و دوست دارم که به آتش این حس فوت کنم، گُر نگیرد مگر وقت‌هایی که لازمش دارم. برای ادامه. برای حیات...

نکن، احمقی؟

morning core:

دوتا بریده‌ی از شانه دوتا خجول دو دیوانه منم دو دست که می‌خواهم بغل بگیرمت ای جنگل...

تفقدی، نظری، چیزی به این دو ساقه‌ی کم‌رو کن!

وصفِ حال.

این حال کثافت که فکر می‌کنی ممکنه از شدتِ «خواستن» بمیری چیه؟ همونو.

یه نوع حاد از دیوانگی شاید.

این‌طوری که نشستی این‌جا و یهو حس می‌کنی تمام سلول‌هات دارن تنگ می‌شن و به تکاپو می‌افتن و آشوب «طلب دیدار» ولو یک‌ثانیه، از سراسر وجودت چکّه می‌کنه. شاید رها شدن به اون سادگی که برای بقیه تجویز می‌کنم نباشه.