کله‌ی صبح یه پیامِ تهدیدآمیزِ لطیف از معاون‌مون داشتم که امروز آخرین مهلتِ ارسالِ سؤالاتِ دی‌ماهه :) بعد مثِ یه دخترِ خوب نشستم پشتِ میزِ کارِ تمیزم و در کشاکشِ گستره‌ی نور میانه‌ی اتاقِ تمیزم، شروع به کار کردم و سه پایه املا و انشا رو با پاسخنامه طراحی کردم. خیالم راحت بود که به زمان رسیدم و هزار مرتبه شکر نیازی به دویدن و خون بالا آوردن نیست! تا این‌که... شاد از پیام ترکید و وقتی بهش سر زدم دیدم فردا هم مثلِ امروز تعطیلیم و کلاس‌ها مجازی! فردا کلاسای مدرسه‌م رو دارم و این یعنی باید تا صبح برای چهار کلاس محتوا آماده کنم، وَ این در حالیه که هنوز طراحیِ امتحانِ فارسی مونده :/ خودم رو با «عَرَفْتُ اللّهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ العَزَائِمِ، وَحَلِّ الْعُقُودِ، وَنَقْضِ الْهِمَم» تسکین می‌دم و به گردوغباری نادیدنی در هوا، زندگیم از این حالت، به این حالت تغییر می‌کنه! @sarbehrah

