به یه دخترِ جوان بابت کاشت مژه تذکر دادم و کمی صحبت کردم، بغلم کرد و بهم تسبیحِ صورتیش و هدیه داد! برجام ریخت😂 همون‌طور که از دستِ کاشت‌دارها چیزی نمی‌خورم، نمی‌تونم با اینم ذکر بگم. با خودم اربعین می‌برم می‌ندازم تو شش‌گوشه و دعا می‌کنم ان‌شاءالله عاقبت به‌خیر شه.

تربیتِ خانواده مهمه. حتماً دیدین [وَ خودتون انجام ندادید...] که تو مهمونی‌ای، بیرونی، جایی مادر و پدر به بچه‌شون (کوچیک و بزرگ) می‌گن اگه اذیت کنی نمی‌ذارم دیگه پویا ببینی، یا اگه بریز و بپاش کنی آخرِ هفته از گیم‌نت خبری نیست، یا اگه بیست نگیری، موبایلت و ازت می‌گیرم! معمولاً چنین پدر و مادرایی خودشون به‌شدت محتاط و محافظه‌کارن. تا دلتون بخواد در جلسات اولیا و مربیان دیدم. همین ترس‌های خودشون رو خواسته و ناخواسته به بچه‌شونم می‌دن. اون بچه طوری بار میاد که ترسِ از دست دادن داره. پس محتاط و محافظه‌کار می‌شه. نظر مردم و بقیه براش مهم می‌شه. چون اگه خلاف جریان حرکت کنه، منافعی رو از دست می‌ده. پدر و مادرش اون رو با ابزار ترس تربیت کردن! اگر این کار رو نکنی هیچ‌وقت نمی‌تونی فلان چیز رو داشته باشی... اگر دانشگاه قبول نشی، دخترخاله‌ت فکر می‌کنه کودنی... اگر استخدام نشی بهت زن نمی‌دن، یا خواستگار خوب برات نمیاد... اگر فلان حرفِ درست رو بگی، کلی از مخاطبت ریزش می‌کنه... اگر حجابت کامل باشه، بهت برچسب می‌زنن و دیگه روشن‌فکر نیستی... حالا نکتهٔ مهم این‌جاست: کسی نمیاد بگه من ترسو هستم! بلکه ترس رو تئوریزه می‌کنه! می‌پوشونه تو بهانه‌ها! مثالِ ملموس بزنم؟ اربعین! تو هوای سرد می‌گه جای بچه نیست، سرما می‌خوره... تو هوای گرم می‌گه جای بچه نیست، مریض می‌شه... شلوغه جای زن نیست، هی می‌خوره به نامحرم... ازدحامه نمی‌شه زیارت کرد، باشه بعد از اربعین... بهش می‌گی همه اینا رو می‌شه مدیریت کرد... می‌گه من می‌تونم بقیه که نمی‌تونن(!) خدا نکنه آدمای ترسویی که ترس رو تئوریزه کردن، راضی کنیم به فلان کاری که ازش وحشت دارن. مثلاً راضی شه بچه یا زنش و ببره اربعین... طبق اقتضائات گرما و سرما بچه‌ش مریض شه... حتماً برخورد کردید که چی می‌گن... [و نه که خودتون گفته باشید...] دیدی گفتم مریض می‌شه؟! هی اصرار کردید! بیا تحویل بگیر! چون به چشمت بود آن شیشه کبود زین سبب عالم کبودت می‌نمود! اصلاً بحثم اربعین نیست، اصلاً! اربعین جریانیه که سیلش داره تاریخ رو می‌بره! کسی بیاد به عزتش اضافه نمی‌کنه و کسی نیاد ذلیلش نمی‌کنه! اربعین، داره کار خودش رو می‌کنه! من یه زمانی مشّایه رو دیدم که هر دویست عمود یه موکب بود و اون بیابون خالی از هر رزق و روزیِ مادی‌ای... ولی اونی که سیل و فهمیده بود، اومده بود! تصور کنید اربعین موکباش رو بردارن. بشه بیابون خشک و خالی و برهوت. به نظرتون زیارت اربعین و پیاده‌روی لغو می‌شه؟! من تو اربعین چیزها دیدم... اربعین تنها نقطهٔ این عالمه که با زورِ آخوند و دولت و ارگانی رونق نگرفته... تنها نقطهٔ عالمه که بودجه‌ش از جیب خیرین و ارگان و سازمان‌ها نیست از مردمه! مردم! کلیدواژهٔ صد در صدِ همهٔ سخنرانی‌های سیدالقائد! اربعین عجیبیه... عجیب! از دلِ صحبتای آدما دربارهٔ اربعین ریشه‌ها رو دارم پیدا می‌کنم. ترس خودش ترسی نداره. اما تئوریزه کردنش چرا! تو جنگِ تحمیلی اسرائیل علیه ایران با این منظر دوباره نظر کنید! خصوصاً تهرانی‌ها و برخوردشون با تخلیهٔ شهر. تو مذاکره بررسی کنید... تو ازدواج‌... تو امر به معروف و نهی از منکر... تو فرزندآوری... تو درس خوندن... تو زندگی با خانواده‌ای خلاف عقیده... تو لحظه به لحظهٔ «انتخاب»های زندگی! تئوریزه کردن ترس عاقبت رو به‌دست می‌گیره... غربال! غربال! من یکی از مهم‌ترین فرسته‌های این کانال رو نوشتم!

