مجنون داره رگباری بهم پیام می‌ده... همه‌چیز رو زیر سر جمهوری اسلامی می‌دونه... زیر سر رهبر... این‌که به‌قول خودش چهار تا بی‌ریشه قراره با اون‌که درس‌خونه یکی شن، تقصیر رهبره... عاشق عکس و موسیقی سنتیه، عاشق تاریخ ایران. براش چند تا عکس و موسیقی فرستادم آروم شه بعد مدرسه رو مثال زدم گفتم یادته سر نمره به من معترض بودید؟ گفت بله گفتم یادته محکم می‌ایستادم و می‌گفتم تلاش‌گر و با بی‌تلاش یکی نمی‌کنم؟ گفت بله گفتم اما ناحق می‌خواستید... عزیزم؛ مقصر مصوبهٔ امروز خودتی... شما... دوستات... والدین‌تون... همکارایی که بهتون نمره دادن... سکوت کرد... بعد نوشت مجبور بودیم... و صحبت از خی‌لی چیزها شروع شد...

از چی رنج ببرم؟ از این‌که خودشون خطا کردن اما «اونا» براشون مقصرن...

از طلبکاری‌شون

از منفعت‌خواهی‌شون

از چی رنج ببرم؟

از کدوم طرف؟

این یکی اومده و گفته

بقیه که نمی‌گن

بقیه که فکر نمی‌کنن...

خطای خودشون زمینه‌سازی خودشون تقصیر رهبره...

تنها کسی که پای تیزهوشان مونده... تنها کسی که گفت مدال طلا مهم نیست مهم تلاش پشتشه

من دو سال معلمِ مجنون بودم دو سالِ مدرسه‌ای نه دو سالِ دوستی و‌ رفاقت و مثل الآن پیام‌بازی و تو سفرا از هم خبر داشتن من دو سال با همهٔ حساسیت‌هام بر معلمی با این دختر بودم وَ هنوز می‌گه تقصیر اوناست...