نِیَم سنگِ فلاخن لیك دارم بختِ ناسازی که بر گردِ سرِ هر‌کس که گردم دورم اندازد..!

‹چشم‌هایش؛

که عشق علّتی است بر دَوامِ ما‌..(:

من آن‌قدر آدم بزرگواری نبودم که بتوانم توهین دیگران را ببخشم؛ اما با گذشت زمان،آن‌ها را فراموش می‌کردم. برای همین کسی که فکر می‌کرد از او متنفرم،وقتی می‌دید با لبخند به او سلام می‌کنم‌ تعجب می‌کرد. بعضی‌ها این رفتار را نشانه بزرگواری من می‌دانستند و بعضی ها فکر می‌کردند شخصیت ضعیفی دارم،اما حقیقت خیلی ساده‌تر بود؛ من حتی اسمِ آن آدم را هم یادم رفته بود. سقوط - آلبرکامو

شبی دوباره و ای کاش های تکراری فدای چشم قشنگت..هنوز بیداری؟!(:

مولانا: اگر در مسیر درست،همه ما را دیوانه خواندند چه؟! شمس: آنکه خورشید را در درونِ خود بیدار کرده باشد،نیازی به فانوسِ خاموشِ دیگران ندارد.

در طریقِ عشقبازان مشکلِ آسان کجا؟!

دردا که دوای دردِ پنهانیِ ما افسوس که چارهٔ پریشانیِ ما در عهدهٔ جمعی‌ست که پنداشته‌اند آبادي خویش را ز ویرانیِ ما..!(:

بدونِ ‹عشق› همه‌ی موسیقی‌ها سر و صدا همه‌ی رقصیدن‌ها دیوانگی و همه‌ی عبادت‌ها خسته‌کننده هستند‌‌.

در ستایشِ جزئیاتِ تو کاش می‌توانستم مویرگِ چشمت را ببوسم.