سال ۹۸ من دبیرِ کلاسِ نویسندگیِ یه متوسطه اولِ نمونه‌دولتی بودم رزومه‌م و دیده بودن و با کلی سلام و صلوات من رو خواسته بودن هر سه کلاسِ یک پایه‌ی کامل رو دادن به من و گفتن اینا رو نویسنده کنین خب البته که من به این طنزِ عمیق فقط خندیدم وقتی پنج انگشت دست‌مون یه‌شکل نیست یعنی دیوانه‌ها آدم به آدم فرق دارند یکی نویسندگی دوست داره یکی نقاشی یکی بازیگری یکی فلان یکی بهمان من به اون ۹۰ نفر به چشمِ انبارِ کاه نگاه می‌کردم که باید سوزن رو از دلش می‌کشیدم بیرون بعد از دو جلسه دیدم این بچه‌های درس‌خونِ نمونه‌دولتی تنبل تشریف دارن و کاری جز درس خوندن ندارن نویسندگی هم به نوشتنه نه به شنیدن و تماشا کردن قرار گذاشتم هرکس بدونِ تکلیف و تمرین اومد کلاس از کلاس محروم شه به بچه‌ها گفتم خدا تو قرآن به قلم قسم خورده یعنی هرکسی لایقِ نوشتن نیست پس اگر لایق نباشید دلیلی نداره در کلاس باشید بعد از یک ماه ۹۰ نفر شدن ۶۰ نفر ۶۰ نفر بعد از دو ماه شدن ۳۰ نفر هرچه به مراحل پیشرفته‌تر می‌رسیدیم تنبل‌ها بیشتر سستی می‌کردن و بهانه‌ی درساشون رو می‌آوردن حقیقتا استعدادی هم نداشتن و چون گفتمانِ زندگی‌شون بهشون تلقین کرده بود باید به هر هنر و دانش و علمی حتما ناخونک بزنین می‌خواستن نویسندگی هم بمونن اونجا هم همکارای فرهیخته‌م این‌قدر به این تنبلی فرصتِ جولان داده بودن که کارِ من سخت شده بود باز معلم‌سخت‌گیره من بودم و کلی ماجرا بهمن که شد از ۹۰ نفر سرِ کلاسم شش نفر مونده بود شش نفر که منطقی و عقلی باید خروجیِ یه پایه باشن برای یه شاخه‌ی هنری شش نفر وااااقعا نویسنده‌ی بالقوه که از جنسِ هم بودیم و می‌فهمیدیم داریم برای چی تلاش می‌کنیم شش نفر با داستان‌ها و انشاهای مسحورکننده به بهمن که رسیدم سه جلسه‌ی توجیهی توبیخی توهینی رو از سر گذروندم با معاون و مدیر که ۹۰ نفر با هم برگردن به کلاس و من زیرِ بار نرفتم اون ۸۴ نفرِ محروم از نوشتن با حسادت و حسرت به این شش تا نگاه می‌کردن اما به خوی تن‌پروری‌شون نه نمی‌گفتن و البته چون در کلاسِ بافتنی هم همین بودن اما دبیر به‌جاشون می‌بافت فکر کرده بودن من هم برای این‌که نشون بدم کلاسم پرباره خودم به جاشون می‌نویسم وقتی دیدن حریفم نمی‌شن اون شش نویسنده‌ی حقیقی رو از کلاس محروم کردن که با مُشتی تن‌پرورِ تک‌بعدی یکسان شن عذرم و خواستن و من از بهمن خونه‌نشین شدم درست یک هفته بعدش وحشتِ کرونا دنیا رو گرفت و همه‌چیز تعطیل و تعلیق شد بعد از پشتِ سر گذاشتنِ هراسِ اولیه آموزش‌ها مجازی و آنلاین شد و من دیگه کلاس نداشتم و مشغولِ ویراستاری بودم یعنی دو‌سالی که آموزش‌ها مجازی بود خدا فرصتِ تدریس به من نداد خی‌لی ناشکری کردم و اومدم بنویسم غلط کردم خدا من و می‌شناخته که دمِ مجازی شدن من رو از مدرسه کَند امروز اولین تجربه‌ی تدریسِ مجازیم بود از صبح ساعتِ ۶ تااااااااااا ۱۲ بی حتی یک ثانیه استراحت موبایل دستمه و روی شادم با پنجاه تا سؤال و سایت و نرم‌افزار و کلیپ و عکس که روی گوشیم بازه اولِ هر کلاسم بعد از حضور و غیاب این شعر رو می‌ذاشتم و انتهاش دو تا پرچمِ سیاه به نیتِ وفات مادرِ حضرتِ ادب و وفا سلام الله علیها می‌کوبوندم که به‌خاطرِ نظارتِ خونواده‌ها بی‌نوشته و تسلیت بود فقط از اِلِمان استفاده کردم بعد شروع می‌کردم به آموزش علایمِ نگارشی که هیچ‌وقت سرِ کلاس فرصت نمی‌شد یعنی من از شش صبح تا دوازده دارم از نقطه و ویرگول و علامت سؤال و گیومه و کوفت و زهرمارش حرف می‌زنم و حرف می‌شنوم و سؤال حل می‌کنم برای همین به نشانه‌ی اعتراض این یادداشتم هییییییییچ علامتِ سجاوندی نداره اومدم اولین تجربه‌م رو ثبت کنم نِقام و بزنم بعدش به رفیق بزنگم به اونم نِق بزنم و بعد گوشیم رو منتها‌الیهِ اتاقم زیرِ فرش پنهان کنم و برم شیر با سه‌شیره درست کنم بخورم اعصابم تقویت شه خدایا ای خدای آسمان‌های آبی لطفا همه‌ی آلودگی‌ها و ریزگردها و غبارها و شن‌ها و سُرب‌ها رو ببر تل‌آویو و بریز سرِ اسرائیل لطفا دیگه کلاسای من مجازی نشه متشکرم ماچ @sarbehrah

یه جای تاریک بودم. نه! بهتره بگم چیزی شبیه به عَدَم... خلأ... سیاهیِ محض! یه جامِ بلوریِ بلند دستم بود؛ استوانه‌ای، باریک و بلند. یکی که یادم نمیاد تو جامم نور ریخت... لبالب... جامم پر از نور شد... گفت بنوش! وَ من جام رو سر کشیدم... تمامِ نور رو سر کشیدم... کاش نقاشی بلد بودم؛ چیزی که دیدم رو ثبت می‌کردم... اما فعلا حافظه‌ای محو ازش دارم و همین کلمات... @sarbehrah

شاگردای المپیاد ادبیاتم: خانوم! می‌شه تندتر به ما تست بگین؟ یعنی چی؟! مثلا تو پنج دقیقه ببینیم چند تا تست می‌تونیم بزنیم؟ چالشِ اینستاگرامی بریم؟! :/ یهو ذوووووق می‌کنن که می‌فهمم منظورشون رو! دسته جمعی می‌گن آررررررره! بعد در حالی که من بهشون بی‌محلی می‌کنم و پای تخته مبحثِ بعدی رو می‌نویسم، اونا دارن نوبت‌بندی می‌کنن که زودتر بیان پا تخته و تستای بیشتری بزنن :/ لازم به ذکره که اینا ششم هستن😒 @sarbehrah

