بعد که آروم میشی، پشیمون میشی، عذرخواهی میکنی و با خودت قرار میذاری که دفعه‌ی بعد این کار رو نکنی.

اما چند روز بعد، دوباره همون اتفاق می افته.

اینجا احتمالاً فقط به دونستنِ این جمله که نباید موقع عصبانیت حرف بد بزنم نیاز نداری.

باید بفهمی دقیقاً چه اتفاقی قبل از اون واکنش می افته.

آیا وقتی احساس میکنی کسی بهت بی احترامی کرده، فوراً حالت دفاعی میگیری؟

آیا فکر میکنی اگر همون لحظه جواب ندی، ضعیف به نظر میرسی؟

آیا وقتی ناراحتی، نمیتونی احساست رو درست بیان کنی و به جاش با تندی واکنش نشون میدی؟

اگر ریشه‌ی رفتارت رو نشناسی، ممکنه بارها تصمیم بگیری تغییر کنی، اما در موقعیت واقعی دوباره همون واکنش قبلی رو نشون بدی.

چون تصمیمی که فقط در آرامش میگیری، لزوماً به رفتاری تبدیل نمیشه که هنگام عصبانیت ازت سر میزنه.

برای تغییر، باید از قبل برای اون لحظه آماده باشی.

مثلاً با خودت قرار بذاری وقتی خیلی عصبانی شدی، بحث رو چند دقیقه متوقف کنی، نه برای اینکه طرف مقابل رو تنبیه کنی، بلکه برای اینکه حرفی نزنی که بعداً پشیمون بشی.

یا اگر میدونی هنگام درس خوندن مدام سراغ گوشی میری، فقط به خودت قول ندی که دیگه گوشی دست نمی گیرم، گوشی رو از دسترس خارج کنی و زمان مشخصی برای مطالعه بذاری.