مفاتیحا رو جمع نکنین! گفتین رفته بودید زیارت، اصلاً خداحافظی نمی‌کردید که زود برگردید😐 ببخشید؟ شما از اهل بیت علیهم السلام بیشتر حالیته؟ یا بیشتر مشتاق زیارتی؟ یا بیشتر آداب زیارت می‌دونی؟ چون زیارات اهل بیت علیهم السلام رو دیدم، حتی یکی‌شون نیست که «زیارت وداع» نداشته باشه! یعنی خداحافظی! زیارات اهل بیت علیهم السلام رو دیدید دیگه؛ هرکدوم از امامی روایت شده. نعوذ بالله یعنی اهل بیت علیهم السلام چون مشتاق برگشتن نبودن خداحافظی می‌کردن؟ یا حالا گفتن یه تیکه‌ای هم برای ته دعا بگیم؟!🙄 شما می‌ری مهمونی. خونه یکی که دوستش داری. مثلاً مامان‌بزرگ. مهمونی تموم شه بی‌خداحافظی میای؟ عه زشته! چطور؟ مگه معنیش نمی‌شه من عاشق‌تونم و می‌خوام زود برگردم پیش‌تون؟! چطور برای اهل بیت علیهم السلام نشان عشقه برای بقیهٔ آدمای زندگی‌مون زشته؟!😏 زیارت وداع حضرت آقای امام حسین علیه السلام رو تو مفاتیح ببینید: السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلايَ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللّٰهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا صَِفْوَةَ اللّٰهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا خَالِصَةَ اللّٰهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا قَتِيلَ الظَّماءِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا غَرِيبَ الْغُرَباءِ انگار موقعِ خداحافظی دست می‌ذاری روی قلبت هی برمی‌گردی مامان‌بزرگت و نگاه می‌کنی قربون‌صدقه‌ش می‌ری مامانی... مامان‌بزرگِ مهربونم... مامان‌بزرگِ نازنینم... جونم... عمرم... نفسم... امیدم... (آقا ببخش این مثال سخیف رو... دارم زور می‌زنم ساده توضیح بدم که درجهٔ درک رو ببرم بالا) السَّلامُ عَلَيْكَ سَلامَ مُوَدِّعٍ لَاسَئِمٍ وَلَا قَالٍ کی داره دم رفتن قربونت می‌ره آقا؟ یکی که نه خسته است، نه رنجور. یعنی از رنج و ملال نیست که دارم می‌رم... مسؤولیت‌هایی به دوشمه... شما من رو بر مدار عقل و تکلیف می‌پسندی. منم پسندم هرچه را جانان پسندد❣ فَإِنْ أَمْضِ فَلا عَنْ مَلالَةٍ، وَ إِنْ أُقِمْ فَلا عَنْ سُوءِ ظَنٍّ بِما وَعَدَ اللّٰهُ الصَّابِرِينَ پس چرا می‌رم؟ از خستگی نمی‌رم ها! نه نه! خستگی‌هام و نگاهِ شما شست و برد... اگه بخوام بمونم هم واسه این نیست که به شما شک کردم که صدام و شنیدین یا نشنیدین..‌. حاجتم و می‌دین یا نمی‌دین... پس بمونم اصرار کنم... نه اصلاً! لَاجَعَلَهُ اللّٰهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّي لِزِيارَتِكَ وَرَزَقَنِيَ اللّٰهُ الْعَوْدَ إِلىٰ مَشْهَدِكَ وَالْمَقامَ بِفِنائِكَ وَالْقِيامَ فِي حَرَمِكَ... خدای من... یعنی شما بیشتر از چنین خداحافظی‌ای سرتون می‌شه؟! خدا این زیارت رو آخرین زیارتم نکنه... من رو بازم به شما برگردونه... موندن تو ایوان طلای امیرالمؤمنین علیه السلام رو بازم روزیم‌ کنه... ایستادن تو صفِ زیارتِ شش‌گوشه رو بازم نصیبم کنه... وَ إِيَّاهُ أَسْأَلُ أَنْ يُسْعِدَنِي بِكُمْ من رو به‌وسیلهٔ شما خوشبخت کنه... فکر کن؟ امام بهت یاد داده موقع خداحافظی از خدا بخوای تو رو به‌وسیلهٔ امام حسین علیه السلام خوشبخت کنه... اون‌وقت تو با یه بدعتِ مذهبی‌جماعتِ بی‌سواد، عین آهو سرت و بندازی از حرم بیای بیرون(!) وَيَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ. امام تا قیامتت رو بسته! خدایا تو دنیا من رو زائر امام کردی؟ تو قیامت هم من رو همراه امام کن! مامان‌بزرگ امروز مهمونت بودم؟ خدا من رو همیشه کنار تو نگه داره... برید و یه دور زیارت‌های وداعِ هر امام رو بخونید. هرکدوم کوتاهن. ولی همین‌قدر عمیق و دقیق. زیارت آدابی داره‌. آدابش رو هم اهل بیت علیهم السلام یادمون دادن. از روی دست اهل بیت علیهم السلام دین‌داری کنید، نه از روی دستِ آدم‌ها(!)

