مثلاً میخوای درس بخونی، یهو یادت می افته باید اتاقت رو مرتب کنی. میخوای یه کار عقب افتاده رو انجام بدی، ولی ترجیح میدی اول گوشیت رو چک کنی. میخوای درباره‌ی یه مشکل فکر کنی، اما خودت رو با هر چیزی سرگرم میکنی تا مجبور نباشی بهش فکر کنی.

چرا؟ چون بعضی کارها یه پاداش فوری دارن! یعنی همین الان یه لذتی بهت میدن. اما نتیجه‌ی بعضی کارها دیرتر به دست میاد.

گشتن توی گوشی ممکنه همین لحظه سرگرمت کنه، ولی نتیجه‌ی درس خوندن شاید چند ماه بعد معلوم بشه.

فرار از یه گفت و گوی سخت، همین الان از اضطرابت کم میکنه اما ممکنه مشکل رو برای مدت بیشتری نگه داره.

عصبانی شدن و جواب تند دادن، ممکنه برای چند ثانیه حس پیروزی بهت بده ولی بعدش رابطه‌ای رو خراب کنه که درست کردنش هفته ها طول بکشه.

پس گاهی ما چیزی رو انتخاب می کنیم که در لحظه حالمون رو بهتر میکنه، حتی اگر در بلند مدت به ضررمون باشه.

این یعنی هر بار که کاری رو عقب میندازیم، لزوماً آدم تنبل و بی اراده‌ای نیستیم، ممکنه داریم از خستگی، اضطراب، ترس یا احساس ناخوشایندی فرار می کنیم.

اما اینجا یه نکته‌ی مهم وجود داره اینکه دلیل رفتارت رو بفهمی، با اینکه برای ادامه دادنش بهانه پیدا کنی، فرق داره.

اگه میفهمی از ترس شکست درس خوندن رو عقب میندازی، این شناخت میتونه شروع تغییر باشه نه مجوزی برای اینکه تا ابد عقب بندازیش.

قرار نیست بابت هر اشتباهی خودمون رو سرزنش کنیم ولی قرار هم نیست هر بار با پیدا کردن یه دلیل، مسئولیت رفتارمون رو کنار بذاریم.

۳. گاهی خودمون رو گول میزنیم؛ اونقدر ماهرانه که خودمون هم باورمون میشه!

این قسمت رو یکم با خودت صادقانه بخون. چند بار گفتی الان وقتش نیست، بعداً شروع می کنم؟