ایده‌آلم در کارهای فرهنگی می‌دونین چیه؟ استفاده از شاگردهای برجسته‌م... طبق اصول کار تشکیلاتی حضرت آقا هم این درسته :) طبق اصول زندگی به سبک جهادی :) طبق اصول اشاعهٔ تشیع امام صادق علیه السلام :) ولی خانواده‌ها... من قبلاً این راه رو رفتم... دو سالی که هیئت راه انداختیم، هسته‌های اصلی که خودم و رفقام بودیم، ولی نیرو از شاگردام آوردم :) وقتی مهلای عزیزم با اون پوشش وارد مسجد شد یادمه مذهبی‌های مسجدی دو‌ دسته شدن: یکی دگم و عقب‌مونده و اخمو! یکی شل و بدوبدو دنبال جذب نمایشی! مهلا به هیچ‌کدوم متمایل نشد. چسبید به خودم که بهش گفتم من دوست دارم با تو کار کنم، اما این‌جا مسجده و این کار هیئت. احترامش برام واجب‌تر از علاقه‌م به تویه. ببین می‌تونی در شأن مسجد و هیئت لباس بپوشی بیا و کمکم کن، نتونستی برو و دعام کن. در شأن مسجد و هیئت لباس پوشید و دو سال دست راستم بود و چقدر خلاقانه کار کرد و چه جشن غدیری گرفت و چه تحولاتی آورد... اما مادرش... مادرش یه روز زنگ زد و گفت راه‌تون دوره... به‌خدا من این دو سال مردم و زنده شدم... گفتم من که هزار بار گفتم خودتون هم بیاید، قدم‌تون سر چشم... گفت نمی‌تونم و‌ بهانه آورد و دخترم رو از کار بیرون کشید... دختری که از نفر دهمِ کلاس با هیئت رسید به شاگرد دومیِ دانشگاه... از اون پوشش رسید به این پوشش... درس خوند، هیئت چرخوند، روحیه‌ش‌ باز شد... وَ داشت بال‌بال می‌زد با من جهادی بلوچستان بیاد... ولی مادرش... خانواده‌هایی که همهٔ گلدن‌تایم‌ها رو سوزوندن... الآن هم تو رؤیاهام به خوب‌ترین فکر می‌کنم و بلاخانوم... ولی خونواده‌ها... آه!

یا الله! یا الله! از پشتِ لپ‌تاپ می‌پرم و چادرنمازِ مادرم را سر می‌کشم.‌ بنّا و بابا واردِ اتاقم می‌شوند. بنّا می‌گوید محلِ اصابت اینجاست! دیوار بُرش خورده! چرا دخترخانم وسایل‌شان را جمع نکرده‌اند؟! من به بُرشِ سه‌کنجِ دیوارِ اتاقم نگاه می‌کنم. راست می‌گوید؛ انگار اتاقم کیکِ سفیدِ خامه‌ای باشد و یک مثلث از آن، بُرش داده باشند. پایین می‌روم. مامان نیمی از وسایل را به خانهٔ موقّت برده. تنها اتاقِ من است که دست‌نخورده باقی مانده و من روبه‌روی بُرش‌ها نشسته بودم به قصه نوشتن. قصه‌ای پرتَرَک که همین روزها به سرم زده و من برای نوشتنش امروز و فردا نکردم. می‌نویسمش. چه زیرِ ترک‌ها، چه در خانهٔ موقت، چه در آوارگیِ کتابخانه‌ها. یکی از آموخته‌های اربعین، سبک‌باری‌ بود. هیچ‌کس نگرانِ جمع کردنِ اتاقِ بزرگِ من نیست، چون کم‌وسیله هستم. سال‌هاست به‌مرور از خودم کنده‌ام... بریده‌ام... قطع کرده‌ام... جدا ساخته‌ام... تا امروز یک کارتن کتاب برایم مانده و یک چمدان لباس و یک میز و صندلی. انگار دنیا هم برایم موقت باشد، اما فقط در اثاث! این عمرِ پرترک را آن‌قدر به بنّا نشان نداده‌ام که روبه‌ریزش است. گناه پشت گناه. مجوزِ شهرداری‌اش بشود توبه، بسپارم امام زمان علیه السلام از نو بسازندم؟ یا الله! یا الله! قرار و مدارِ شروعِ کار بسته می‌شود. حالا من باید اتاق را تخلیه کنم. قصهٔ نیم‌نوشته‌ام، درس‌های نخوانده‌ام، کارهای تازه‌پذیرفته‌ام، همه را باید در آوارگی به سامان برسانم. آوارگی! این کلمه برای من و رفیق، بارِ معنایی مثبت که نه... طلایی دارد! اولین و آخرین آوارگیِ عمرم خیلی شاهانه گذشت! خی‌لی اعیانی! ای نجف؛ آواره‌های شب‌های سردت، دلگرمِ برگشتن‌اند... دور از تو همه‌چیز موقت است و تو آن مأوای جاودانی! به مادر لبخند می‌زنم. می‌گویم فردا بعد از مدرسه می‌آیم و اتاقم را جمع می‌کنم. برمی‌گردم پشت لپ‌تاپ. به ترک‌های قصه‌ام می‌رسم. زنِ قصه‌ام بالای میز رفته که دستش به پنجره برسد. پنجرهٔ خانه‌اش خی‌لی بلند است. پنجرهٔ اتاقِ برش‌خوردهٔ من هم. پنجرهٔ اتاقم در خانهٔ موقت هم بالای بالاست. من عقده‌ای پنجره هستم. وَ تمامِ پنجره‌های عمرم بر نخیل! برای دیدنِ آسمان همیشه روی پنجهٔ پا، قدبلندی می‌کردم و دستم نمی‌رسید... یا الله! یا الله! مردِ قصه‌ام واردِ خانه شده. زن را روی میز دیده که دست کشیده تا پنجره. شاگردِ هفتمِ پارسالم پیام زده: خانوم! مدرسه بی‌شما سوت و کور است... مردِ قصه‌ام پنجره را باز می‌کند. صدای گنجشک‌ها به خانه می‌ریزد. هیاهوی پسرها در گل‌کوچک. ندای وانتِ سبزی‌فروش. ادعا می‌کند سبزی‌هایش تازه است. من ناگهان نگرانِ گیاه‌هایم می‌شوم؛ گلدانم برگِ تازه‌ای هدیه‌ام داده و دو گلبرگ‌های داخلِ آبم، ساقه‌های تُردی را زاییده‌اند. نکند در جابه‌جایی بترسند و با خانهٔ موقت انس نگیرند؟ دکمه‌های صفحه‌کلید را تند و تند می‌فشارم. مرد به‌هنگامِ رفتن، در چارچوبِ در ایستاد و سر برگرداند و به پنجرهٔ بلند خیره شد و گفت: میزِ کارتون رو زیرِ پنجره بذارید، هر روز می‌تونید برید روی صندلی و پنجره رو باز و‌ بسته کنید. هم دکور خونه قشنگ می‌شه، هم لازم نیست هر بار چیزی بیارید که روش برید. وَ رفت.

