مشکل فقط کنجکاوی نیست؛ مسئله، ارزشِ توجه ماست!

توجه، سرمایه‌ی ارزونی نیست که هر جا چیزی برای دیدن بود، خرجش کنیم.

هر چیزی که وارد ذهن ما میشه، الزاماً بی اثر بیرون نمیره. بعضی چیزها فقط چند دقیقه وقت می گیرن؛ بعضی ها اما آروم آروم سلیقه‌ی ذهن، موضوعِ فکر و حتی معیارهای ما رو تغییر میدن!

برای همین شاید بد نباشه گاهی از خودمون بپرسیم این گفت وگویی که دارم دنبال میکنم، این اطلاعاتی که دارم جمع میکنم، این کنجکاوی ای که دارم به اون پاسخ میدم، واقعاً قراره چه چیزی در من بسازه؟

قرار نیست از آدم ها بی خبر باشیم یا هر گفت وگویی رو بی ارزش بدونیم! مسئله این نیست که زندگی رو اونقدر جدی بگیریم که دیگه جایی برای معاشرت و کنجکاوی و خنده نمونه.

مسئله اینه که فرق بذاریم میون چیزی که زندگی رو غنی میکنه و چیزی که فقط ذهن رو پُر میکنه.

عمر کوتاه تر از اونه که تمامش رو صرف دونستنِ چیزهایی کنیم که هیچ نسبتی با بهتر شدنِ ما ندارن.

شاید بهتر باشه از هر گفت وگو چیزی برای فهمیدن برداریم؛ از هر کتاب، چیزی برای آموختن؛ از هر رابطه، چیزی برای انسانی تر شدن؛ از هر تجربه، چیزی برای عاقل تر شدن و از هر روز، چیزی برای نزدیک تر شدن به آدمی که قراره باشیم.

نه اینکه تمام زندگی رو صرف تماشای زندگی دیگران کنیم.

شاید رشد، همیشه با بیشتر دونستن شروع نشه؛ گاهی با تشخیص دادنِ چیزهایی شروع میشه که دیگه ارزش دونستن ندارن.

و شاید درس امشب همین باشه نه؟ هر چیزی که توجه ما رو میگیره، لزوماً شایسته‌ی توجه ما نیست.

التماس دعای عاقبت بخیری. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط