اول تردید داشتم که تصویرِ غذا رو هم بذارم یا نه، تصویر غذا گذاشتن تبعات داره که بابتش حدیث هم داریم، ولی بعد از کلی تحلیل دیدم این قهوه و غذای دنیا نیست که دلی اگر بسوزه به حسرتِ پول و همچشمی و این چیزا برسه، به آهِ از تهِ دل میرسه که یا امام حسین! ما رو هم سرِ سفرهت دعوت کن.
من از سالِ ۹۲ چرا سفرنامهی اربعین و شعبان مینویسم؟ چرا از ۹۲ نذر دارم دههی دومِ محرم رو روضه بنویسم؟
چون میخوام حتی شده یک نفر به این جاده اضافه شه.
چون میخوام دنیا رها کنه عقلِ معاش رو. از بحرانِ معنویت پناه بیاره به اباعبدالله علیه السلام. برسه به عطشِ حضورِ امام زمان ارواحنا فداه.
ما ناهار مهمانِ مضیفِ آقا بودیم.
فقط ما چهار نفر رفتیم داخل. نشستیم پشتِ میزهای سالنِ مضیف.
چند نفرِ دیگه هم فیشِ غذا گرفتن اما با غذا اومدن اسکان و گفتن داخل نذاشتن برن.
ما تازه هشتِ صبح خوابیدیم و تا خود ۱۲ و نیم خواب بودیم. بدو بیدار شدیم و تا نماز خوندیم و حاضر شدیم شد یک و ربع.
دیرتر از ساعتِ روی فیش رسیدیم. دقیقا یه دخترخانم بعد از ما رو راه ندادن و درِ مضیف رو بستن. اما ما داخلِ مضیف شدیم.
دو تا غذا رو چهارتایی خوردیم و دو تا رو آوردیم یکی برای آقایونِ کاروان، یکی برای خانمها که برکت بهشون برسه. این رو از اولین کربلام یاد گرفتم. نیمهشب بیدارم کردن و چهار دونه برنج ریختن کفِ دستم، گفتن غذای مضیفِ اربابه، یکی بهمون رسیده، خواستیم به همه برسه
به خادما برخورده بود ما چهارتایی، دو تا میخوردیم، بهمون اضافه دادن که ما قبول نکردیم، سهم فیش ما چهارتا بوده که گرفتیم.
#سفرنامه
#عراق
#با_ذکر_دعای_فرج
@sarbehrah
