آخر شب دیره، الان می‌گم

به نظر من حجاب درسته با اسم دین و مذهب بین مردم جا افتاد، اما اگه بخوایم جداگانه نگاه کنیم می‌بینیم که حجاب هیچ ربطی به دین و سیاست نداره، یه ارزش هست برای خودت.

تویی که اجازه نمی‌دی کسی نزدیک بهترین چیزت بشه، چطور از نگاه مردم و این‌که همه مردم شاهد زیبایی های تو می‌شن، اذیت نمی‌شی؟

اون هم نه نگاه معمولی، نگاهی که پره از لذت. چطور خودت رو یک وسیله می‌کنی برای جنس مذکر، فقط برای لذت؟

هر آدمی عاشق اینه که بقیه زیبایی های اون رو ببینن، اما این خیلی فرقه که زیبایی خودت اون قدر برای خودت ارزش داشته باشه که هرکسی رو لایق دیدنش نبینی و نشی یه فرد عمومی.

نمی‌دونم تجربه کردید یا نه، وقتی توی خیابون دارید رد می‌شید و حجاب دارید، هنگام عبور رو به روتون کلی آقا جمع شدن اما با دیدن حجاب‌تون هم سرشون رو می‌ندازن پایین، هم می‌رن کنار تا شما عبور کنید. درحالی که من خیلی اوقات دیدم برای یه فرد کم‌حجاب، اصلاً هیچ ارزشی ندادن و خیره خیره نگاهش کردن.

هرکسی پوشش خاص خودش رو داره، و در این حرفی نیست. اما ترجیح می‌دم نگاهی که به من دوخته می‌شه از سر غرور و احسنت باشه تا لذت. ترجیح می‌دم خودم رو برای خودم نگه دارم تا یه وسیله لذت بشم برای جنس مذکر.

من حجاب رو چیزی که دین توصیه کرده نمی‌‌بینم، یه راه برای ارزش گذاشتن به خودم می‌بینم.

همچنین

من حس می‌کنم آقایی که اصلاً هیچ اهمیتی به پوشش خانومش نده، و براش مهم نباشه که چطور خانومش میاد بیرون و انواع نگاه‌ها بهش دوخته می‌شه، و هرکسی زیبایی اون رو می‌بینه چطور براش مهم نیست و چطور کنار میاد. به نظر من، این دوست داشتن نیست. اگه ما کسی رو واقعاً دوست داشته باشیم اون رو فقط و فقط برای خودمون می‌خوایم.

خیلی افراد برمی‌گردن می‌گن: وااا، خب طرف نگاه نکنه. وقتی تو خودت ارزش قائل نیستی برای خودت و همه چیزت رو در اختیار دیگران می‌ذاری، دقیقاً با چه منطقی نگاه نکنه؟ اگه هم می‌گی برای دل خودم هست، اگه تو واقعاً اعتماد و عزت نفس داشته باشی نیاز به تائید دیگران و دیده شدن نداری.

این‌که عمومی بشی، واقعاً اسمش روشن‌فکر شدن نیست، اسمش جاهل بودن هست.