یه اتفاقی برای آدمِ امروز افتاده که شاید از خیلی از گناهایی که دربارشون حرف میزنیم، جدی تر باشن:

دیگه بلد نیست با خودش خلوت کنه. دو دقیقه بیکار میشه، گوشی. تنها میشه، گوشی. حوصله‌ش سر میره، گوشی. ناراحت میشه، حواس پرتی. فکرش شلوغ میشه، یه چیزی برای دیدن. دلش میگیره، موسیقی. از خودش فرار میکنه، آدمای دیگه.

و غافل از اینکه تموم این حواس پرتی ها، فقط یه کار میکنن! نمیذارن بفهمه درونش چه خبره.

ما اونقدر خودمون رو با صداهای مختلف پُر کردیم که سکوت برامون ترسناک شده.

یه لحظه همه چی رو خاموش کن. نه موسیقی، نه هیچ پیامی، نه ویدئویی، نه کسی که با اون حرف بزنی. فقط خودت بمونی و خودت.

چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه که ذهن شروع میکنه به آوردن چیزایی که مدت هاست عقب انداختی: فلان ترس، فلان حسرت، فلان گناه، فلان آدم، فلان تصمیم، فلان سؤال درباره‌ی آینده ولاغیر

و اینجاست که تازه میفهمیم شاید مشکل ما بی حوصلگی نیست. شاید از روبه رو شدن با خودمون خسته ایم. برای همین دائم چیزی رو می خوایم که حواسمون رو پرت کنه!

و اینجاست که یه اتفاق می افته! آدم کم کم به جای اینکه مسئله اش رو حل کنه، بلد میشه که حواسش رو از مسئله پرت کنه!

غمگینی؟ سرگرم شو. تنهایی؟ وارد یه رابطه شو. اضطراب داری؟ خودت رو با گوشی و محتوا های مختلف سرگرم کن. از خودت راضی نیستی؟ خودت رو با یکی دیگه مقایسه کن. نمیدونی چی میخوای؟ ببین بقیه چی میخوان. دلت خدا رو میخواد؟ چندتا محتوای مذهبی ببین.

اما هیچ کدوم الزاماً تو رو به جایی نمی رسونن.

چون مصرف کردنِ چیزی که درباره ی آرامش حرف میزنه، آرامش نیست. دیدن صد تا محتوای مذهبی، با داشتن یه رابطه‌ی واقعی با خدا فرق داره. خوندن هزار جمله درباره ی موفقیت، با ساختن یه زندگی فرق داره. شنیدن حرف های قشنگ درباره ی خودشناسی، با تحمل کردنِ حقیقتِ تلخ درباره ی خودت فرق داره. و حتی زیاد فکر کردن درباره ی معنویت، با بندگی فرق داره!

اینجاست که باید یه چیز رو بفهمیم انسان فقط با چیزایی که وارد ذهنش میکنه ساخته نمیشه! با چیزایی که اجازه نمیده ذهنش با اونها روبه رو بشه ساخته میشه.