خدا اجرم داده؛ اجرِ من لبخندِ رضایتِ شماست، این عزّت و سربلندیِ شماست، شکستنِ دل و کمر و دست و گردن و قلمِ پای دشمنِ شماست. من اجرم و از گوشهٔ لبخندت گرفتم فرمانده! ❣سرت سلامت و سربلند سیّدی‌القائد❣ أوَفَیتُ یا ابن رسول الله؟😭

إِلٰهِى لَاتَرُدَّ حاجَتِى، وَلَا تُخَيِّبْ طَمَعِى، وَلَا تَقْطَعْ مِنْكَ رَجائِى وَأَمَلِى. توی همین احوالاتم که اتوبوس توقف می‌کنه. صدا می‌زنن نماز و ناهاره. پیاده که می‌شم رسماً تو بیابون‌های برهوتِ عِراقم... فقط یک موکب‌... فقط حضرت زهرا سلام الله علیها... به خاطر ندارم زیرِ سایهٔ این اسم ناامیدم کرده باشی... إِلٰهِى لَوْ أَرَدْتَ هَوانِى لَمْ تَهْدِنِى قرار بود زمینم بزنی، رو خاکِ عِراق بلندم می‌کردی؟! وَلَوْ أَرَدْتَ فَضِيحَتِى لَمْ تُعافِنِى قرار بود بی‌آبروم کنی، رو پاهای خودم، کنارِ این جاده، نزدیکِ این عَلَم، ورودیِ این موکب می‌بودم؟! إِلٰهِى مَا أَظُنُّكَ تَرُدُّنِى فِى حاجَةٍ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى فِى طَلَبِها مِنْكَ... وَ سکوت. تنها صدای باد. صدای هَلَبیکُم یا زوّارِ بوعلی. صدای به هم خوردنِ استکان و نعلبکی. صدای باد. صدای لخ‌لخِ دمپایی‌های عِراقی. صدای باد. صدای گریه... خدایا! گفته بودم بهت؛ به گریه‌های بلند اعتراف می‌گویند! إِلٰهِى فَلَكَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دائِماً سَرْمَداً يَزِيدُ وَلَا يَبِيدُ كَما تُحِبُّ وَتَرْضىٰ... چه شُکر گویمت ای کارسازِ بنده‌نواز؟! #سفرنامهٔ_شعبانیه