معروفانه: چون اون موقعی که امربه‌معروف و نهی از منکر مُد نبود، این کار رو می‌کرد + اون موقعی که زن، زندگی، آزادی نبود + اون موقعی که «واجبِ فراموش‌شده» رو ولایی‌ای نمی‌خوند + چون ساااااااااال‌هاست «مستمر»، «هدفمند» وَ «متمرکز» داره روی «یک موضوع» کار می‌کنه و شاخه به شاخه و هرجا رزومه‌پرکن باشه نرفته و مثلِ ۹۹ درصدِ مذهبی‌فرهنگیا هر سال مشغولِ یه کار نیست(!) + چون ساااااااال‌هاست از کمیِ دنبال‌کننده، از ریزش، از توهین و تهمت و تهدید نترسیده، قبل از ازدواجش هم همینی بوده که الآن هست + چون ثابت‌قدمه. به این‌که با چهره کار می‌کنه نقد دارم و گفتم، اما تقریباً دخترمذهبیِ دیگه‌ای نمی‌شناسم که مستمر وَ سال‌ها، قبل از ازدواج و بعد از ازدواج روی مسأله‌ای فرهنگی با این حجم از خطر کار کنه. خدا حفظ‌شون کنه. ماشاءالله و لا حول و لا قوة الا بالله. چشم‌وچراغ: چون ادبیات فارسی و زبان‌شناسی داره و مستقیم زیر نظرِ فرهنگستان زبان و ادب فارسیه و دستِ ننه‌قمرهای ادبیات‌چی نیست، بلکه ترویج‌کنندهٔ علم و دانش از «منبع معتبر»ه. امید و مجید: چون انقلابیِ طناز و خلاق هستن و به‌روز. خندوانه هم نمی‌تونست از من خنده بگیره، ولی تقریباً با کلیپای این‌ها خیلی خی‌لی می‌خندم :) سعداء: حاج‌آقا راجی تنها منبع و مرجعِ مطمئنِ من در حوادث بعد از حضرتِ آقا هستن. می‌دونید که پیش‌نماز نمازمغرب دانشگاه فردوسی‌ان و خب پامنبری‌شون بودم سال‌ها. نکتهٔ ۱: حال کردین سه‌تاشون هم‌شهری‌م هستن😎✌️ نکتهٔ ۲: این فرسته تبلیغ نیست ها! من بلاگر نیستم، روح‌شونم خبر نداره. حتی دنبال‌کننده‌شون هم نیستم، بنا به زمان و اوقات فراغتم یا پرسشی برام پیش بیاد بهشون سر می‌زنم. صرفاً پاسخِ پرسش‌تون رو دادم. همه‌مون انسانیم و ممکنه محتوای خطا هم داشته باشن. خودتون بفهمید دارید کجا سر می‌زنید! من چیزی رو گردن نمی‌گیرم. نکتهٔ ۳: به ذهنم رسید بپرسم شما چرا سربه‌راه رو می‌خونید؟!

