شاید نوشتن تنها سلاح آرام شدن ما باشد..

مدتی است که فیلم‌ها را نمی‌توانم در یک مرحله تماشا کنم. نصفه می‌مانند یا در چند نوبت می‌بینم. کتاب‌ها نصفه می‌مانند و پرسه‌ها هم زود خسته می‌کنند، برمی‌گردم. انگار رفته رفته آدم نفس کم می‌آورد. یک چیزی در وجودِ ما از کار افتاده. یا شاید خسته است و دقیقا معلوم نیست که چیست..

کاش یکی باشه قِلِق آدمو بفهمه حالت بد شد بهش پناه ببری((:

__

من هر چه مولانا شدم او شمسِ تبریزم نشد، ای شمسِ نا تبریزی ام هرگز فراموشم مکن(:

ولی من فقط یه بغلِ واقعی می‌خوام که هم بخندم هم گریه کنم هم درد دل کنم..!

تَنی ظریف اما جانی سخت.

چه جالب است! ناز را می کشیم آه را می کشیم انتظار را می کشیم فریاد را می کشیم درد را می کشیم ولی بعد از این همه سال … آنقدر نقاش خوبی نشده ایم که بتوانیم دست بکشیم از هر آنچه که آزارمان می دهد... -شاملو

جنگ که تموم شه ازدواج می کنیم و در مزرعه ی ما گلهایی خواهد رویید به زیبایی تو، و در وجود تو دختری خواهد بود شبیه تو... -نامه ای در جیبِ یک سربازِ کشته شده..

اونی که موقع سلام دادن یهو بغلت میکنه میگه: خیلی دلتنگت بودم خیلی تو ذهنِ من موندگاره.