و آن‌روز که ناامیـدی به امــید دل بـــست.

هکتور، آخرین خطوط را به خط خطی‌های بوم نقاشی‌اش اضافه کرد. سپس از تابلو فاصله گرفت و گفت: «هیچکس قرار نیست بفهمه چه چیزی رو نقاشی کردم. اما خب مهم اینه که خودم ازش سر در میارم!» پیشبندش را باز کرد و روی صندلیش انداخت. پالت و قلمویش را روی میز گذاشت. دوباره به خط خطی‌های بی‌سر و تهش نگاه کرد. «هنر همه جوره کامله. حتی اگه یه بوم خط خطی و عجیب غریب باشه. با یه ظاهر ناقص و احتمالاً بد ریخت. ولی هکتور؛ کی اهمیت میده؟ مهم اینه که باحاله و حس خوبی رو به خودت منتقل می‌کنه پسر!» بعد از گفتن این حرف، حوله تن‌پوشش را برداشت و به سمت حمام رفت تا تکه‌های به جا مانده از هنر بر روی دست و صورتش را بشوید. _سکوت

قلمش با رویا می‌رقصید. او نقاش کابوس‌هاست. درمیان خطوط رنگ‌ها گم می‌شد و با نجوای پاییزی درختان شعر می‌سرود. درمیان پرواز برگ‌های سرخ‌نشان به‌پا می‌خواست و تبریک کلاغ‌های سیاهبخت دشت را پاسخ می‌گفت. و وقتی چشم می‌گشود... رؤیایی بیش نمی‌دید. رؤیاهایی که تنها بر بوم ذهن و جانش نشسته بودند. #چرک‌نویس‌های‌کاغذی

نیمه شب فرا رسید و ستاره ها کم کم رخ نشان دادند و این فقط آغاز یک پادشاهی عظیم است . شب تان به خیر و خوشی ساکنان سایه ها هر چند فکر نمیکنم در قلمرو سایه ها چنین چیزی پیدا کنید .🌑