بچه هرچه رو میخواد، میخواد. آدم بالغ، یه قدم عقب تر می ایسته و از خودش میپرسه لازمه؟ درسته؟ بعدش چی میشه؟ من رو به چه آدمی تبدیل میکنه؟

هر بار که دروغ میگی، فقط یه دروغ نگفتی؛ داری کمی دروغگو تر میشی. هر بار که خشمت رو بی حساب رها میکنی، فقط یه دعوا نکردی؛ داری آدم عصبی تری میشی. هر بار که برای رضایت مردم خودت رو میفروشی، فقط یه بار کوتاه نیومدی؛ داری شخصیتی رو میسازی که بدون تأیید دیگران نمیتونه زندگی کنه!

و برعکس؛ هر بار که میتونی جواب بدی و نمیدی، هر بار که میتونی انتقام بگیری و میبخشی، هر بار که میتونی گناه کنی و کنار میکشی، هر بار که هیچکس نمیفهمه کار خوبی کردی و باز انجامش میدی، داری یه نفر رو میسازی. خودت رو!

خودسازی از جایی عجیب و دور شروع نمیشه، از همین انتخابای کوچیک و تکراری شروع میشه. پس شاید لازم باشه یه مدت، کمتر دنبال این باشیم که چه چیزی حال من رو خوب میکنه؟

و بیشتر بپرسیم چه چیزی من رو بهتر میکنه؟

این دو تا همیشه یکی نیستن! چیزی که حال تو رو خوب میکنه، ممکنه فقط تو رو بیحس کنه. چیزی که امروز سخته، ممکنه فردای تو رو بسازه..

کتاب خوندن وقتی حوصله ش رو نداری. نماز خوندن وقتی حال معنوی نداری. عذرخواهی وقتی غرورت نمیذاره. نه گفتن وقتی همه میگن بله. کنار گذاشتن چیزی که دوسش داری چون میدونی به تو آسیب میزنه. نشستن پای یه مسئله به جای فرار کردن از اون.

گاهی پنج دقیقه در خلوت از خودت بپرس که من دارم با عمرم چی کار میکنم؟

شاید لازم نباشه برای شروع، زندگیمون رو زیر و رو کنیم. سعی کن فقط گوشی رو یکم زودتر کنار بذاری. چراغ ها را خاموش کنی. چند دقیقه هیچ چیزی مصرف نکنی. نه محتوایی، نه هیچ حرفی، نه موسیقی ای و لاغیر بشین با خودت خلوت کن!

از خودت سوال بپرس.. این روزا از چه چیزی دارم فرار میکنم؟ چه چیزی در زندگیم حواسم رو پرت میکنه، اما مسئله م رو حل نمیکنه؟

و مهم‌تر از همه اگه همین سبک زندگی رو پنج سال دیگه ادامه بدم، آیا از آدمی که شدم راضی خواهم بود؟ شاید جواب یه سری از این سؤال ها خوشایند نباشه..