انسان زمانی به سراغ آغوش، موسیقی و گریستن می‌رود که دیگر کلمات برای مقابله با بی‌رحمی دنیا کافی نیستند.

من این قابلیت رو دارم که دوستت داشته باشم،اما رها کنم و برای همیشه محو بشم.

هرروز غیر اجتماعی‌تر و تمایلم به غارنشینی بیشتر می‌شه، واقعا تو اتاقم راحتم، هوا خنکه، لباسام راحته، خودم راحتم، فیلم می‌بینم،بلند بلند اهنگ گوش میدم، چای می‌خورم،کتاب می‌خونم چیه این بیرون توی تابستون آخه!

‏به کم قانع شدن انقدر برام سخته که ترجیح میدم نداشته باشم. فرق نداره چی، یا همش مال من یا نمیخوام.

حق؟! حق+

میدونستید پیش آدمِ مورد علاقه‌‌تون هیچوقت حرف کم نمیارید؟!

تنهایی بیرون رفتن رو لطفا نرمالیز کنید دوستان.

کاش از سوی خدا صبر اضافی برسد:)

ولی همه ی دخترا دوست دارن تموم اتفاقات تلخ و شیرینشونو برای یه نفر، یه دوست، یه رفیق...تعریف کنن و اونم با دقت بهش گوش بده ولی؛ اگه تو هم همچین آدمی رو تو زندگیت نداری متاسفم تو یه آدم تنهایی...!(:

آرام بگیر ، به درون خود برو و غم‌های محبوبت را بغل کن ؛ این بیرون چیزی برای تو نیست :))!

جدی شما هم نمیدونین چتونه و چی میخوایین و چرا سر حال نیستین و چرا از همه بدتون میاد و چرا سرگردونین و انگار یه چیزی کمه یا من دارم دیوونه میشم؟!

امن باشید لطفا امن بودن اولین ویژگی یه آدم درسته.