_

_یِک بار داستانی شِنیدَم؛ راجِع به پِسربَچّه‌ای که عاشِقِ دࢪیا بود. هیچ‌وقت هَم دࢪیا را نَدیدِه بود. یِک روز، بالاخِرِه به دࢪیا رَسید... و دࢪ هَمان دࢪیا غَرق شُد.

_

_و چه تَلخ اَست، آن‌گاه که دِل، هَزار باࢪ به آن لَحظه بازمی‌گَردد، تا خُداحافِظیِ نِگُفتِه‌ای را بَر زبان بیاوَࢪَد.

_شاید مَرگ اینگونه باشد؛ آࢪام، اَمّا شَبیهِ ࢪسیدنِ خَسته‌ای به خانِه.

چه آمد بر سر لیلی و مجنون خیابون ها؟ #برتا @shadow_Frame

"جانم داداش قشنگم. #گل‌سنگ @shadow_Frame

برای جانِ ایران؛ که وطن را با تن‌های مردمانش می‌نویسد، با صبر مادرانی که اندوه را در سکوت به دوش می‌کشند، با دستان پینه‌بسته‌ای که بار فردای این خاک را بر شانه دارند، با نام‌هایی که از زبان‌ها می‌افتند تا نام ایران بر زمین نماند، با چشمان اشک‌باری که هنوز در ویرانه‌های روزگار، نشانی آرامش را می‌جویند. برای سرزمینی که هر برگ تاریخش، به جوهر رنج و ایستادگی مردمانش نوشته شده است. @shadow_Frame

_ #بامدادِخمار

"Should the body be cast? _بچه مردم. @shadow_Frame

«آن‌سوی برچسب‌ها؛ نگاهی به فیلم «بچه مردم»» سینما، گاهی تنها آینه‌ای برای روایت یک قصه نیست؛ گاهی آینه‌ای است که جامعه را وادار می‌کند به چهره‌ی خود خیره شود. «بچه مردم» از همین دست آثار است. فیلمی که از همان ابتدا، بدون شتاب و کلیشه، جهان خود را می‌سازد و مخاطب را آرام‌آرام با شخصیت‌هایش همراه می‌کند. این صبر در روایت، از مهم‌ترین نقاط قوت فیلم است. فیلمنامه، برخلاف بسیاری از آثار اجتماعی، شعارزده نیست. مسئله‌ی اصلی فیلم، نه ترحم بر کودکان پرورشگاه، بلکه نقد نگاه جامعه به آنان است. فیلم این پرسش را مطرح می‌کند: چرا کودک پرورشگاه باید متفاوت دیده شود؟ به‌جای پاسخ، مخاطب را با پیش‌داوری‌های خودش روبه‌رو می‌کند. فیلم درد را نشان می‌دهد، اما از آن سوءاستفاده احساسی نمی‌کند. شخصیت‌ها قربانی صرف نیستند؛ آن‌ها می‌ترسند، امید دارند و برای جایگاه خود می‌جنگند. همین نگاه انسانی، اثر را از احساسات سطحی دور می‌کند. در ادامه، با ورود به بستر جنگ دفاع مقدس، فیلم معنای تازه‌ای می‌گیرد. جنگ در اینجا فقط پس‌زمینه تاریخی نیست، بلکه جایی است که هویت انسان در انتخاب‌هایش شکل می‌گیرد. گذشته اهمیتی ندارد؛ آنچه مهم است، مسئولیت و ایستادن است. از نظر کارگردانی نیز فیلم منسجم است. ریتم متعادل است و دوربین در خدمت روایت باقی می‌ماند. طراحی صحنه و فضاسازی نیز به شکل طبیعی، فضای گذشته را بازآفرینی می‌کند. پایان فیلم، تلخ و در عین حال امیدوارکننده است. «بچه مردم» مرگ را پایان نمی‌بیند و زندگی را هم فقط در بقا خلاصه نمی‌کند. آخرین لحظات، ترکیبی از اندوه و آرامش‌اند و فیلم را به تأملی عمیق پیوند می‌زنند. بازی چهار نوجوان نیز از نقاط قوت مهم اثر است؛ طبیعی، کنترل‌شده و باورپذیر. آن‌ها نقش بازی نمی‌کنند، زندگی می‌کنند. در نهایت، «بچه مردم» بیش از یک داستان نوجوانانه، روایتی درباره هویت، قضاوت و انسانیت است. فیلم یادآوری می‌کند که گذشته، معیار قضاوت انسان نیست و پرسش‌هایش پس از پایان نیز در ذهن مخاطب باقی می‌مانند. #در‌حاشیه‌قاب