خودم ترجیح دادم شمع رو روی پیتزا بزنم نه رویِ کیك🥲

ولی به نظرم بین عکس هامونو به اشتراک گذاشتن یا نوشتنِ افکارمون و وقایع روزمون فرق هست با به رخِ دیگران کشیدن داشته هامون و.. و مخاطب این رو متوجه می‌شه خودش!

خدایا میشه ما هم[ و نَجَّیناهُ مِنَ الغَم(: ]؟!

دلم می‌خواست کسی رو داشتم که با سرِپایین بهش می‌گفتم: ببین من بازهم نتونستم! و به جای نه بابا این‌سری حتمامی‌تونی، می‌گفت:فدای سرت که نتونستی،زندگی همینه(:

نمی‌دونم صراحتِ آدم‌ها رو دوست دارم یا نه..!

ما مسئولِ تك‌تكِ بله‌هایی هستیم که به جانم تبدیل‌شون کردیم..!

خدایا! چرا باید با آدم حسابی ها و آدم های درست درمونِ زندگیم انقدر دیر آشنا می‌شدم؟! چرا بعضی آدم هارو زودتر پیدا نکردیم؟!(:

-پیچك توجه به جزئیات پیچیده به پایِ دلِ من. ؛ باور دارم که بعد از چشم‌ها، پشتِ دستانِ آدم‌ها داستان‌های مختلفی پنهان شده. از گرفتن و لمسِ انگشتانِ معشوقه گرفته،تا کار کردن و سختی کشیدن در کفِ بازار و سرکار،تا n سالِ تحصیلی و پاسخ به برگه امتحان و چرخیدن قلم بین انگشت‌ها از سر استرس،تا رگ‌هایِ سبزی که امواجِ غم در آن جریان دارد..! و خیلی چیزهای دیگر،که کلمات کششِ توصیف آنها را ندارند. حسِ زیبایی دارد. تفسیر غم و درد و رنج و محنتِ مخفی شده در پشتِ داستانِ دست‌هارا میگویم...(: -دست هایِ پرماجرا و زیبا؛

لا أنتَ بعيدٌ فأنتظركَ ولا أنتَ قريبٌ فألقاكَ ولا أنتَ لي فيطمئن قلبي ولا أنا محرومٌ منكَ فأنساكَ أنتَ في مُنتصف كُلّ شيء..! و این دردناك است(:

روزي قرار شد برسيم آخرش به هم حالا بگو پس از نرسيدن قرار چيست؟!