اینجاست که باید یه چیز رو بفهمیم انسان فقط با چیزایی که وارد ذهنش میکنه ساخته نمیشه! با چیزایی که اجازه نمیده ذهنش با اونها روبه رو بشه ساخته میشه.

اگه هر بار که ناراحت شدی فرار کنی، فرار کردن میشه عادت. اگه هر بار که با خودت مواجه شدی، حواست رو پرت کنی، کم کم خودت برای خودت غریبه میشی. اگه هر بار که خدا تو رو به خلوت دعوت کرد، خودت رو با هزار چیز دیگه سرگرم کنی، شاید از خدا دور نشده باشی! فقط اونقدر خودت رو با آدما، فکرا و شلوغیِ دنیا پُر کردی که دیگه صدای خدا رو لابه لای این همه هیاهو نمی شنوی.

برای همین خلوت در دین، یه تجمل معنوی نیست.

اینکه آدم گاهی از هیاهو فاصله بگیره، بنشینه(خلوت کنه )، فکر کنه، دعا کنه، قرآن بخونه و خودش رو مرور کنه، فقط برای آدمای خیلی مذهبی نیست. برای هر انسانی لازمه..

آدمی که هیچوقت با خودش خلوت نمیکنه، دیر یا زود زندگیش رو دیگران براش تعریف میکنن!

بهش میگن چی بخواد. چه چیزی زیباست. چه چیزی موفقیته. چه کسی ارزشمنده. چه چیزی کم داره. چه چیزی باید بخره. چه کسی رو باید دوست داشته باشه. از چه کسی عقب افتاده.

و بعد آدم میمونه و یه زندگی که شاید از بیرون خیلی شلوغ باشه، اما از درون اصلاً نمیدونه برای چی داره اینهمه میدوعه.

اینجا دین یه حرفی میزنه! قرار نیست هر مِیلی رو درونت اجرا کنی. قرار نیست هر فکری رو باور کنی. قرار نیست هر چیزی که خوشحالت میکنه، خیرت باشه. قرار نیست چون چیزی رو خیلی می خواستی، حتماً باید بهش برسی. و بلوغ دقیقا همین جا شروع میشه وقتی آدم بین چیزی که دلم میخواد و چیزی که واقعاً به نفع منه فرق میذاره!

بچه هرچه رو میخواد، میخواد. آدم بالغ، یه قدم عقب تر می ایسته و از خودش میپرسه لازمه؟ درسته؟ بعدش چی میشه؟ من رو به چه آدمی تبدیل میکنه؟

هر بار که دروغ میگی، فقط یه دروغ نگفتی؛ داری کمی دروغگو تر میشی. هر بار که خشمت رو بی حساب رها میکنی، فقط یه دعوا نکردی؛ داری آدم عصبی تری میشی. هر بار که برای رضایت مردم خودت رو میفروشی، فقط یه بار کوتاه نیومدی؛ داری شخصیتی رو میسازی که بدون تأیید دیگران نمیتونه زندگی کنه!

و برعکس؛ هر بار که میتونی جواب بدی و نمیدی، هر بار که میتونی انتقام بگیری و میبخشی، هر بار که میتونی گناه کنی و کنار میکشی، هر بار که هیچکس نمیفهمه کار خوبی کردی و باز انجامش میدی، داری یه نفر رو میسازی. خودت رو!