اینکه آدم گاهی از هیاهو فاصله بگیره، بنشینه(خلوت کنه )، فکر کنه، دعا کنه، قرآن بخونه و خودش رو مرور کنه، فقط برای آدمای خیلی مذهبی نیست. برای هر انسانی لازمه..

آدمی که هیچوقت با خودش خلوت نمیکنه، دیر یا زود زندگیش رو دیگران براش تعریف میکنن!

بهش میگن چی بخواد. چه چیزی زیباست. چه چیزی موفقیته. چه کسی ارزشمنده. چه چیزی کم داره. چه چیزی باید بخره. چه کسی رو باید دوست داشته باشه. از چه کسی عقب افتاده.

و بعد آدم میمونه و یه زندگی که شاید از بیرون خیلی شلوغ باشه، اما از درون اصلاً نمیدونه برای چی داره اینهمه میدوعه.

اینجا دین یه حرفی میزنه! قرار نیست هر مِیلی رو درونت اجرا کنی. قرار نیست هر فکری رو باور کنی. قرار نیست هر چیزی که خوشحالت میکنه، خیرت باشه. قرار نیست چون چیزی رو خیلی می خواستی، حتماً باید بهش برسی. و بلوغ دقیقا همین جا شروع میشه وقتی آدم بین چیزی که دلم میخواد و چیزی که واقعاً به نفع منه فرق میذاره!

بچه هرچه رو میخواد، میخواد. آدم بالغ، یه قدم عقب تر می ایسته و از خودش میپرسه لازمه؟ درسته؟ بعدش چی میشه؟ من رو به چه آدمی تبدیل میکنه؟

هر بار که دروغ میگی، فقط یه دروغ نگفتی؛ داری کمی دروغگو تر میشی. هر بار که خشمت رو بی حساب رها میکنی، فقط یه دعوا نکردی؛ داری آدم عصبی تری میشی. هر بار که برای رضایت مردم خودت رو میفروشی، فقط یه بار کوتاه نیومدی؛ داری شخصیتی رو میسازی که بدون تأیید دیگران نمیتونه زندگی کنه!

و برعکس؛ هر بار که میتونی جواب بدی و نمیدی، هر بار که میتونی انتقام بگیری و میبخشی، هر بار که میتونی گناه کنی و کنار میکشی، هر بار که هیچکس نمیفهمه کار خوبی کردی و باز انجامش میدی، داری یه نفر رو میسازی. خودت رو!

خودسازی از جایی عجیب و دور شروع نمیشه، از همین انتخابای کوچیک و تکراری شروع میشه. پس شاید لازم باشه یه مدت، کمتر دنبال این باشیم که چه چیزی حال من رو خوب میکنه؟

و بیشتر بپرسیم چه چیزی من رو بهتر میکنه؟

این دو تا همیشه یکی نیستن! چیزی که حال تو رو خوب میکنه، ممکنه فقط تو رو بیحس کنه. چیزی که امروز سخته، ممکنه فردای تو رو بسازه..