دیگه والدین نیستن که نمره می‌خوان این خود آموزش و پرورشه که می‌خواد نمره بدیم...

کدخدا دزده می‌فهمین؟

تلاش؟ عدالت؟ نظم؟ قانون‌مداری؟ مسؤولیت‌پذیری؟ تعهد؟ هرچی که باهاش می‌شه انسانِ باتفاوت ساخت... هرچی که جوانِ ظهورخواه بار میاره نه.

مهربونی مدارا صلح همه باید به جایی برسن پول قدرت شهرت روابط هر جنونی برای ساختنِ جنگل وَ ایجاد شکاف عمیق طبقاتی وَ اومانیسم و بردگی مدرن و اسلام آمریکایی و بی‌تفاوتی و پوچی و تهی شدن از هر ارزشی و طلبکار بار اومدن و... همهٔ این‌ها آری.

کاش مجبور نبودم تا خرداد ادامه بدم...

تا خرداد خیلی مونده...

دیگه نمی‌خوام معلم باشم

نمی‌خوام

کاش الآن اخراجم کنن

کاش الآن بفهمن نمی‌تونن با من ادامه بدن

مجنون داره رگباری بهم پیام می‌ده... همه‌چیز رو زیر سر جمهوری اسلامی می‌دونه... زیر سر رهبر... این‌که به‌قول خودش چهار تا بی‌ریشه قراره با اون‌که درس‌خونه یکی شن، تقصیر رهبره... عاشق عکس و موسیقی سنتیه، عاشق تاریخ ایران. براش چند تا عکس و موسیقی فرستادم آروم شه بعد مدرسه رو مثال زدم گفتم یادته سر نمره به من معترض بودید؟ گفت بله گفتم یادته محکم می‌ایستادم و می‌گفتم تلاش‌گر و با بی‌تلاش یکی نمی‌کنم؟ گفت بله گفتم اما ناحق می‌خواستید... عزیزم؛ مقصر مصوبهٔ امروز خودتی... شما... دوستات... والدین‌تون... همکارایی که بهتون نمره دادن... سکوت کرد... بعد نوشت مجبور بودیم... و صحبت از خی‌لی چیزها شروع شد...

از چی رنج ببرم؟ از این‌که خودشون خطا کردن اما «اونا» براشون مقصرن...