تو مرا آزردی که خودم کوچ کنم از شهرت تو خیالت راحت میروم از قلبت میشوم دور ترین خاطره در شبهایت تو به من میخندی و به خود می‌گویی باز می آید و می سوزد از این عشق ولی بر نمیگردم ، نه میروم آنجا که دلی بهر دلی تاب دارد عشق زیباست و حرمت دارد

یه روز اگه فراموشیم بگیرم تنها چیزی که یادم‌ میاد چشاته...

احساسات بیان نشده هیچوقت فراموش نمی شوند.

تو به تحریک فلک فتنه ی دوران منی من به تصدیق نظر محو تماشای تو ام

آری آن روز چو میرفت کسی داشتم آمدنش را باور من‌نمی‌دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دگر؟

عاشق شده ام بر تو، تدبیر چه فرمایی از راه صلاح آیم یا از ره رسوایی؟

در قنوت خود دعا کردم فراموشت کنم حاجتم در سجده اما دیدن روی تو شد.