إِلٰهِى إِنْ أَخَذْتَنِى بِجُرْمِى أَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ من می‌دونستم چه کاره‌ام. می‌دونم چه کاره‌ام. من شبیهِ مذهبی‌هات نیستم که باد به غبغب بندازم و بگم من رو طلبیدن. نه! من خبر دارم از خودم. خبر دارم چه کاره‌ام. هرچه این‌جاست بخششِ شماست. گذشتِ شماست. فرصتِ شماست. شما دوباره... نه نه... چندباره درها رو به روم گشودی... شما صبرت بزرگه... شما طاقتت فراخه... شما حوصله‌داری خدا... واگرنه حرفی نیست؛ من می‌دونم چه کاره‌ام! وَ إِنْ أَخَذْتَنِى بِذُنُوبِى أَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ آمرزشت اگر می‌شه رضایتت، می‌خوام. بیش از همیشه... ببین خدا؛ ماجرا شروع شده... وَ این‌بار فرق داره. فرق داره. فرق داره. منفیِ ۳۵... پوچ. آمرزشت و نمی‌خوام. تو بخشنده‌ای. من و بلند کردی آوردی زیرِ این گنبد... خونهٔ امامِ زنده... من برای بیشتر از آمرزشت این‌جام! برای بالاتر از آمرزشت! نصیبم می‌کنی؟ دستم و پر می‌کنی؟ وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِى النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَها أَنِّى أُحِبُّكَ... دست گذاشتم روی کنجِ ضریحِ سامرّا و قسم می‌خورم نه شوقِ بهشتت، نه هولِ دوزخت الآن قلبم رو پر کرده... پس چی؟ چی؟ تو ذوق کردی... وقتی من رو آفریدی ذوق کردی... با ذوق به خودت آفرین گفتی... با ذوق پشتم دراومدی و به فرشته‌هات جواب دادی چیزی می‌دونی که اونا نمی‌دونن... ذوق... ذوق... من ذوقت و کور کردم‌... من ذوقت و شکستم... من... این‌بار همه‌چیز فرق داره! منفی ۳۵ یعنی فرشته‌هات حالا زیرزیرکی نگات می‌کنن که پس چی شد؟... مگه نگفتی چیزی می‌دونی که ما نمی‌دونیم... اینم که توزرد از آب دراومد... خدایا من برای ذوقی که ازت گرفتم ازت معذرت می‌خوام... من برای دلی که ازت شکستم ازت معذرت می‌خوام... خدایا من دوستت دارم... من دوستت دارم... من دوستت دارم... باشه من ذوقت و کور کردم... من احساست رو شکستم... قلبت رو... دلت رو... اعتبارت رو... ولی دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم... همیشه در میان شادی و غم دوستت دارم چه شعبان‌المعظم، چه محرّم دوستت دارم دلم با عشق، خویشاوندی دیرینه‌ای دارد از آغاز جهان، از عهد آدم دوستت دارم وضوی گریه می‌گیرم در استغفار و می‌ریزم به پایت جان که ای جانان دمادم دوستت دارم برای این دل بیچاره همدم، عاشقت هستم برای زخم‌های سینه مرهم، دوستت دارم نگو از چشم من افتاده‌ای من چشم در راهم که از تو بشنوم یک‌بار من هم دوستت دارم خودم را بین آغوش تو می‌بینم شبیه حُر که با اشک خودش می‌گفت نم‌نم دوستت دارم در این دنیا نبردی آبرویم را در آن دنیا چه خواهی کرد؟! من در هر دو عالم دوستت دارم... إِلٰهِى إِنْ كانَ صَغُرَ فِى جَنْبِ طاعَتِكَ عَمَلِى فَقَدْ كَبُرَ فِى جَنْبِ رَجائِكَ أَمَلِى... یا صاحب‌الزمان؛ از شما مدد... می‌شه از صفر شروع کنیم؟ تو بگو فردا قراره بمیرم، می‌شه از صفر شروع کنیم؟ می‌شه برای ذوقی که ازت گرفتم از نو متولد شم؟ از نو بدوم؟ از نو بسازم؟ از نو بنویسم؟ فقط بگو... یعنی... این‌بار با برنامهٔ خودت. به بلندای گنبدِ سامرّا... به امنیِ خونهٔ امام زمان... بشه این‌بار همونی که من رو به‌خاطرش آفریدی... مرا حتی اگر در آتش خشمت بسوزانی زنم فریاد در بین جهنّم دوستت دارم دل دلواپسی دارم، دلی از غصه‌ها سرشار ولی «یا کاشف الهَم کاشف الغم» دوستت دارم فراز آخر شعر است و یک اقرار بی‌پایان مرا بسیار می‌خواهی و من کم دوستت دارم... #سفرنامهٔ_شعبانیه

