری تو گروه‌های پیاده‌روی نبودی و بین عمودها عقب و جلو می‌رفتی که به بیمارهای کاروان کمک کنی، چطوری از گروهِ فلان خبر داشتی که تا احساسات‌شون رو هم نوشتی؟ این دروغ نیست؟ یا فلانی پاش تاول بزرگ زده بود و تو مجبور شدی با سرنگ آبش و بکشی، چرا یکی دیگه رو نوشتی؟! من با همون لبخند و صبورانه بهش گفتم جواب می‌دم. اما بعد از جواب دادن تو. گفت بپرس. گفتم خودِ سفرنامه تا اینجا که نوشتم قشنگ بود؟ صداش آروم شد. از جیبش دو مشت دستمال‌کاغذیِ استفاده‌شده درآورد. گفت ببین! مُردم این‌قدر پای همین چند صفحه اشک ریختم! چه شعرای قشنگی بینش آورده بودی... چقدر لطیف بود... کُشتی من و حالا که مشّایه رو تموم کردیم... گفتم به این می‌گن ادبیات! برگشتیم مشهد بگو کتاب درسی‌م و بهت نشون بدم. وقتی ترم اوّل وارد رشتهٔ ادبیات می‌شی، ادبیات رو برات تعریف می‌کنن. ادبیات چیست؟ زیباترین دروغ. چشماش چهارتا شد. گفتم صبر کن. بذار حرفم تموم شه. گفتم حافظ، حافظ قرآن بوده. می‌شه شراب خورده باشه؟ گفت نه. گفتم ولی دقیق‌ترین توصیفات از شراب و لذتش رو تو شعرای حافظ داریم. می‌دونستی سعدی احتمالا سفر نکرده؟ گفت نه! گفتم ولی گلستان پر از خاطرات سفرشه. گفتم وقتی می‌خونی آسمون گریه کرد، بارون برات قشنگ‌تر می‌شه؟ گفت آره. گفتم ولی آسمون آدم نیست گریه کنه! دروغه! گفتم اونی که واقعا کف پاش تاول زده بود و خالی کردم، صفاتِ کسی رو داشت که جای اون نوشته بودم؟ گفت نه... گفتم یعنی سه صفحه از سفرنامه‌م حذف می‌شد اگر به بهانهٔ تاول صفاتِ حمیده رو تو این مسیر نمی‌نوشتم... گفت سه صفحهٔ محشر... گفتم گروهی که توصیف کردم، تونستی از بینش فضای جادّه رو تو شب تصور کنی؟ گفت آره. گفتم من فقط با حرف زدن از اون گروهی که توش نبودم می‌تونستم مشّایهٔ شب رو توصیف کنم... می‌دونی چرا؟ گفت نه... گفتم چون اون گروه کندپا بود. آخر از همه می‌رسید. همه‌تون قبل از تاریکی می‌رفتید تو موکبا اسکان بگیرید. همهٔ مسؤول‌ها هم. تنها مسؤولی که باید بعد از آخرین گروه وارد اسکان می‌شد، من بودم‌. من به‌خاطر اون گروه تا شب تو جاده می‌موندم. شبِ جاده رو می‌دیدم‌. می‌تونستم به بهانهٔ اون گروه، از شبِ مشّایه حرف بزنم. گفتم دوستم؛ من نویسنده‌ام. دنیا با قصه‌های دروغ ما زیباتر شده. چون قصه‌های دروغ ما، راست‌های حقیقی رو زیبا جلوه می‌دن. من تفسیر و زندگی‌نامه و تاریخ ننوشتم که باید رعایت حقیقت کنه. من سفرنامه‌ای نوشتم برای نشون دادنِ یک گوشه از این بهشت. دوستم گریه کرد و بغلم کرد و ازم حلالیت خواست.😊

ادبیات. من دارم دربارهٔ ادبیات صحبت می‌کنم. «شهری چون بهشت» رو مثال می‌زنم چون در جریان خریدش بودید. این کتاب رو می‌ذارم قفسهٔ ممنوعهٔ کتابخونه‌م که حواسم باشه برندارم ببرم مدرسه. چرا؟ چون محتوا جز خاک‌برسری هیچی نیست! اما اگر کارگاه #نویسندگی داشته باشم حتما می‌برم! حتی اگر شاگردم نوجوان باشه! چون اون هزینه کرده از من نویسندگی یاد بگیره و من شرعی به گردنمه بهش کتابی معرفی کنم که نویسندگی یاد می‌ده. پس این کتاب رو می‌برم که قلم، توصیف، جمله‌بندی، شخصیت‌پردازی، آغاز و پایان، تعلیق‌ها، زاویه‌دید، چرخش‌ها، وَ همهٔ عناصر نویسندگی درش بیداد می‌کنه... تازه تو مدرسه هم این کتاب رو خودم نمی‌برم، اما معرفی می‌کنم! اتفاقا با همین ویژگی هم معرفی می‌کنم! یعنی ویژگی‌های خاک‌برسری! ینی چی؟ یه بار تو نهم ۲ بزن‌بزن شد. رفتم ببینم سر چی که گفتن فلانی هشتصد تومن داده کتاب خریده، روی میز بوده، فلانی آب بطریش ریخته روش. کتاب رو دیدم، از این سر چهارراهیا بود... ترجمه‌های رمان‌های وارداتی سال‌های اخیر... که خیلی نرم... نرم... بی اون‌که مذهبی‌های ما حتی بخونن و بفهمن... داره فردگرایی و هم‌جنس‌گرایی و فروپاشی خانواده و... ترویج می‌ده. بی‌نشانه‌ ها! اونا مثل ما #حسینه_هنر ندارن که صرفا بچه‌بسیجی بیارن #کتاب بنویسه و بازار رو پر کنن از کتابایی با محتوای مقدس که این‌قدر زشت و پوچ و مسخره نوشته شده که انشای هفتمای من ازشون جذاب‌تره! نه! اونا برای عوض کردن نهمای من تیمِ #متعهد #متخصص دارن!