من در خواستگارها برام مهم نیست طرف اربعین تا حالا نرفته اما دلیلش مهمه! دلیلش تعیین‌کننده است! چون قراره من پدرِ بچه‌م و انتخاب کنم! چرا اربعین نرفتید؟ چون ازدحامه... چون برخورد با نامحرم داره... چون نمی‌شه زیارت کرد... چون سرده... چون گرمه‌... چون پول نداشتم... چون مرخصی ندادن... چون درس داشتم... از ترس‌های تئوریزه نمیشه نسلِ ظهور خروجی گرفت!

اگر مأمورِ ورودیِ بیتِ امام خمینی با دیدنِ مسعودِ کشمیری که یکی از مهم‌ترین و رده‌بالاترین افرادِ مملکت به‌شمار می‌رفت از جا بلند می‌شد و دست می‌ذاشت روی سینه و به احترام می‌گفت شما که امینِ کشور و امام هستید نیازی به گشتن ندارید... وَ بدون گشتن اجازهٔ ورود می‌داد احتمالاً با شهادتِ امام خمینی دیگه انقلاب اسلامی نبود وَ من و تو الآن در پاره‌پاره‌شدهٔ ایران مثل افغانستان، پاکستان، سوریه، عراق، کشمیر، لبنان، غزه... در ظلم و ناامنی و بی‌دینی زندگی می‌کردیم! ضابطه! نظم! معیار! اصول! مهمه. اون مأمور که اسمش رو نمی‌دونم اما دعاگوش هستم، حتی وقتی گفت باید کیف‌تون رو بگردم و مسعود کشمیری با این وجهه که من فلانی‌ام و همه من و می‌شناسن و خودِ اطلاعاتی‌ها زیردستِ من و تحت امر من هستن، تریپ قهر برداشت، ضابطه رو کنار نذاشت و نترسید از کار بی کار شه و حالا فلانی از من ناراحت شد و نیفتاد پی کشمیری که آقا قهر نکن حق با شماست شما کارهٔ این مملکتی من شکر خوردم جوگیر شدم بیا بدون گشتن برو‌ داخل! نه! کشمیری به قهر رفت و اون مأمور هم از قانونِ بازرسی افراد قبل از ورود به بیت، سست نشد! و امام به لطف خدا و تعهدِ اون مأمور از انفجار و شهادت حفظ شدن تا انقلاب اسلامی پابرجا بمونه! شده از این دریچه به اصول و احکام و ضوابط نگاه کنید؟!

جای داداشم خالی و با بابا گلادیاتورِ محشر رو می‌بینیم. خواهرِ امپراتور به ماکسیموس می‌گه مردم مخالفِ امپراتورن، می‌تونی مردم رو با خودت همراه کنی. ماکسیموس می‌گه مردم مخالفن، اما کاری نمی‌کنن...

مردم ندبه می‌خونن جمکران می‌رن امام زمان علیه السلام رو صدا می‌زنن اما کاری نمی‌کنن...

مطالبه نمی‌کنن امر به معروف نمی‌کنن نهی از منکر نمی‌کنن کوچک‌ترین کاری نمی‌کنن...