دوستم که خودش متأهله از تهران اومده، پیام زده کِی وقت داری بیای حرم ببینمت؟ می‌گم فعلا دعام کن تا بهت خبر بدم. پیام زده خبرِ چی؟! خبرای خوش؟! خبریه؟! :/ وااااااقعا از دخترا و زنایی که از بدوِ تولد تا مرگ جز «ازدواج»، سلولی تو ذهن‌شون فعال نیست بیزارم! اینا بی‌خاصیت‌ترین موجوداتِ عالَم هستن! هم‌چنین پرضررترین موجودات؛ وقت کنم یه روز کااااامل از منظرِ جامعه‌شناسی، تربیتی، تمدنی، فرهنگی و روانی این رو براتون شرح می‌دم. این جماعت به‌راحتی ذائقه‌ی یه نسل رو می‌تونن تغییر بدن... یعنی همه رو به‌پای خودشون بسوزونن... اشتباه نکنین! من ضدِازدواج نیستم! دارم از تمامِ ابعادِ شخصیتی که باید هم‌زمان مکمّل هم باشه حرف می‌زنم! از استعدادسوزی و‌ فرصت‌سوزی. این و بهش می‌گم و از روی مجبوری پیامای ماست‌مالی می‌فرسته! اما باهاش قرار می‌ذارم که رخ تو رخ هم اینا رو بهش بگم. می‌خوام از علمِ حضرتِ زهرا و زینب سلام‌ الله علیها، از فعالیت‌های اجتماعی_سیاسی_فرهنگی‌شون، از اثرگذاری‌شون در بطن و متنِ جامعه، از بصیرت و به‌روز بودن و دغدغه‌مندی‌شون براش منبر برم بلکه تونست با بُعدِ همسرداری و خونه‌داری در تعادل قرار بگیره! از طیبه‌سادات زمانی و قدسِ ایران و خانم طاهایی و کلللللی زنِ ترازِ انقلابِ اسلامی باید براش حرف بزنم. بعید می‌دونم سلولِ دیگه‌ای برای فهم داشته باشه اما وظیفه‌ی من گفتنه، نتیجه با خداست. تک‌بُعدی و عقده‌ای نباشیم! @sarbehrah

من عمرِ طولانی دوست دارم؛ قطعا با عزّت و بی‌نیاز از خلق، اما عمرِ طولانی رو دوست دارم. مسجدِ سهله دو‌ رکعت نماز داره که عمر رو طولانی می‌کنه. هر بار رفتم این دو رکعت رو خوندم و به گوشه‌گوشه‌ی مسجد نگاه کردم و تصور کردم روایتهای سهله رو... اشک‌های مردم از شوق رو‌... سخنرانی‌هاشون رو... رفت‌‌وآمدها رو... وَ خودم رو ضلعِ جنوبی، بیسیم‌به‌دست مراقبِ برنامه‌های بخشِ خواهران... عمرِ طولانی رو ولی به خاطرِ این جاده دوست دارم... به خاطرِ مشّایه... هر بار دعا می‌کنم سالی سه بار اینجا روزیم شه؛ اربعین نیمه‌شعبان عرفه اما بی‌لیاقتم... اربعین هم فقط و‌ فقط خودِ ارباب حواس‌شون بهم هست جا نمونم... وای از مشّایه... وای! از اولین باری که چشیدمش عهد کردم تا زنده‌ام براش قلم بزنم و این جنون رو سرایت بدم، اما به مشّایه قسم هیچ کلمه‌ای گویای یک تنفس تو اون جاده نیست... یک کلمه برابر با میزان عزیز بودنِ یه تاولِ انگشتِ پات نیست... ما اونجا با اولین تاول اشکِ شوق می‌ریزیم... برمی‌گردیم دلمون تا یکی_دو‌ ماه خوشه چون جای تاولامون هنوز خوب نشده... گاهی وسطِ روز... میانه‌ی شلوغی... حتی شده پای تخته وقتی درگیرِ مبحثِ گروهِ اسمی‌ام... به این فکر کردم که الآن... الآن اون جاده‌ی خالی... اون موکبای تعطیل... اون هوهوی بادِ غریب... اون عمودها... اونام دلشون برای من تنگ می‌شه؟ عمودِ ۸۸۸ دلتنگِ من می‌شه؟ وقتی حقوق می‌گیرم اولین حساب‌کتابم اربعینه... خورد و خوراک و لباس و کفش و کیف و علایق و سلایق، همممممه بعد از فکر کردن به اربعین. مرخصی؟ همه ذخیره برای اربعین. هر روز پیاده‌روی داشتن با کوله؛ فقط برای سرِ پا بودن برای اربعین. انگیزه‌ی دوری از گناه تا حدّ ممکن؟ اربعین. دلیلِ خسته نشدن... ادامه دادن... تحمل کردن؟ اربعین... اربعین... مشّایه... حضورِ امام جایی کنارِ هر تنفس... کنارِ هر پلک زدن... مشّایه... زیرِ سایه‌ی امام. مشّایه... قدم به قدم زیرِ نگاهِ امام. مشّایه... در پناهِ امام. حتی مشّایه تو‌ موکب‌ یا لبِ جاده؛ کنارِ عبای امام خوابت می‌بره... مشّایه... در امانِ امام. مشّایه... در ضِمانِ امام. آخ از مشّایه... @sarbehrah

