پرنده بودن خود را مبر ز یاد اما کنون که در قفسی آب و دانه را بپذیر

چشمامو بستم رو اشتباهاتت چون دوستت داشتم، و این بود اوج اشتباهم...

این قشنگ ترین جمله ای بود که راجب کارما خوندم: زندگیت پر از ادمایی میشه که تو برای دیگران بودی.

غرور کورت کرده ؛ کورت کرده نمیبینی چیکارا واست کردم که همیشه موفق باشی. نمیبینی چقدر از خودم گذشتم تا تو راحت باشی. نمیبینی چقدر خواستم پیش تو باشم و تو نخواستی و بهونه آوردی. نمیبینی چقدر دلم برات تنگ شد و همونموقع هم ندیدی. نمیبینی که چقدر پشتت دراومدم وقتی حتی حق با تو نبود. نمیبینی چقدر بدون اینکه خودت بخوای و تنها بودی پیشت بودم و فقط اون رفیقای عوضیت رو میبینی. نمیبینی نه نمیبینی؛چون غرور کورت کرده. غروری که اگه نبود شاید خیلی چیزا بهتر بود.

انگار خدا خوابش برده ، عزیزم عزیزش مرده :)).