مامان زنگ زده که مگه قرار نبود بعد از مدرسه بیای اتاقت و جمع کنی؟! امروز اندازه گرفتن، فردا آهن میارن، کجایی دختر؟! من؟ مؤسسه! جلسهٔ برنامه‌ریزیِ ترمِ تستِ نهم! ساعت؟ هفتِ شب! فاصله تا خونه؟ یک ساعت و نیم! داشتم با خستگی و کلافگی و پتو پتو خواب پشتِ پلک‌هام، تتمّهٔ فعل و نهاد و بَدَل و گروه اسمی و اضافه‌های تشبیهی و استعاری که از آستینام بیرون زده بود و گوشهٔ لب‌ها کپک رو جمع‌وجور می‌کردم که رانندهٔ ماشینِ مشدی‌ممدلی با بوقِ ده_یازده زنگ زد که شنیدم حقوق گرفتی! منم هوس کیم دوقلو کردم! کجایی؟ دقیقاً کجایی؟! آه خدایا شکرت! متشکرم که هوس کیم دوقلو کردی! بیا! فقط بیا! مامان زنگ زده که دارم می‌رم کارتن بگیرم واسه کتابات، کی می‌رسی؟ من؟ دمِ سوپری‌ام! کارتم و دادم دوستم بره کیم دوقلو بگیره بیاد با هم بخوریم! شب؟ خوابم میاد! فردا؟ پنج صبح تا هشت شب بیرون! اتاق؟ می‌رسم بهش! don't worry! مامان؟ خدا صبرش بده! ماجراهای سیاسی و انقلابیِ امروزِ مدرسه؟ اگه یادم نرفت بعداً! شب به‌خیر؟ قطعاً! حتی شام نمی‌خوام! فقط تشک و پتوم و می‌خوام با یه بشکه چای! هی دختر! تو زنِ روزای شلوغی! درخت باش! خزان هم که شد ایستاده بمیر😂😂😂

گفتم Don't Worry! فردا تعطیل شد😂😍😁✌️

من سهراب سپهری رو با این دو کتاب شناختم. «هنوز در سفرم» رو دوست دبیرستانم بهم هدیه داد و «اطاق آبی» رو دمِ دانشگاه فردوسی با دیوان رودکی‌م عوض کردم :) دیوان رودکی الآن شده پونصد هزار تومن ولی اصلاً پشیمون نیستم که با اطاق آبی تاخت زدم😍😁 پی‌نوشت: الآن رو نمی‌دونم، ولی سال ۱۳۸۸ اطاق آبی هیچ کتابفروشی‌ای پیدا نمی‌شد. روزی که دم در دانشگاه فردوسی روی بساطِ یه دست‌فروش دیدمش، پول نداشتم، دیوان رودکی‌م همراهم بود. با پیرمرد دست‌فروش صحبت کردم مبادلهٔ کالا به کالا کردیم😂

خطاطی اون تحریمِ زندگی‌مه که یه‌روز دورش می‌زنم...

حین وسیله جمع کردن، یکی از سخنرانی‌های سیدالقائد رو به‌صورت تصادفی گذاشتم گوش بدم. سخنرانیِ این لینک بود. کامل بخونید: برنامه‌ریزی برنامه‌ریزیِ مبتنی بر فکر فکرِ مبتنی بر قرآن یادگیری تا آخر عمر مطالعه شناسایی اقدام تشخیص اینا رو تو زندگی مذهبیا و اونایی که تو مجموعه‌های مذهبی و فرهنگی هستن می‌بینید؟!😶 تو اَدا نه ها! تو زندگیِ مسؤولینِ فرهنگی و مذهبی... نیروهای فرهنگی و مذهبی... هیئتی‌ها... بسیجی‌ها... راهیان‌نوری‌ها... دوره‌ها و همایش‌ها... می‌بینید؟!😐 دقیق دقت کنید: آقا گفتن اهل قرآن باشن، نه دورهٔ قرآن! نه دورهٔ تفسیر! نه تدبر! نه حفظ! دوره‌ها رو بریز دور! اهل قرآن هستی؟ اهل قرآن هستن؟ فکر! نه دورهٔ فکر اسلامی طبق اصول فلان! اهل فکر هستی؟ اهل فکر هستن؟ برنامه‌ریزی!😂😂😂 نه بولت‌ژورنال! نه پلنر! نه دورهٔ برنامه‌ریزی! نه برنامه‌ریزی‌های سفارشی! اهل برنامه‌ریزی هستی؟ اهل برنامه‌ریزی هستن؟😂😂😂 یا آقا از فضا اومدن یا مذهبیا😂😂😂