این پیام برام اومده و وقتی می‌رم سایت که ببینم چه برنامه‌ایه، اول یه مرامنامه گذاشتن که باید امضاش کنی. بخشی از مرامنامه دقییییییییقا حرفیه که همین عصری زدم و فردام می‌خوام به خودِ دوستم بگم. من به این هم‌زمانیِ وقایع، اتفاق و شانس نمی‌گم! هیچ‌چیزِ این عالَم اتفاقی نیست! پشتِ هر پیشآمدی حکمتیه... کل مرامنامه‌شون رو چون نمی‌دونستم درسته نشر بدم یا نه، نذاشتم اما این بخشش رو که عیناً دغدغه‌مه و دردم کپی کردم بذارم در تکمیلِ پستی که روش گرفتم. «در حال حاضر مساله قابل تامل این است که چگونه زنان به این باور برسند که حضور فعال، مثبت و سازنده‌ آنان با تکیه بر فطرت تا چه اندازه می‌تواند برای هدایت امور جامعه ارزشمند باشد و این خود نوعی مطالبه‌گری از زنان برای حضور کارآمد با تکیه بر ارزش‌های انسانی و پذیرفتن نقش‌های مختلف در ساحت نگاه متعالی الگوی سوم است. الگویی که برنامه خود را برای حضور زن در سه عرصه تکامل فردی، حیات اجتماعی و کانون خانواده در نظر می‌گیرد.» @sarbehrah

