‹ فَریادِ سكوت ›
شخصیت من خیلی عجیبه. مناز تنهایی لذت میبرمولیآدمیاجتماعیهستم . بعضی وقتا ساکت و شوخ،بعضی وقتا
تو زندگی هرکی یه سری آدما هستن که وقتی با مغز افتادی توی چاه مشکلاتت کافیه چند دقیقه باهاشون حرف بزنی همه چیز برات قشنگ میشه. شاید نتونن مشکلتو حل کنن اما انقدر آرومت میکنن که بتونی با دردات بجنگی.
این جور آدما رو از دست ندید. هنرشون گوشدادنه. دوتا گوش بزرگ دارن؛ انقدر میشنون حرفاتو که خالی شی. بعدشم با چندتا جمله تبدیلت میکنن به بمب انرژی. این روزا گوشدادن و اضافه حرف نزدن خودش یه هنره...
نرنجونید اینارو...!!(:
#دل_نویسه..
آدم هایی که روزی عاشق هم بودن نمیتونن دوست بمونن؛
(چون قلب همدیگه رو شکستن)
نمی تونمم دشمن بشن چون؛
(چون قلب همدیگه رو لمس کردن)
در بهترین حالت میشن غریبه ترین آشنای هم دیگه…
و چه ترکیب غمگینی :) !
_پ.ن:خواستم بگم که آدمایی که عاشق میشن هیچوقت نه میتونن همو فراموش کنن نه از هم بدشون بیاد و نه از هم خوششون بیاد+
#دل_نویسه
چو کوه دید غرض دریاست، به رود اجازه رفتن داد
ز دوست دست کشیدن گاه، غرور نیست؛ فدارکاریست...
سخن از عشق مگو این دلِ ما میترکد
ساقیا از عشقِ او دیگر برایِ دل مگو!
#فاطمه_شین
‹ فَریادِ سكوت ›
و دقیقاً این نهایتِ دلتنگیه.. ولی این دنیا یه راهیان نور به من بدهکاره خیلیم بدهکاره(:+🙂
اینکه اکثرا ؛
شبکه های صدا و سیما از راهیان مستند میگذارن و دلِ ماهارو خون میکنن . . .
عادلانهست؟!