سلام سلام کردن یاد بگیرید. مطمئن باشید توش خیر و رشده. توش شخصیت و منشه. حتی به کوچک‌تر از خودتون. حتی وارد اتوبوس می‌شید. حتی وارد مغازه می‌شید. حتی وارد ناشناس می‌شید! کلمات رو کامل بنویسید. وقتی پی دین و مذهبید، باید پی همهٔ ابعادش باشید، نه همونی که دوست دارید و توش نفع می‌برید! وطن‌دوستی بخشی از دینه. زبان مادری بخشی از وطن. شما که مذهبی‌ها رو بررسی می‌کنی، دقت کن ببین کی حرف و عملش یکیه؛ کی دم از درستکاری و کار فرهنگی می‌زنه اما زبان مادریش رو مثل آدم نمی‌نویسه(!) وَ در آخر این‌که من مذهبی نیستم! از مذهبی‌ها هم برائت می‌جویم. در تلاشم حزب‌الله و دین‌مدار باشم، در تلاشم سربه‌راه باشم، اما هم‌چنان «انسان» هستم. نه روی مذهبی‌ها ببند، نه روی تصورت از من! امروز باب دلت بودم، فردا که بخشی دیگه از دین رو نشون بدم که باب دلت نیست، من هم باب دلت نیستم! علاوه بر این‌که «انسان» هستم، نه معصوم! هر خطایی ممکنه ازم سر بزنه که شما وقتی نگاهت به دین نباشه، رفتار رو دین تلقی کنی! پس شما که متوجه شدی نباید روی «شخص و نظرش» دین رو پیش برد از اشخاص و نظرات‌شون پرهیز کن و دین رو از روی دین و اهل بیت علیهم السلام پیش ببر! فقط و فقط. متشکرم❣

من از کتاب‌های دبیرستان، بعد از عروض و قافیه، عاشقِ تدریسِ «خوان هشتم» هستم. تمومِ این شعر رو خودم همیشه می‌خونم و کلاسم رو به‌وجد میارم. امسال شاگردانی دارم خالی از هر ذوق و مملو از هر بیهودگی... امروز دل‌دل داشتم براشون بخونم یا نه... از این‌که در برابرِ زیباییِ حقیقی، مثلِ سنگ‌ باشن منزجر می‌شم... دل‌دل می‌کردم... با خودم می‌گفتم نخون براشون... فقط تدریس کن... هر کسی لایقِ زیبایی نیست... دوباره به خودم می‌گفتم اینا شاگرداتن... هنوز امیدِ اِحیا دارن... شاید چون هرگز تو عمرشون زیبایی‌های حقیقی ندیدن، متوجه نیستن و روی آوردن به فریب و حشو... زنگ تفریح خورد... به کلاسِ دوازدهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدم... برای خوان هشتم لبریز از شوقم... ولی شاگردانم... کاش نهمِ دوهای هر دو سالِ گذشته‌م بودن... کاش مجنونم... خوب‌ترینم... کاش تجربی‌های سه سالِ پیشم... آه خدا! هرگز شاگردانی دوست‌نداشتنی‌تر از امسالی‌ها نداشتم... دخترکانی با چهره و رفتارِ زنانه(!) درگیرِ ظاهر و شهوت... پوچ... تهی... بدون تلاش... بیهوده‌کار و بیهوده‌جو... غیرمؤدب... بی هیچ استعداد و هنر و فضیلت و خلاقیتی... موبایلم رو از کلافگی باز می‌کنم... می‌بینم پیام ناشناس دارم... می‌خونم و می‌بینم ناشناس نیست... من این ادبیات رو می‌شناسم... این ذوق و عاطفه رو... سال‌ها برای من پای فرسته‌های طولانیِ «باید موسی شوم» پیغام گذاشته... آه چرخ‌باد... چرخ‌بادِ عزیزم... در خواننده‌های وبلاگم جز تو کسی حتی علایم سجاوندی رو دقیق رعایت نمی‌کرد... وَ مگه می‌شه این از چشمِ من پنهان بمونه؟! خوانِ هشتم رو خودم خواهم خوند... به‌کیفیتِ همیشه❣

نمی‌دونم کی گفته به بچه‌ها یاد بدید باید به حرف پدر و مادرتون گوش بدید(!) اگه از اوّل به بچه‌ها یاد می‌دادید باید به حرف خدا گوش بدی، الآن تو ظهور زندگی می‌کردیم... من از دیدنِ ظهور ناامید شدم... هیچ‌کس تو هیچ خیابون و شهری که من ازش عبور می‌کنم منتظرش نیست.

با پشتِ دست بکوبید دهنِ هر ارگان و سازمان و گروه و شخصی که زر می‌زنه داره برای ظهور کار می‌کنه(!) سبک زندگی‌هاشون رو دروغ و ریا و تزویر برداشته، اون‌وقت از امام زمان علیه السلام خرج می‌کنن(!)

گفته بودم من چقدر چقدر چقدر چقدر چقدر از مذهبی‌جماعت بیزارم؟