هروقت خونه‌ام، صدای موسیقیِ همسایه تو اتاقمه. فقط شبا که می‌خوابه این صدا نیست. چهارشنبه هم که مجازی بودم از صبح تا وقتِ خواب صدای موسیقیش تو اتاقم بود... اوایل عصبی می‌شدم. «بی‌تفاوت» هم نبودم و هر کاری ازم برمیومد کردم؛ به مادرم گفتم بره بهش بگه اما چون مادرم خودش مشکلی نداره پیگیر نبود. خودم چادرچاقچور کردم رفتم دمِ خونه‌ش. دو روزی خوب بود و باز روز از نو، روزی از نو! به پلیس زنگ زدم، ظاهرا اومده بودن و باز دو روزی همه‌چی خوب بود و بعدش باز از سر. تابستون وقتی خونه بودم خیلی عصبی می‌شدم. علتِ تحملم یکی این بود که هرکار از دستم برمیومد کرده بودم، وَ این‌که روایت داریم آدم تو دنیا با سه گروه آزار می‌بینه که یکیش همسایه است. شکرِ خدا مشغله زیاد شد و دیگه شبا خونه می‌رسم و فقط جمعه‌ها و تعطیلات اینجام. اتاقِ امنم رو مختل کرده... اما واقعا دلم براش می‌سوزه... خی‌لی زیاد! آدمایی که بی‌موسیقی، بی‌فیلم، بی‌موبایل، بی‌مجازی نمی‌تونن سر کنن آدمای تنهایی هستن... آدمای افسرده... غمگین... شکست‌خورده... اینا از همه‌جا مونده و رونده‌ان... آسایش شاید داشته باشن ولی آرامش نه... خدا بهش آرامش بده... مدتِ زیادیه که به‌جای عصبانی شدن، حسم بهش ترحّمه. انگار که همسایه‌ی یه زندانی‌ام... یا بیماری که دیگه امیدی به درمان نداره و بُریده... براش دعا می‌کنم... امام زمان ارواحنا فداه دستش رو بگیرن و به آرامش برسوننش...😢 شما هم سه صلوات هدیه به امام زمان ارواحنا فداه بفرستید که این موسیقی روی روح و جسمِ من اثر نذاره. دعا کنید خدا این مشکل رو حل کنه. من به بدبختی خودم رو به لبه‌ی نور می‌کشونم... وقتی ظلمت حایلم می‌شه می‌ترسم... می‌ترسم نَفْسَم پَستم کنه... دعا کنید حتی اگر در قصرِ فرعون بودم و میانه‌ی کفر، آسیه بشم و مؤمن... خوش به‌حالِ هرکی این‌قدر پاک زندگی کرده که خدا جز اصواتِ نورانی به گوشش نمی‌رسونه... خودم می‌دونم این همسایه و این اصوات، نتیجه‌ی گناهانِ خودمه... هزار استغفرالله... هزار استغفرالله... @sarbehrah

به دوستم می‌گم حرم دکتر مطیعی می‌خواد مداحی بخونه، میای؟ می‌گه مطیعی باشه، کوفت باشه😂 توفیق اجباری شد بیایم حرم الحمدلله ولی دکتر مطیعی نیستن، آقای نریمانی قراره آل‌یس بخونن. @sarbehrah

داشتیم برمی‌گشتیم که باخبر شدیم خونواده‌ی یکی‌مون شب نیستن. ما بیکاریم؟ به‌خّدا نه! صبحِ شنبه، شش باید بزنیم بیرون و تااااااااااا پاسی از شب که برگردیم خونه مشغولیم و شلوغ. حتی چون فکر می‌کردیم بعد از حرم برمی‌گردیم خونه‌هامون فقط لباس بیرون داشتیم و وسایل‌مون رو برنداشتیم. ولی خب زندگی باید ترکیبی از همه‌ی ابعاد باشه، خصوصا با دوستانِ هم‌عقیده :) که خودش شارژرِ ادامه‌ی حیات بین آدم‌های عجیب‌غریبه... این شد که رفتیم هله‌هوله خریدیم و رسیدیم و جدیدترین فیلمِ کریستوفر نولانِ لعنتیِ جذاب رو دانلود کردیم و نشستیم زندگیِ یه هوشِ سیاه رو می‌بینیم :) فیلم نزدیکِ سه ساعته اما هر ده دقه نگه می‌داریم و ده دقه تحلیل می‌کنیم و مرور تاریخ و نقد و بررسی و سرچ و باز پخش می‌کنیم😂 ینی از بررسی تاریخچه‌ی کمونیست و شوروی و جنگ جهانی دوم و افسانه‌ی هلوکاست و بررسی صحبتای امام خامنه‌ای گفتیم تااااااااا بدرقه‌ی پوتین از آقای رئیسی و توئیتِ پوتین درباره‌ی جزایر سه‌گانه‌ی جمهوری اسلامی ایران (کسی جرأت داره فقط به یه توالتِ متروکه‌ی دورافتاده‌ترین نقطه‌ی ایران چپ نگاه کنه؛ چه برسه به جزایرش! به معنای دقیقِ کلمه دهنش و «سرویس» می‌کنیم.)😁 اوپنهایمر تو آمریکا بعد از باربی، فیلم سوم شده! یعنی آمریکایی‌ها باربیِ «ژانر لذت» رو به «علم» ترجیح دادن! اما ما داریم کِیف می‌کنیم و نولان واقعا به ما مدیونه😂 تا صبح فکر کنم تمومش نکنیم از این‌همه تحلیل کردن😂 @sarbehrah