چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه که ذهن شروع میکنه به آوردن چیزایی که مدت هاست عقب انداختی: فلان ترس، فلان حسرت، فلان گناه، فلان آدم، فلان تصمیم، فلان سؤال درباره‌ی آینده ولاغیر

و اینجاست که تازه میفهمیم شاید مشکل ما بی حوصلگی نیست. شاید از روبه رو شدن با خودمون خسته ایم. برای همین دائم چیزی رو می خوایم که حواسمون رو پرت کنه!

و اینجاست که یه اتفاق می افته! آدم کم کم به جای اینکه مسئله اش رو حل کنه، بلد میشه که حواسش رو از مسئله پرت کنه!

غمگینی؟ سرگرم شو. تنهایی؟ وارد یه رابطه شو. اضطراب داری؟ خودت رو با گوشی و محتوا های مختلف سرگرم کن. از خودت راضی نیستی؟ خودت رو با یکی دیگه مقایسه کن. نمیدونی چی میخوای؟ ببین بقیه چی میخوان. دلت خدا رو میخواد؟ چندتا محتوای مذهبی ببین.

اما هیچ کدوم الزاماً تو رو به جایی نمی رسونن.

چون مصرف کردنِ چیزی که درباره ی آرامش حرف میزنه، آرامش نیست. دیدن صد تا محتوای مذهبی، با داشتن یه رابطه‌ی واقعی با خدا فرق داره. خوندن هزار جمله درباره ی موفقیت، با ساختن یه زندگی فرق داره. شنیدن حرف های قشنگ درباره ی خودشناسی، با تحمل کردنِ حقیقتِ تلخ درباره ی خودت فرق داره. و حتی زیاد فکر کردن درباره ی معنویت، با بندگی فرق داره!

اینجاست که باید یه چیز رو بفهمیم انسان فقط با چیزایی که وارد ذهنش میکنه ساخته نمیشه! با چیزایی که اجازه نمیده ذهنش با اونها روبه رو بشه ساخته میشه.

اگه هر بار که ناراحت شدی فرار کنی، فرار کردن میشه عادت. اگه هر بار که با خودت مواجه شدی، حواست رو پرت کنی، کم کم خودت برای خودت غریبه میشی. اگه هر بار که خدا تو رو به خلوت دعوت کرد، خودت رو با هزار چیز دیگه سرگرم کنی، شاید از خدا دور نشده باشی! فقط اونقدر خودت رو با آدما، فکرا و شلوغیِ دنیا پُر کردی که دیگه صدای خدا رو لابه لای این همه هیاهو نمی شنوی.

برای همین خلوت در دین، یه تجمل معنوی نیست.

اینکه آدم گاهی از هیاهو فاصله بگیره، بنشینه(خلوت کنه )، فکر کنه، دعا کنه، قرآن بخونه و خودش رو مرور کنه، فقط برای آدمای خیلی مذهبی نیست. برای هر انسانی لازمه..

آدمی که هیچوقت با خودش خلوت نمیکنه، دیر یا زود زندگیش رو دیگران براش تعریف میکنن!

بهش میگن چی بخواد. چه چیزی زیباست. چه چیزی موفقیته. چه کسی ارزشمنده. چه چیزی کم داره. چه چیزی باید بخره. چه کسی رو باید دوست داشته باشه. از چه کسی عقب افتاده.