و برعکس؛ هر بار که میتونی جواب بدی و نمیدی، هر بار که میتونی انتقام بگیری و میبخشی، هر بار که میتونی گناه کنی و کنار میکشی، هر بار که هیچکس نمیفهمه کار خوبی کردی و باز انجامش میدی، داری یه نفر رو میسازی. خودت رو!

خودسازی از جایی عجیب و دور شروع نمیشه، از همین انتخابای کوچیک و تکراری شروع میشه. پس شاید لازم باشه یه مدت، کمتر دنبال این باشیم که چه چیزی حال من رو خوب میکنه؟

و بیشتر بپرسیم چه چیزی من رو بهتر میکنه؟

این دو تا همیشه یکی نیستن! چیزی که حال تو رو خوب میکنه، ممکنه فقط تو رو بیحس کنه. چیزی که امروز سخته، ممکنه فردای تو رو بسازه..

کتاب خوندن وقتی حوصله ش رو نداری. نماز خوندن وقتی حال معنوی نداری. عذرخواهی وقتی غرورت نمیذاره. نه گفتن وقتی همه میگن بله. کنار گذاشتن چیزی که دوسش داری چون میدونی به تو آسیب میزنه. نشستن پای یه مسئله به جای فرار کردن از اون.

گاهی پنج دقیقه در خلوت از خودت بپرس که من دارم با عمرم چی کار میکنم؟

شاید لازم نباشه برای شروع، زندگیمون رو زیر و رو کنیم. سعی کن فقط گوشی رو یکم زودتر کنار بذاری. چراغ ها را خاموش کنی. چند دقیقه هیچ چیزی مصرف نکنی. نه محتوایی، نه هیچ حرفی، نه موسیقی ای و لاغیر بشین با خودت خلوت کن!

از خودت سوال بپرس.. این روزا از چه چیزی دارم فرار میکنم؟ چه چیزی در زندگیم حواسم رو پرت میکنه، اما مسئله م رو حل نمیکنه؟

و مهم‌تر از همه اگه همین سبک زندگی رو پنج سال دیگه ادامه بدم، آیا از آدمی که شدم راضی خواهم بود؟ شاید جواب یه سری از این سؤال ها خوشایند نباشه..

اشکالی نداره. یه سری جوابا قرار نیست حالمون رو خوب کنن! قراره که بیدارمون کنن.

و خب آدم دقیقاً از همون لحظه ای شروع به تغییر میکنه که دیگه نمیتونه با جوابای قبلی خودش رو گول بزنه. شاید چیزی که دنبالش می گردیم، یه زندگی شلوغ تر نیست؛ یه زندگی بیدارتره!

التماس دعای عاقبت بخیری. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط