از آخرین باری که شعر سرودم سال‌ها می‌گذره... ساااااااااااال‌ها... داستان رو انتخاب کردم و دیگه نشد که شعر بگم... حسرتی هم نداشتم تا امشب و این پوستر... کاش شاعر بودم... کاش شاعر بودم... کاش شاعر بودم... محلِ اختتامیهٔ این کنگره مشّایه است... آه... آه...

ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می‌کنم... از دل سلامت می‌کنم از دل... سلامت می‌کنم...

تا حالا ندیده بودم محل اختتامیهٔ مسابقه‌ای مشّایه باشه... خدای من... جنون رو به اعلا رسوندن...

می‌شه دعا کنید بازم بتونم شعر بگم؟ برای اول شدن... برای دعوت شدن به این کنگره... خدای من... کاش شاعر بودم...

ناصرِ خسرو که می‌خوندم نوشته بود خونهٔ لیلی رو تو عربستان دیده... نوشته بود قصهٔ ایشان عجیب است... ناصرِ خسرو باید مشّایه رو ببینه... اون‌وقت می‌فهمه هزارها لیلی، مجنونِ کی هستن...

دوری ز تن لیک از دلم اندر دل تو روزنی‌ست زان روزنِ دزدیده من چون مَه پیامت می‌کنم...

از این‌که نمی‌تونم شعر بگم سوختم... سوختم... سوختم.

از همهٔ تندیس‌های توی کتابخونه‌م بدم میاد... از همهٔ لوح‌ها و تقدیرهام... من تندیسِ این کنگره رو می‌خوام... تندیسی که تو مشّایه بهم بدن... خدای من... آخ...

شب خانه روشن می‌شود چون یادِ نامت می‌کنم...

ای آفتاب! از دور تو بر ما فرستی نور تو ای جانِ هر مهجور تو... آخ... جان را غلامت می‌کنم...

در گوش تو در هوش تو وندر دلِ پرجوش تو این‌ها چه باشد؟! تو منی... وین وصفِ عامت می‌کنم