امروز نشسته بودم وسط درس خوندن خیلی رندوم شروع کردم به درد و دل کردن تو ویس با یکی که آنلاین هم نبود. یکی دو ساعت منتظر بودم که آنلاین بشه و ویس ها همشون دو دقیقه سه دقیقه ای بودن.. دیدم آنلاین شد و پیامم سین نخورد اون ۱۶ تا ویس رو بی هیچ تردیدی با دلِ شکسته و غصهٔ‌ به پیشونی رسیده پاك کردم و معنای واقعیِ «اهمیت نداشتن» رو فهمیدم. بیست ‌و پنجمِ تیرماه؛

مباد گوش به اندرزِ عقل بسپاری فنا طبیعت عشق است و اشتباه تو نیست..!(:

تا زنده باشم چون کبوتر دانه می خواهم *امروز محتاجِ توام،فردا نمی خواهم..!* *آشفته ام…زیبایی ات باشد برایِ بعد من درد دارم،شانه ای مردانه می خواهم" از گوشه ی محراب عمری دلبری جستم اکنون خدا را از دل میخانه می خواهم می خندم و آیینه می گرید به حال من *دیوانه ام،هم صحبتی دیوانه می خواهم* *در را به رویم باز کن! اندوه آوردم امشب برای گریه کردن شانه می خواهم* _علیرضا بدیع

خدایا! «صبر» مغزم سوخت.