این خانم تماس گرفتن. هر بهانه‌ای آوردم گفتن کمک می‌کنن حلش کنن... خیلی در رنجم... این‌قدر آدمِ وقیح و پررو تو دنیا ریخته که وقتی به آدمای محترم و متشخص می‌خورم به گردنم می‌دونم ناامیدشون نکنم... می‌دونم ممکنه ظاهرسازی باشه، ممکنه کارش گیر من باشه، ممکنه هرچی، ولی تا بدی نکرده، حق ندارم فکر بد کنم. امام علی علیه السلام می‌فرمان تا هفتاد بار ظنِّ نیک ببرید. هر وقت بدی کرد و ظلم، منم اون روی نازنینم و نشونش می‌دم، ولی الآن با این حجم از ادب و احترام چه کنم؟!😭 سه متوسطه‌ای که صحبت کردیم، من دوست ندارم. یکی خیـــــــــــــــــــــــــــلی دوره و میخچه پام تازه خوب شده و من عصرا خصوصی می‌رم، مسیرش به مراکز شهر خیلی دوره، خیلی باید سرگردونِ مسیرها باشم تو گرما و سرما. یکی‌شون کادرِ فوق‌العاده شلخته‌ای دارن. روی میزهاشون غبار بود و لیوانی که برام چای آوردن چرک و لک بود. بی‌برنامه بودن و با این‌که من رأس ساعتِ مقرّر اون‌جا بودم، اونا آماده نبودن و معطّلم کردن. تجربه ثابت کرده با آدمای پلشت و نامنظم نمی‌تونم کار کنم و در شرایط بی‌نظمی به‌شدت نق می‌زنم و تحقیر می‌کنم. آستانهٔ صبر هر دو طرف رو سر میارم. سومی هم وقتی گفتم با این حقوق کار نمی‌کنم، انگار بازاره و می‌خواد جهاز برای دخترش بخره، خیلی چونه زد. خوشم نیومد. فقط مونده این‌جا که مدیرش خوب، مدرسه خوب، آدرس خوب، کادر خوب، نظم خوب، ادب و شخصیت خوب، پسرای بلا خوب، حقوق هم نه خیلی، بالاخره دبستانه و ساعتش کمتر، اما خوب، همه‌چی خوب به‌جز این‌که من بلد نیستم تو دبستان چطور باید تو ۴۵ دقیقه درس بدم که اینا هم خوب بنویسن، هم خوب بخونن، هم خوب بفهمن، هم بهشون خوش بگذره😭😭😭 واقعا احساس فلج بودن می‌کنم برابر ۴۵ دقیقه! از الآن اضطرابِ تعطیلی‌ها و مجازی شدن‌ها رو دارم... من تو مجازی چطور به ابتدایی‌ها که پایه‌شون تازه داره شکل می‌گیره درس بدم؟!😭 فکر می‌کنم کارِ تو خونه هم زیادتر از متوسطه است... متوسطه مشق ندارن ولی اینا دارن😭همه‌ش کاربرگ و مشق و برگه و کوفت و مرگ باید بررسی کنم...😭 این‌قدر محترم بودن که هرررررررررچی گفتم گفت حلش می‌کنیم... نتونستم نه بگم😭 صادقانه گفتم یک هفته بهم وقت بدید ذهنم و جمع‌وجور کنم. امیدوارم تو این یک هفته شما دبیری بهتر از من روزی‌تون شه و من متوسطه‌ای به خوبیِ شما... قبول کردن و گفتن کلاسای آموزشیِ معلما شروع شد به شما خبر می‌دم... ای خدا😭😭😭😭😭 دیشب یکی از دخترام پیام داده و امروز صبح یکی دیگه... یعنی وقتی تو این برزخ بهم پیام می‌دن دلم می‌خواد از غصّه زار بزنم😭 خدا رو شکر مشّایه نزدیکه😭😭😭

حتی به این فکر می‌کنم که من برای دبستانِ پسرانه تو اون همه مانتوم که هر هفته یکی رو می‌پوشیدم و تا خرداد فقط یک بار تکراری شدن، حتی یک مانتوی بلند ندارم و بعد از اربعین صفرِ مطلقم😭 با این چه کار کنم؟!😭😭😭

به‌جای پنس‌های هم‌رنگ با کیف و مانتو و کفش، دیگه باید ساقِ دستِ هم‌رنگ بگیرم😭😫 من از ساقِ دست متنفففففففففرم😭 همیشه پیراهن مردونه می‌پوشم که آستیناش پوشیده است و ساق نمی‌خواد، حالا برم دبستان پسرانه که باید هی ساق بپوشم😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

موهام و به‌خاطر مجنون کوتاه نکردم، اگه قسمتم این‌جا شه که دیگه به دردم نمی‌خوره😭 می‌رم از ته می‌زنم😭😭😭😭😭

اون‌همه عطر... اون‌همه دستبند و اکسسوری... اون‌همه قر و فر... هممممممممممه رو باید ببوسم بذارم کنار😭😭😭😭😭