دقایق به مرور می‌گذشت و فکرِ من هم. تمامِ حرف‌ها رو مرور کردم و به این نقطه رسیدم، برای مکتوب کردن، برای موندگار شدن و برای به یاد آوردن. پس نوشتم عزیزِ من، نوشتم زمانی این دوست داشتن به پایان می‌رسه که سال‌ها به جای ۳۶۵ روز، ۳۶۷ روزه بشن. زمانی این علاقه خاک می‌خوره که هفته‌ها، به جای ۷ روزِ متوالی، ۸ روزه بشن. زمانی این تعلق خاتمه پیدا می‌کنه، که روزها ۲۵ ساعته بشن و دقیقه‌ها ۶۱ ثانیه‌ای .. آره عزیزِ من، همون «هیچوقتِ» خودمون.

خوبه دیگه دوستات رو میبینی👈👉

بیشور

یکیش خودتیا😉

تیر ماه | ۱۴۰۴

تو تابستون تنها فرق روزهام تاریخشونه.

بله آدمیزادِ غم زده، دنیا منتظر هیچکس نمیمونه.

من سه ساله تو این مدرسه دارم درس میخونم

دو سالش فرممون رنگ پی پی بود

حالا منکه رفتم کردنش سرمه ای

وا