موفقیت رو می خوایم، ولی نه خستگیش رو. اعتماد به نفس رو می خوایم، ولی نه موقعیت های سختی رو که باید توشون تمرین کنیم.

آرامش رو می خوایم، ولی حاضر نیستیم بعضی عادت های فرسایندمون رو کنار بذاریم.

و اینجاست که باید از خودمون بپرسیم من واقعاً تغییر رو میخوام یا فقط از وضعیت فعلیم خسته شدم؟

چون این دو تا یکی نیستن. ۲. مغز ما همیشه دنبال چیزی نیست که به نفعمونه؛ خیلی وقت ها دنبال چیزیه که راحت تره!

تا حالا شده تصمیم بگیری یه کار مهم انجام بدی، ولی درست همون موقع هزار تا کار دیگه به نظرت جذاب تر بیان؟

مثلاً میخوای درس بخونی، یهو یادت می افته باید اتاقت رو مرتب کنی. میخوای یه کار عقب افتاده رو انجام بدی، ولی ترجیح میدی اول گوشیت رو چک کنی. میخوای درباره‌ی یه مشکل فکر کنی، اما خودت رو با هر چیزی سرگرم میکنی تا مجبور نباشی بهش فکر کنی.

چرا؟ چون بعضی کارها یه پاداش فوری دارن! یعنی همین الان یه لذتی بهت میدن. اما نتیجه‌ی بعضی کارها دیرتر به دست میاد.

گشتن توی گوشی ممکنه همین لحظه سرگرمت کنه، ولی نتیجه‌ی درس خوندن شاید چند ماه بعد معلوم بشه.

فرار از یه گفت و گوی سخت، همین الان از اضطرابت کم میکنه اما ممکنه مشکل رو برای مدت بیشتری نگه داره.

عصبانی شدن و جواب تند دادن، ممکنه برای چند ثانیه حس پیروزی بهت بده ولی بعدش رابطه‌ای رو خراب کنه که درست کردنش هفته ها طول بکشه.

پس گاهی ما چیزی رو انتخاب می کنیم که در لحظه حالمون رو بهتر میکنه، حتی اگر در بلند مدت به ضررمون باشه.

این یعنی هر بار که کاری رو عقب میندازیم، لزوماً آدم تنبل و بی اراده‌ای نیستیم، ممکنه داریم از خستگی، اضطراب، ترس یا احساس ناخوشایندی فرار می کنیم.