*یکی پس از دیگری | فریدا مک فادن

امروز مدام این جمله توی ذهنم میپیچید. میگفت حتی غیبت هم اگه میخواید کنید که کار بدیه، پیش کسی کنید که ازش مطمئن اید پس فردا نره بگه. و حالا امروز دختره بابت چیزی که اصلا نگفته بود دعواش شد

منو این همه خوشحالی محاله

واقعا نه حوصله زنگ هنر رو داشتم نه وسایلش رو

و مهمتر از همه امتحان ادبیات استانی که پوخ شد

یعنی تنها چیزی که از عربستان و عراق میرسه گرد و خاکه

جدی اگه فقط یه درس و فایده داشته باشن این امتحان کشوری ها اینه که بدونی هیچوقت نباید براشون بخونی. لعنتی ها امتحان میگیرن و بعد بای بای ما رفتیم. اصلا دیگه معلوم نیست اون امتحان چیشد و حتی من معتقدم بررسی و چک هم نمیشن

بعضی وقتا حتی اسم و فامیل خودمم برام غریبه. جوری که شادی کیه؟ چه اسم عجیبی

خاک، لای پلک‌هایم لانه کرده. دختری می‌گوید: «مادر، چشم‌هایم کور شده.» مَردی سرفه می‌کند، انگار ریه‌اش پر از خاک است. شیر آب را باز می‌کنم؛ گِل فرو می‌ریزد. بوی ماهی مرده هم می‌دهد. برق نیست، صدا نیست، نور نیست. فقط خوزستان غبارآلود است که نفس نمی‌کشد، و هیچ‌کس، حتی سرفه‌هایش را نمی‌شنود!

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید گویم این نیز نهم بر سرِ غم‌ هایِ دگر - سعدی