ولی توجیح برای فقر؟

اصلا در شان ما هست؟

اونم تو یه کشور به این غنی، ثروتمندی و ... قطعا این رسمش نیست

احساس میکنم یه حفره ی بزرگم با ذره ای انسان بودن

هر روز دردناک تر از دیروز، حتی نمیشه سرمو با کار شلوغ کنم چون کاری نیست برای انجام دادن، کار هم باشه امیدی نیست، امید هم باشه اینده ای نیست، اینده ای هم باشه معلوم نیست روشنه و یا فقط قراره دل ادمو خوش کنه...

داخل یه سردرگمی بی معنی فقط در حال ادامه دادنیم... امید هیچوقت ظاهر خوشی نداشته حالا هم غیبش زده. گاهی حس میکنم زندگی واقعا متوقف شده.

_مشکل اینجا بود که میدانستید ما خودمان را نمیکشیم. ترس از جهنم و عدم تمایل برای به عذاب انداختن اطرافیانی که شاید سر سوزنی مارا دوست داشتند و البته اینکه نمیخواستیم خانواده را به خرج و دردسر بیندازیم باعث میشد خیالتان راحت شود. میبینید؟ ما آدمهای به فکری هستیم منتها این خیال راحتتان باعث میشد راحت با بی توجهی در حالی که توی باتلاق دست و پا میزدیم تنهایمان بگذارید و بگویید آخرش که نمیمیرد، از پس خودش بر می آید. اینطور فکرتان از بابت ما آرام میگرفت. دریغ از اینکه اینگونه بدون هیچ اصراری چیزهای دیگری در ما می‌میرد؛ مثل روح و مثل توانایی احساس کردن جهان اطراف. در نهایت دیگر بدبختی هرچه که بود درون ما اتفاق می افتاد و همانجا چیزهایی که برایمان باقی مانده بود را هدف میگرفت. البته اگر هنوز هم چیزی باقی مانده بود. •هیوا•

منم خنده‌م می‌گیره از درک و فهم بعضی‌ها، عجب تفاهمی.

اگر قرار بر عزاداری باشه، ملت ایران همیشه عزادارن عزادار رحلت ها، مرگ ها، جنگ ها و سالهایی که میگذره و شوق خاموش میشه اگه داشتن و تلاش برای زندگی عادی و یا حتی وعده ی امید با معرفی یه فیلم وطن فروشی حساب میشه ...یعنی اینکه من دنیا اومدم تا فقط درد بکشم، سیاه پوش درد دیگران باشم و بمیرم اره؟ اینطوری شرافت خودمو حفظ کردم؟ این متن بی وجدانانه ترین متنی بود که خوندم مردم دارن عقلشون رو از دست میدن

شاعر میگه که ایران به شوق زندگی در مرگ رویین تن شده.

هرکسی به شاعر دسترسی داره بگه که ساقیشو عوض کنه

من از معنی کردن درد برای خودم، توجیحش ظلم برای ایران یا فهموندن معنای آزادی برای خودم خسته شدم چه در قالب شعر، چه تو طنز، نقل قول، سطر هرچیزی...